‘Mijn eerste salaris? 150 gulden in een envelop’

‘Dat was als secretaresse bij een expertisebureau in Velp, waar we vanuit Rotterdam heen waren verhuisd vanwege het werk van mijn vader. Hij ging een filiaal leiden van een onderneming in huisstoffering. Korte tijd later leerde ik Jan kennen, tijdens mijn studie aan het Thorbecke Lyceum in Arnhem. Dat is alweer 72 jaar geleden... Na het Thorbecke studeerde ik nog aan het Schoevers, voordat ik in dienst ging bij het expertisebureau. De eigenaar nam voor verzekeringsmaatschappijen de schade op van ongevallen. Ik werkte zijn rapporten in steno uit. Interessant werk, maar vaak zat ik in mijn eentje op kantoor. Na 14 maanden maakte ik de overstap naar een uitgeverij.’

‘Contant in een envelop, steeds op de laatste dag van de maand. Mijn eerste salaris was 150 gulden. Dat vond ik best weinig, zeker voor iemand met een Schoevers-diploma op zak. Maar ja, mijn baas was nogal pinnig.’

‘Dat hebben Jan en ik vooral zelf gedaan. Ook al verdienden we piepkleine salarissen; we konden goed rondkomen. We leefden zuinig, zoals we vroeger thuis ook deden. Ik groeide op in de naoorlogse tijd. We hadden nooit geld tekort, maar mijn ouders gooiden het zeker niet over de balk.’

‘Het kopen van ons eerste huis. Na ons huwelijk trokken Jan en ik in bij mijn ouders, vanwege de woningnood. In principe voor korte tijd, maar uiteindelijk woonden we er ruim zeven jaar. Daar zijn ook onze vier kinderen geboren. Later verhuisden we naar Zevenaar, waar we een huis huurden van de directie van het bedrijf waar Jan werkte. Dat gaf ons de gelegenheid om nog een paar jaar door te sparen voor ons eerste eigen huis in Duiven. Een mooie twee-onder-een-kapwoning met wijde, grote deuren. Perfect voor de brede wandelwagen van onze tweeling.’

‘Een concreet advies kan ik me niet herinneren. Wel zijn we altijd verstandig met geld omgesprongen. Dat hebben Jan en ik onszelf eigen gemaakt.’

‘Poeh, daar moet ik even over nadenken. We hebben een voorspoedig financieel leven gehad. Als ik iets moet noemen, is dat een van de auto’s die Jan kocht. Hij had er hoge verwachtingen van, maar uiteindelijk mankeerde er steeds van alles aan. Die auto hebben we snel ingeruild.’

‘Zeker. In Velp woonden we tegenover de Boerenleenbank, waar we nog voor ons trouwen in 1958 onze eerste spaarbankboekjes ‘openden’. We spaarden om geld achter de hand te hebben, want je weet nooit welke financiële tegenvaller je boven het hoofd hangt. Ook wil je wel eens iets bijzonders doen. Wij gingen bijvoorbeeld graag op vakantie. Ik herinner me dat we naar Oostenrijk gingen, toen onze jongste vier jaar was. Wandelen, genieten van de bergen en de natuur... Een heerlijke tijd.’

‘Dat zijn toch echt onze ziektekosten. We zijn goed verzekerd, maar dan nóg vallen er soms fikse rekeningen op de mat. Wat zijn díe kosten tegenwoordig hoog… Is dat nou echt nodig? Hoe moet dat zijn voor de mensen die al dat geld niet zomaar kunnen ophoesten? Dat vind ik een heel nare gedachte.’

‘De jeugd geeft zo gemakkelijk geld uit. Kleding, uitgaan, vakanties... Ik denk wel eens: kan het niet wat verantwoorder? Het zijn vaak forse uitgaven, en meestal bouwen ze ook nog enorme studieschulden op. Daardoor kunnen ze na hun studie weer lastig een woning financieren. Mijn tip zou zijn: leef wat soberder, wees zuinig en spaar wat geld voor later.’