‘Alsof je acht minuten lang met je vinger tussen de deur zit’

Als er bij de gymles op school teams moesten worden gevormd, waren de kinderen in zijn klas keihard, zoals kinderen dat kunnen zijn. Hij was steevast degene die als laatste overbleef. ‘Jullie mogen Corné hebben’, klonk het dan.

Meedoen met kinderfeestjes was er eigenlijk niet bij. Een groot deel van wat hij ‘een wisselende jeugd’ noemt, zat hij van zijn enkel tot zijn navel in het gips. Sporten kon hij niet. Dan zat er niets anders op dan tv te kijken. Maar zie eens wat er van Corné de Koning (34) geworden is.

Hij bereidt zich voor op zijn derde en laatste Paralympische Spelen als roeier. Drie jaar geleden won hij in Tokio een zilveren medaille. Bovendien is hij zesvoudig wereldkampioen. Tegen de jongens die op de gymles alles konden vanwege hun natuurlijke aanleg, wil hij graag zeggen, met een knipoog: ‘Het kan gek lopen. Letterlijk en figuurlijk.’

De Koning, opgegroeid in Goes als jongste van drie, werd geboren met een te kort bovenbeen. Als baby kon je dat niet zien, later werd duidelijk dat het linker- bij het rechterbeen achterbleef. Het is een zeldzame aandoening, vertelt hij in het Olympisch Trainings Centrum aan de Amsterdamse Bosbaan, en artsen hebben er van alles aan geprobeerd te doen. ‘

Medische malaise was een rode draad in mijn jeugd. Tot mijn twaalfde werd ik negen keer geopereerd. Ze wilden het been verlengen met schroeven en platen, maar mijn lichaam stootte dat af.’

Op de middelbare school kreeg De Koning een ‘frisse start’, met nieuwe kinderen. Natuurlijk was het rot om met een stok te lopen, maar hij leerde ermee omgaan door zelf grapjes te maken. Hij doorliep het vmbo en deed een vervolgopleiding als sociaal pedagogisch medewerker. Met dat diploma op zak begon hij te werken bij een instelling voor mensen met een verstandelijke handicap. Hij is niet de klassieke zorgverlener, zegt hij. Eerder zakelijk, efficiënt, direct. Die houding komt uit de topsport.

In zijn vrije tijd deed De Koning aan rolstoelhockey. Hij schopte het tot de nationale selectie, al zegt hij zelf dat dat niet al te veel om het lijf had. ‘Rolstoelhockey is geen paralympische sport. In de rust werd er een frietje of een tosti gegeten. Maar ik nam het wel serieus.’

Het was tijdens een teambuildingsmiddag aan de Amstel in 2012 dat De Koning voor het eerst in aanraking kwam met de roeisport. Op het water werd het een kolderieke boel. ‘Het leek wel een soort tobbedansen’, zegt hij. Bij een sessie op de roeimachine werd iedereen fanatieker. ‘Dat was een soort wedstrijdje verplassen.’ Met een glimlach: ‘En ik plaste redelijk ver.’

Na afloop vroeg Martin Lauriks, bondscoach van de paralympische roeiers, of De Koning roeier wilde worden. ‘Zulke aanbiedingen had ik vaker gekregen in andere sporten, maar meestal hoorde ik niets meer. Dit keer wel. Lauriks was op zoek naar iemand met een handicap als de mijne; niet zwaar genoeg voor de zwaarste categorie, niet te licht voor de lichtste.’

De Koning moest zich bewijzen tijdens het NK indoorroeien in Amsterdam. Ter voorbereiding werd hij gekoppeld aan een roeister uit Bergen op Zoom, die hem in drie sessies moest zien klaar te stomen. ‘Ik liep kneiterhard tegen mijn grenzen op’, zegt De Koning.

‘Hockey is een spelsport, maar roeien is veel fysieker. Dat is twee kilometer hard gaan, alsof je acht minuten met je vinger tussen de deur zit. Ik ging zo diep dat ik in een emmertje moest kotsen.’ Een paar weken later werd hij met voorsprong Nederlands kampioen.

Vanaf dat moment raakte zijn leven in een stroomversnelling. De Koning werd, zoals dat gaat in het paralympisch roeien, aan een vrouwelijke partner gekoppeld en samen reisden ze wereldbekerwedstrijden af. Aanvankelijk deed hij rolstoelhockey er nog naast, maar dat bleek niet vol te houden. Die keuze wierp vruchten af: in 2013, 2014 en 2015 werd De Koning met zijn partner vijfde van de wereld.

In 2016 kreeg hij een A-status van de olympische sportkoepel NOC*NSF. Sindsdien kan hij van zijn sport rondkomen en werkt hij nog maar één dag in de week. In de jaren die volgden, werd hij zes keer wereldkampioen en won hij paralympisch zilver. Maar toch knaagde er iets.

Tijdens het seizoen – van april tot en met september – slaapt De Koning nauwelijks thuis, bij zijn vrouw. Hij mag een zolderverdieping gebruiken in het huis van zijn roeipartner in Assendelft, dichter bij de Bosbaan. ‘Ik kom soms alleen thuis met de vuile was’, zegt hij. ‘Tijdens de zware trainingsweken kan ik alleen op de bank hangen, terwijl mijn vrouw graag leuke dingen wil doen. Daar voel ik me soms schuldig over.

Hoe mooi ik topsport ook vind, je wordt er geen beter mens van. Het is erg ik-gericht. Dat kan ik niet volhouden. Daarom heb ik besloten dat komende zomer in Parijs mijn laatste Spelen worden. Ik heb mooie successen behaald. Het is mooi geweest.’

Corné de Koning kijkt uit naar een ‘normaal leven en een normale baan’. Met zijn vrouw zorgt hij drie weekenden per maand voor een pleegzoon van elf. ‘Een ventje van elf met een grote bek maar zijn hart op de goede plek, die stiekem tegen mij opkijkt’, zegt hij. ‘Zulke kinderen hebben natuurlijk dingen meegemaakt. Daardoor besef ik: ik heb het eigenlijk best wel goed gehad.’