‘In juli 2016 werd ik vrijwilliger bij Prinses Máxima Manege in Den Dolder. Ik ben erin gerold. Mijn man kreeg een mail via een sponsorproject waarin stond dat ze huifbedkoetsiers zochten. Al een tijdje wilde ik weer iets met mijn koetsiersbewijs doen, maar dan wel het liefst bij een sociaal bedrijf. Dit was precies wat ik zocht.’

‘Omdat ik vind dat sport voor iedereen toegankelijk moet zijn. Huifbedrijden is een uitkomst voor mensen die gebonden zijn aan een bed of rolstoel, zoals meervoudig complex gehandicapten. Je ligt op een doek dat rust op de ruggen van twee paarden. De deinende beweging en de warmte zorgt voor meer doorbloeding en stimuleert de organen. Het effect van zo’n rit is dan ook groot. Van beter kunnen ademen en slapen tot een beter werkende spijsvertering.’

‘Ruim tien uur per maand. Om de week ga ik een ochtend naar de manege. Ik rij dan vier ritten van een half uur. Het huifbed rijdt ook op andere dagen in de week. Steeds met wisselende paarden.’

‘Ik denk de spastische jongeman die na meerdere ritten beter kon praten. Omdat hij makkelijker kon ademen, had hij meer controle over zijn stembanden. Daardoor was hij beter verstaanbaar. Zijn vader zag dat logopedie nu meer effect had. Andere mooie herinneringen heb ik aan een groepje dementerende ouderen. Ik vind het prachtig dat ik ze in het laatste deel van hun leven nog een stukje ontspanning kan geven. Hier doe ik dit vrijwilligerswerk voor!’