‘Ik voel me soms schuldig over mijn uitgaven’

‘Ik begon in een kledingzaak toen ik zeventien was. Dat was destijds iets bijzonders. Als ik nu de kans zou krijgen, zou ik een winkel beginnen met een ervaren coupeuse en een kledingmaker erbij, zodat het oude ambacht weer tot leven komt. Ik heb jarenlang met passie in de mode-industrie gewerkt, totdat het merk waarvoor ik als accountmanager werkte failliet ging.’

‘Mijn moeder. Vanaf mijn dertiende kreeg ik de kinderbijslag van haar om kleding te kopen. Het leerde me veel over verantwoordelijkheid. Mijn vader gaf me geld als ik kwam logeren. Dat voelde voor mij als een soort compensatie na hun scheiding.’

‘We hadden het bij mijn moeder goed door de partner-kinderalimentatie van mijn vader, maar toen dat stopte, moest mijn moeder weer aan het werk en werd geld een belangrijk onderwerp in ons huishouden. Hoewel ik vooral in een tijd van overvloed ben opgegroeid, hebben mijn jongere broer en zus met name de minder rooskleurige tijden meegemaakt. Zij zijn zich daardoor meer bewust geworden van geld dan ik.’

‘Dat kwam van mijn moeder: geef nooit méér uit dan je hebt. Iedereen heeft weleens rondjes gegeven in de kroeg, terwijl dat geld er eigenlijk niet was. Ik ook. Maar doordat ik in armoede heb geleefd, ken ik de waarde van geld.’

‘Niet lang na het faillissement van mijn werkgever gingen mijn partner en ik uit elkaar. Hij wilde ons huis niet verkopen, omdat het ‘onder water’ stond en hij weigerde mij uit te kopen. Ik had geen baan, dus uiteindelijk verklaarde de rechter mij persoonlijk failliet, waardoor ik drie jaar in de schuldsanering zat. De zorg voor onze twee kinderen nam ik op me. Het waren vooral de feestdagen en de zomervakanties die moeilijk waren, omdat die momenten voor kinderen extra zwaar zijn als ze niet kunnen meedoen aan wat voor anderen vanzelfsprekend is.’

‘Ik heb geleerd dat armoede iedereen kan overkomen door pech en tegenslag. Voorheen woonde ik in goede buurten en was ik gewend aan een bepaalde levensstandaard. Toen dat veranderde, was dat erg confronterend. Ik sta nu voor een belangrijke keuze: met genoeg geld op mijn rekening vraag ik me af of ik op vakantie moet gaan. Ik voel me door die periode van armoede soms schuldig over uitgaven.’

‘Vorig jaar heb ik besloten geen hulp meer te accepteren van de gemeente. Tot dat moment ontving ik Bijzondere Bijstand voor Zelfstandigen. Toen ik daarmee stopte, kreeg ik een enorm gevoel van onafhankelijkheid. Ik kreeg voorheen 350 euro per maand, omdat ik een boek wilde schrijven over armoede en schuldsanering – Armoede krijg je gratis. Dat bedrag ontvang je alleen als je al je inkomsten en uitgaven verantwoordt. Ik kreeg het gevoel dat ik voortdurend over mijn schouder moest kijken.’

‘Van de beslissing om met mijn ex-partner een huis te kopen. Ik had op mijn intuïtie moeten vertrouwen, want ik voelde destijds al dat het onverstandig was om een hypotheek aan te gaan op basis van twee salarissen. Je weet nooit wat er gebeurt in het leven.’

‘Ik wil jongeren leren om bewust na te denken over waar ze hun geld aan uitgeven. Goede voorlichting over geld vind ik erg belangrijk, vooral nu alles met een paar klikken op je telefoon te koop is en schulden snel zijn gemaakt. Ik geef lezingen waarin ik uitleg hoe armoede en schulden iedereen kunnen overkomen. Dat zou ik ook graag op scholen doen, zodat ik jongeren kan bereiken.’