‘Van mijn hobby heb ik mijn beroep gemaakt’

‘Als je je best doet en van het geld afblijft, dan werk je hier tot aan je pensioen.’ Met deze welkomstwoorden van de directeur stapte Rinus Vliegen in 1979 de Rabobank in Spekholzerheide binnen. Er was een kleine zoektocht naar de ideale baan aan voorafgegaan. Vliegen begon zijn loopbaan als verkoopchef bij Vroom & Dreesmann. ‘Verkoopchef, een duur woord, maar het salaris was niet navenant. Ik merkte al gauw dat dit niet bij mij paste.’

Hij ging werken bij de Finata Bank: financieringen regelen en verstrekken aan hoofdzakelijk particulieren. ‘Daar kon ik mijn ei beter in kwijt. Ik kwam veel bij assurantiekantoren over de vloer. Zo groeide mijn interesse voor het verzekeringsvak en begon ik met een assurantieopleiding.’

Via Interpolis kwam Vliegen uiteindelijk terecht bij Rabobank. De vrijheid die zijn werk met zich meebracht sprak hem aan. Net als het dagelijkse contact met mensen. ‘Als assurantieadviseur kon ik mijn werk zelf invullen. Ik zat niet achter de balie, maar was veel onderweg. Heel afwisselend. Als ik ’s morgens naar kantoor ging, wist ik niet wat er die dag allemaal ging gebeuren.’

Zoon Joep Vliegen, die koffie heeft gezet, schuift aan en neemt het woord. Dat hij was voorbestemd om in de voetsporen te treden van zijn vader, wil hij niet zeggen.

‘Maar het bankwereldje trok me wel aan. Ik zag vooral mannen in mooie pakken en in mooie auto’s rijden. Ik dacht: Dat wil ik ook. Dat is de reden dat ik op de middelbare school vakken als wiskunde en economie koos en niet voor een technische richting. Hoewel ik me daar wel voor interesseerde. Ik weet nog dat ik vroeger graag met mijn vader naar de bouwmarkt ging. Uren kon ik kijken naar al dat gereedschap in de rekken.’

Na de heao wilde Joep aan de slag bij een bank. Via een uitzendbureau solliciteerde hij bij de ING Bank. Het was 2008. De beurzen gingen hard onderuit. Een wereldwijde crisis volgde. En dat had gevolgen.

‘Er kwam een vacaturestop bij de bank. Bij het uitzendbureau zeiden ze: “Die baan kun je nu vergeten, maar zou je het niet leuk vinden om bij ons te komen werken?” Dat heb ik toen anderhalf jaar gedaan.’

Uiteindelijk kwam Joep Vliegen via hetzelfde uitzendbureau in contact met Rabobank. Hij kon er aan de slag als adviseur particulieren. In eerste instantie zat hij veel aan de balie. Mensen helpen met bankpasjes aanvragen, pinnen en geld storten. Later mocht hij verzekeringen verkopen en consumptieve financieringen. Opgeklommen tot financieel adviseur verkocht hij hypotheken.

Joep werkte nog bij Rabobank toen hij en zijn vriendin het platte dak van hun woning lieten omvormen tot een puntdak. Een interieurstyliste maakte een plan voor de inrichting van de bovenverdieping.

‘Dat plan heb ik grotendeels zelf uitgevoerd. Daarna klopten vrienden en familieleden bij me aan. Zo van: ‘Kun je dit voor mij maken?’ Toen begon het echt te kriebelen. In 2019 nam ik een sabbatical om te onderzoeken of ik van interieurbouw mijn werk kon maken. De vraag was: Is het echt zo leuk als ik denk dat het is, of valt dat in de praktijk tegen? Het antwoord: Ik vind het echt leuk. Belangrijk is dat mijn vriendin Viènna me steunt. Als zzp’er werk ik vaker ’s avonds en in de weekends. Dat betekent automatisch dat zij meer de zorg voor het gezin – we hebben twee dochters – op zich neemt.’

Even speelde Joep Vliegen met de gedachte om parttime bij de bank te blijven werken en parttime als interieurbouwer. ‘Maar het valt bijna niet te combineren. Voor mijn werk bij de bank moest ik ook veel lezen en vergaderen. Dan blijft er effectief weinig tijd over voor een tweede baan. En interieurbouwer is meer dan alleen met je handen werken. Je moet ook offreren, bestellingen doen en werk opleveren. Met een goed gesprek zijn de bank en ik uit elkaar gegaan.’

Goed en wel bezig volgde een tegenslag: corona. Eerst liep hun jongste dochter het virus op, daarna zijn vriendin en toen hijzelf. Dat betekende vier weken thuisblijven, vier weken geen inkomen. ‘Ik bestelde plaatmateriaal, dan kon ik in de loods vooruit werken. Toen waaide een gedeelte van het dak weg. Alle platen nat! Die kon ik weggooien. Ja, dat was een deprimerende periode.’

Zijn vader maakte zich in die periode een beetje zorgen. ‘Joep sprong meteen in het diepe. Ik had liever gezien dat hij parttime in loondienst was begonnen. Maar het moet gezegd: hij doet het heel goed.’ Joep: ‘Ik heb van mijn hobby mijn beroep kunnen maken. Ofwel, ik werk niet meer, maar maak met veel plezier interieurs. Kasten, tv-meubels, tuinhuisjes, deuren, noem maar op.’

‘Verrast was ik niet door zijn keuze’, besluit Vliegen senior. ‘Als jongetje zette hij met stukjes hout een helikopter in elkaar. Dat heeft hij niet van mij. Ik weet niet eens hoe je een schroevendraaier moet vasthouden.’