‘Ik moest weer leren vastelaovend te vieren’

Volgend jaar is Lex Uiting (38) langer weg uit Venlo dan dat hij er heeft gewoond, constateert hij in een volkscafé in hartje Amsterdam. Negentien jaar alweer. Als hij moet kiezen, luidt de vraag, tussen ’t stedje van lol en plezeer – waar hij prins was van het Venloosch Vastelaoves Gezelschap Jocus in 2017 – of Amsterdam? Waar gaat zijn hart het meeste naar uit?

‘Venlo. Waarom? Het gevoel van thoés, vriendschap, het warme nest, het dialect, vastelaovend. Amsterdam – dat was in het begin vooral werk – maar steeds meer een tweede thuis. Het grote verschil? Het leven is hier wat sneller. Mensen zijn directer. En in Amsterdam liggen er voor mij meer kansen dan in het zuiden.’

In de Jordaan, waar hij woont, kreeg Uiting begin juni onverwacht bezoek uit Limburg. Hij zal het nooit vergeten. ‘Mijn vriendin Susan zat in het complot. We hadden ons dochtertje Kees voor de eerste keer naar de dagopvang gebracht. Suus stelde voor om ergens koffie te gaan drinken.’

‘Toen we er bijna waren, zei ze: ‘Ik heb een schilderij gezien van de Maastrichtse kunstenaar Guy Olivier in de galerie om de hoek. Dat wil ik kopen. Doen we de koffie daarna.’ Komt er een filmploeg van L1 die galerie binnen, met presentator Tom Doesborg voorop. Ze lopen meteen door naar Guy.’

‘Ik tegen Suus: ‘Kom, we gaan, we lopen hier alleen maar in de weg.’ Ik had mijn jas al aan toen Doesborg zich meldde met een delegatie van de Samenwirkende Limburgse Vastelaovesvereniginge. ‘We komen niet voor Guy, maar voor jou.’ Pas toen viel het kwartje.’

Of Lex Uiting op 30 november de Orde van de Gulden Humor in ontvangst wil nemen in Sittard – dat kwamen ze hem vragen. De vastelaovesonderscheiding wordt sinds 1962 door de SLV uitgereikt aan personen die zich bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt voor ‘de bevordering van de levensblijheid’.

De in Blerick geboren presentator/zanger is nummer 53. Directe aanleiding: zijn belevenissen als prins van Jocus in Venlo, waar een documentaire over werd gemaakt, en waarvoor Uiting het titelnummer schreef, Nao ’t Zuuje, ieder jaar weer een grote vastelaoveshit.

‘Noa ’t Zuuje gaat over de verbinding en verbroedering die laat zien wat vastelaovend nou echt betekent’, vertelde president Bart Maes van de SLV. ‘Van oudere generaties die lange tradities in stand houden tot de nieuwe jonge garde die in die tradities stapt en ook nieuwe tradities creëert. Daarmee is Lex Uiting de ambassadeur en het gezicht van de hedendaagse vastelaovend in Limburg.’

Vasteloavend vieren zit bij de familie Uiting in de genen. ‘Mijn moeder, peettante en een vriendin maakten vroeger de pekskes voor de hele familie. De ene keer waren we Mexicaantje, de andere keer Rembrandt van Rijn. Op de basisschool mocht ik tijdens de vastelaovesviering op vrijdag vastelaovesliedjes zingen.

Met jeugdvriend Bart Jansen stond ik met de parodiegroep Pinda Wullum op het podium tijdens de bejaardenzitting in de Maaspoort. En met Showorkest Harmonie Fortissimo liepen we altijd mee in de grote optocht van Venlo.’

Met ‘we’ bedoelt hij vader Funs, moeder Annemie, broer Dick, ome Jos en tante Tonnie. ‘Opa Jan was zelfs vaandeldrager. Het leek wel een familieaangelegenheid’, blikt hij terug. ‘Muziek maken werd thuis enorm gestimuleerd.’

‘Ik speelde trombone, daar was ik heel fanatiek in. Dick drumde in (zoemaar), dat mocht spelen op de Nach van ’t Limburgse Leed – mits ze dialectnummers zouden spelen. De zangeres sprak geen dialect, toen stelde Dick voor dat ik ging zingen. We deden een aantal Venlose vasteloavesliedjes. As de sterre dao bove Straole, Merieke en zienen huzaar, de klassiekers. Het succes van De Nach groeide uit tot tien jaar (zoemaar).’

In die periode stond Uiting meer op het podium dan dat hij het volksfeest zelf beleefde. Vanaf zijn veertiende draaide hij plaatjes in De Gouden Tijger en de Yellow Submarine, vermaarde Venlose cafés.

‘Ik ging eerder naar de kroeg om er te werken dan om er te drinken’, zegt hij over die tijd. ‘En optreden met (zoemaar) natuurlijk. Tot mijn 24ste had ik altijd verplichtingen. Daarna heb ik als het ware vastelaovend weer moeten leren vieren.’

Hoe werd hij prins van Jocus?, willen we graag weten. ‘Ik moest de liedjesavond presenteren, samen met de nieuwe Vôrs Joeccius, Roel Versleijen.’ Na diens uitverkiezing had Uiting hem als cadeautje een tegeltje, met daarop een spreuk, gestuurd.

Dat kreeg een vervolg. ‘Roel kwam vlak voor aanvang de kleedkamer binnen en, de deur ging op slot, fluistert: “Ik heb een cadeautje voor je” en overhandigt mij een tegeltje. Daar stond één regel op: Wuürs dich Prins Lex? Al mijn herinneringen aan vastelaovend kwamen boven. De pekskes, de optocht, het zingen. Ik wist meteen dat ik het ging doen.’

Het tegeltje zette zijn leven op zijn kop, vertelt hij als de ober de rekening komt brengen. ‘Er is veel veranderd. Ik ben weer liedjes gaan schrijven. Keerde terug naar de kern van wie ik ben. Ik ben Lex, kom uit Limburg, heb een zachte g, zing in het dialect – en ik denk dat het goed is.’

‘Uiteraard gaan we weer nao ’t zuuje. Keesje is 4 maart – vastelaovesdinsdag – jarig. Een jaar wordt ze. Ze gaat mee naar de optocht, uiteraard in een zelfgemaakt pekske!’