‘Ik moest het even op de club navragen: alweer 24 jaar. Ik ben het langstzittende lid van voetbalvereniging AS’80, ik heb al vier of vijf voorzitters versleten.’

‘Mijn twee zoons gingen er voetballen, de oudste van zijn vijfde tot zijn twintigste. Al die tijd ben ik teammoeder geweest. Dan help je met veters strikken, limonade maken, zorgen dat de jongens op tijd zijn voor de wedstrijd. Toen de oudste stopte, ben ik doorgegaan. Ik zit vast aan AS’80, zeg ik vaak: dit is ook een beetje mijn club. Ik heb ook lang achter de bar in de kantine gewerkt, daarna kwam ik in de wedstrijdkamer terecht, was ik verantwoordelijk voor de ballen en de hesjes. Tegenwoordig ruim ik ook de velden op. Dertig jaar geleden ben ik afgekeurd na een ongeluk tijdens een rijles, waarbij ik een whiplash opliep. Ik kan geen volle dagen meer werken, maar dit gaat perfect.’

‘Ik ben hier elke dag, ’s ochtends van acht tot half elf. Het is routine voor mij geworden. De uren tel ik niet. Mijn kinderen zijn uit huis en mijn partner werkt. AS’80 zorgt ervoor dat ik onder de mensen ben. Het is bezigheidstherapie voor mij.’

‘Toen de club 25 jaar bestond, werd ik op het podium geroepen en ben ik in het zonnetje gezet. Dat was niet nodig, maar ik vond het toch mooi. En een paar jaar geleden speelde oud-Ajax bij ons. Ik ontving die mensen en liep met een man langs de velden. Iedereen maakte foto’s. Ik snapte niet waarom. Toen ik afscheid van hem nam, kwam er iemand naar me toe die zei: Liz, weet je wie dat was? Dat was Sjaak Swart. Omdat ik Ierse ben, had ik geen idee – en ik woon toch al veertig jaar in Nederland.’