

‘Een rolmodel, een Virgill, dat is wat ik vroeger heb gemist’
Oud & NieuwOndernemen, dat zit Virgill Olvira (49) en zijn dochter Jada (21) in het bloed. Hij heeft een mediabureau en ontwikkelt programma’s om start-ups en jonge ondernemers uit Amsterdam-Zuidoost verder te helpen. Zij is een ambitieuze student met veel bewondering voor haar vader. Stage lopen bij zijn bedrijf leek dus een goed idee. Tot ze na een paar weken werd weggestuurd. ‘Ik heb haar mentor gebeld en gezegd: ‘Ik wil d’r niet. Papa is niet zo geduldig.’
Het gebeurt niet vaak dat ze er met z’n tweeën op uit gaan, maar laatst waren ze toevallig samen uit eten. Virgill (49) en zijn dochter Jada (21) Olvira zaten nog maar net, toen Virgill in gesprek raakte met de mensen aan het tafeltje naast hen. Hij lacht: ‘Ik vind het leuk om te netwerken. Ondernemer ben je 24 uur per dag.’ Jada baalt. Ze had juist gehoopt op quality time met haar vader.
Dat hun tijd samen beperkt is, komt voor een groot deel door de drukke agenda van Virgill. ‘Ik investeer veel tijd in mijn bedrijf’, vertelt hij op het kantoor van Mindset Media. Een bedrijf dat organisaties helpt om moeilijk bereikbare doelgroepen bereikbaar te maken.
‘Ondernemen is topsport. Ik sta vaak om zeven uur ’s ochtends al in de gym en de rest van de dag ben ik aan het werk. Daardoor blijft er soms minder tijd over om leuke dingen te doen. Als mijn kinderen me vragen om te komen kijken bij een tenniswedstrijd of musical kom ik wel, hoor, maar ze moeten het wel in m’n agenda zetten. Anders schiet het er snel bij in.’
Krantenwijk
Wie Virgill hoort praten, ziet een energieke man, die trots is op zijn werk. ‘Dat laatste was niet altijd zo’, zegt Virgill. ‘Hoewel mijn ouders niet meer bij elkaar waren, zorgden ze er samen voor dat we als kinderen niets tekort kwamen. Alleen wilden ze niet meebetalen aan de dure merkkleding die ik als tiener graag droeg.’
Dus nam hij op z’n vijftiende een krantenwijk. ‘Ik stond heel vroeg op, als de rest van de stad nog sliep. Zo zag niemand dat ik moest werken om mooie dingen te kunnen kopen.’

Virgill groeide op in Amsterdam-West en kocht in 2008 een huis in Kraaiennest, in Zuidoost, waar hij nu samen met Jada woont.
Dorpse sfeer
Virgill: ‘Zuidoost heeft misschien voor mensen van buiten nog steeds een negatief imago, maar de mensen die er wonen, vinden het hier prachtig. Het is groen, er is veel te doen, lekker eten, er hangt een fijne, dorpse sfeer’, somt hij op. ‘Als ik in het Vondelpark ga joggen, groet niemand me. Hier zegt iedereen elkaar de hele tijd gedag.’
Rolmodel
Toch ontbreekt er volgens Virgill één ding in Zuidoost: de start-upcultuur die in de rest van de stad wel te vinden is. Plekken waar ondernemers samenkomen, elkaar uitdagen en helpen groeien. Hij zag kansen en opende drie jaar geleden de eerste co-workingspace in Zuidoost: Added Color.
Daarnaast ontwikkelde Virgill allerlei programma’s om de jonge ondernemers uit zijn buurt te leren hoe ze een merk bouwen en elkaar verder kunnen helpen. ‘We nodigen ook regelmatig succesvolle ondernemers uit om hier een presentatie te geven’, vertelt Virgill, die ziet dat zijn inzet vruchten begint af te werpen.
‘Ik word regelmatig geappt door jonge ondernemers die advies vragen. Dat vind ik een mooi compliment. Dat is wat ik hier zelf heb gemist vroeger. Een rolmodel. Een Virgill.’
Weggestuurd
Ook zijn eigen dochter klopt weleens bij hem aan voor advies. Jada: ‘Voor carrièredingen dan, voor persoonlijke dingen ga ik sneller naar m’n moeder.’ Ze volgt de opleiding marketingcommunicatie en weet zeker dat ze later voor zichzelf wil beginnen. ‘In dat opzicht lijk ik erg op mijn vader. We zijn allebei gedreven en veel bezig met hoe we iets verder kunnen brengen.’
Toen Jada afgelopen jaar stage moest lopen voor haar opleiding, koos ze ervoor om dat bij haar vader te doen. Dat leek logisch. Het bedrijf groeit en op die manier kon Jada van dichtbij zien hoe haar belangrijkste carrière-adviseur zijn bedrijf runt. ‘Ik was er wel sceptisch over, maar gaf haar een kans, want dat had ik Jada’s moeder beloofd’, zegt Virgill. ‘Nou, dat heb ik geweten. Ze begon tien dagen te laat, bepaalde haar eigen werktijden, nam niks aan. Ik heb haar mentor gebeld en gezegd: ik wil d’r niet. Papa is niet zo geduldig.’
Jada, quasi schuldbewust: ‘Ik was misschien ietsje lakser dan normaal. Ik dacht dat hem dat niks uit zou maken, maar toch wel. Na een paar weken heeft hij me weggestuurd.’ Virgil knikt: ‘Daar sta ik nog steeds honderd procent achter. Al moet ik ook toegeven dat ik haar beter had kunnen begeleiden.’
Nog eens samenwerken?
Inmiddels kunnen ze er beiden om lachen. Via Virgills netwerk kwam Jada uiteindelijk terecht bij Zuidoost City, de stadsmarketing van Amsterdam-Zuidoost. Daar verliep haar stage wel succesvol. Het maakte dat haar wens om zelf te ondernemen nu nog sterker is. Jada: ‘Het is heerlijk om geen baas boven je te hebben. Maar voor ik voor mezelf begin, ben ik wel van plan eerst nog meer werkervaring op te doen.’
Zien ze zichzelf ooit nog opnieuw samenwerken, na deze valse start? Jada: ‘Misschien. Dan zou ik het in elk geval anders aanpakken.’ Virgill knikt. ‘Wellicht in de toekomst, als het bedrijf wat groter is. Dan mag ze haar eigen afdeling opzetten en kunnen we lekker samen klankborden.’
- Auteur: Marlie van Zoggel
- Fotograaf: Merlijn Doomernik
