‘In 2015 stond mijn dochter voor het eerst op het veld bij Hockeyclub Montfoort. Twee jaar later startte ik als wedstrijdsecretaris. Inmiddels zit ik ook in de barcommissie van de club en coach ik het team van mijn dochter. Het grappige is dat ik zelf niet hockey. Techniek is niet mijn sterkste punt, maar ik weet wél hoe je een team jonge meiden stuurt en enthousiasmeert.’

‘Vrijwilligerswerk is me met de paplepel ingegoten. Zo lang ik me kan herinneren, was mijn vader vrijwilliger bij allerlei verenigingen. Ik zag hoe gelukkig het hem maakte. En dat doet het mij nu ook. Dat mijn dochter bij deze club sport, maakt het werk extra leuk. Ik kan haar zo mooi volgen. Er zijn genoeg andere vrijwilligersfuncties die me ook aanspreken, zoals vrijwilligerswerk in het ziekenhuis. Sinds ik zelf een tijdje in het ziekenhuis heb gelegen, weet ik hoe waardevol de vrijwilligers daar zijn.’

‘Dat verschilt heel erg per maand. Ik zit in de barcommissie en kan het zo gek maken als ik zelf wil. Gemiddeld ben ik er denk ik zo’n twintig uur per maand mee zoet. Ik zou het niet anders willen. Als ik geen mensen om mij heen heb, gaat het kriebelen.’

‘Ik vond het heel bijzonder om tijdens de ledenvergadering een speldje te krijgen. Dat gaf toch een stukje erkenning. Ik voelde me gezien. En wat bijzonder blijft, is hoe de meiden een front vormen en voor elkaar opkomen. Ze zijn echt een team.’