‘Hoe beter ik het zelf doe, hoe meer kansen ik anderen kan bieden’

‘Productiehuis Flow is exceptioneel hard gegroeid, daarom doen we het dit jaar wat rustiger aan. Geen honderd­veertig producties, maar zo’n zestig of zeventig. En helaas even geen theater- en hip-hopfestival. Ondernemerskeuzes die tegen mijn ambities ingaan. Maar met zeven man fulltime in dienst kan ik die financiële risico’s niet nemen.’

Aan het woord is Mich Simon, beter bekend als spokenword-artiest Y.M.P. (Young Mich Poetry). Hij zit in de studio van het door hem opgerichte productiehuis Flow aan de Pleinweg in Rotterdam-Zuid. Trots vertelt hij hoe goed het met zijn onder­neming gaat.

‘In het begin werkten we vooral met makers hier uit de buurt. Dat was ook mijn idee: een podium bieden aan jonge autodidacten die elders moeilijk aan de bak kwamen. En dat doen we nog steeds, maar inmiddels komen de makers overal vandaan.’

‘Er zitten ook mensen bij van academies en conservatoria die hier willen afstuderen. Ze zijn aangestoken door onze cross-over werkwijze, waarbij we verschillende genres met elkaar combineren. Zoals hip-hop met klassieke muziek of jazz met spoken word. Dat is wat mij betreft waar het nieuwe theater voor staat.’

Toen Simon tien jaar geleden zijn productiehuis begon, zag zijn leven er heel anders uit. Hij had net twee jaar in de gevangenis gezeten. Waarvoor, dat laat hij liever in het midden. ‘Ik ging om met verkeerde vrienden en bezweek onder de groepsdruk; laten we het daarop houden.’

Er waren drie sleutelmomenten waardoor hij besloot een andere kant op te gaan. ‘Ten eerste kwamen de tranen van mijn moeder in de rechtszaal hard binnen. Ik had haar nog nooit zien huilen en wilde dat ook nooit meer.’

‘Ik realiseerde me: zij is hier als immigrant gekomen en heeft altijd keihard gewerkt om mij alle kansen te geven, dan mag ik er geen potje van maken.’

‘Ten tweede leerde ik in de gevangenis zangeres Joany Muskiet kennen. Tot haar overlijden in april dit jaar trad zij elke zondag op in gevangenissen in Nederland. Ze zong als een engel en inspireerde mij om teksten te gaan schrijven.’

‘En ten derde vertelde mijn toenmalige vriendin kort nadat ik vrij kwam dat ik vader werd. Mijn moeder zei: ‘Je zult zien, dit kindje wordt jouw lichtpuntje. Het gaat je helpen het beter te doen.’ Ze kreeg, zoals wel vaker, gelijk.’

Hij heeft veel aan zijn moeder te danken, zegt Simon. ‘Zij voedde mijn oudere broer en mij alleen op, leerde mij koken, schoonmaken en communiceren met vrouwen – ze gaf me het boek Mannen komen van Mars, vrouwen komen van Venus, grijnst hij. ‘Ze was streng, maar rechtvaardig. En bovenal heel lief. Ze gaf mij zelfvertrouwen.’

Hij weet nog goed dat zijn moeder hem een harde tik gaf toen hij vertelde over zijn plan om kunstenaar te worden. ‘Niet omdat ze dacht dat daar geen droog brood mee te verdienen valt’, legt hij uit, ‘maar omdat ze twijfel in mijn stem hoorde.’

‘Ze zei: ‘Zo’n beroep doe je voor tweehonderd procent of niet. Als je mijn zegen wilt, kom je binnen twee weken met een businessplan, want jouw kind gaat niet in armoede opgroeien’.’

Twee weken later stond Simons idee voor Productiehuis Flow op papier. Samengevat: zelf voorstellingen maken en daarvan kunnen leven en tegelijkertijd creatieve jongeren van de straat een plek geven waar zij hun verhaal kunnen vertellen.

‘Iedereen heeft een talent’, zegt Simon, ‘soms als performer, soms achter de schermen. Als je wilt, ben je hier welkom. De deur staat open, we willen mensen graag helpen en een verbindende rol in de buurt vervullen.’

‘De enige voorwaarde is dat je niet meer betrokken bent bij straatactiviteiten. Maar als je die cultuur kent, kan dat ook vóór je werken. Mensen van de straat hebben vaak een originele denkwijze, een ondernemende mentaliteit en ze weten wat hard werken is. Ze gaan er meestal vol voor als ze hier de kans krijgen. Niemand inspireert mij meer dan zij.’

Simon begon bij hem thuis, met een aantal makers die hij van de straat kende. Daarna een kantoortje bij een kerk op Zuid en een grotere ruimte in een oud klooster aan het Afrikaanderplein.

In coronatijd betrokken ze het huidige pand, met een klein podium, repetitieruimte en studio. Zijn onderneming groeide zo snel dat Simon er een zakenpartner bij betrok: Big Jay, die de productiekant en het management voor zijn rekening neemt.

Simon kan zich daardoor richten op de zakelijke en artistieke kant. ‘Ik vind het belangrijk om zelf producties te blijven maken. Ik ben de frontman van dit huis. Hoe beter ik het doe, hoe meer kansen ik anderen kan bieden.’

Momenteel leggen ze de laatste hand aan het binnenkort te openen Theatercafé The Capital Flow en intussen toert Simon door het land met zijn nieuwste voorstelling ‘Basquiat&Warhol, black and white’. Daarin onderzoekt hij samen met dramaturg Katja Hieminga de verbinding tussen henzelf als vrienden en als theatermakers, tegen het licht van de kunstenaars Jean-Michel Basquiat en Andy Warhol.

Hoewel ze het dus rustiger aan doen, zijn het drukke tijden. Simon krijgt er vooral energie van. ‘Ik heb nog zoveel ideeën, zoveel verhalen om te vertellen. Ik zit voor mijn gevoel pas op tien procent van mijn kunnen.’

Het meest geniet hij als zijn kinderen, een zoon van tien en een dochter van vijf, na school bij hem langskomen. ‘Als mijn leven met mijn kinderen en mijn artistieke leven samenvallen, dan ben ik intens gelukkig.’