‘Ik ben er ingerold. Mijn dochter Roan ging in 2008 op karate en na een poosje zei haar leraar tegen me: ‘Is dit ook niet iets voor jou?’ Ik ben sportief, zag haar enthousiasme en had een goede indruk van de club. Dus waarom niet? Daarna ga je een beetje helpen: de matten klaarleggen, de warming-up doen, een stukje wedstrijdadministratie. Dat wordt steeds groter. Nu ben ik onder meer secretaris van de stichting.’

‘We zijn er voor iedereen, jong en oud, beginners en gevorderden. Mensen hebben bij karate vaak het idee: ‘Die moet z’n agressie kwijt.’ Maar ik zeg altijd: ‘Wij slaan geen plankjes doormidden.’ We zijn begonnen in Buitenveldert en maken nu ook gebruik van een gymzaal van een school in Amstelveen. Die toveren we twee keer in de week om tot een dojo. Ik schat dat we honderd sporters hebben.’

‘Rust. In de hectiek van het dagelijks leven kom ik tijdens de lessen helemaal tot mezelf. Je bent volledig gefocust op de technieken die je moet leren. Als vrijwilliger heb je fijne contacten met medevrijwilligers. Karate zit gewoon in mijn hart.’

‘Gemiddeld negen tot twaalf uur per week. Ik heb de mazzel dat ik als planner voor de beveiliging op Eindhoven Airport vanuit huis kan werken. Daardoor kan ik makkelijk schakelen.’

‘Ik heb in 2016 mijn eerste dangraad, de zwarte band, gehaald. Dat is in een Japanse vechtsport een mijlpaal. Roan gaat op voor haar derde dan. Zelf overweeg ik samen met een vriendin mijn tweede dan te gaan halen. Als vrijwilliger was ik vorig jaar door Amstelveen Sport genomineerd voor Vrijwilliger van het Jaar. Ik ben het niet geworden, maar de nominatie was al eervol.’