Resomeren

Veel dieren bestaan voor meer dan driekwart uit water. Bij dierenuitvaartcentrum Resoma (Grieks voor wedergeboorte) in Leeuwarden worden ze na hun overlijden met behulp van water geleidelijk opgelost. ‘Van water tot water dus’, leggen eigenaren Theo Boomsma (56) en Dennis Taekema (30) uit.

‘Het proces heet resomeren. Overleden dieren leggen we in een resomeermachine, waaraan we warm water en alkali, een mineraalzout, toevoegen. Hierdoor wordt hun weefsel geleidelijk aan ontbonden. Een zachte manier van afscheid nemen en een duurzaam alternatief voor cremeren en begraven.’

In juni 2024 begon het tweetal, dat elkaar al jaren kent uit de hondenwereld, met het nieuwe concept. Taekema zat in de metaaltechniek en Boomsma was jarenlang werkzaam als manager in de supermarktbranche. Tijdens een vakantie in de Verenigde Staten in 2019 sprak Taekema met een Amerikaan die een bedrijf had in dierenresomatie. Interessant, vond hij.

Thuisgekomen verdiepte hij zich er verder in en vertelde erover aan Boomsma. De zachte, milieuvriendelijke manier van ontbinden van een dierenlichaam sprak de laatste aan. Nadat Taekema een ondernemingsplan had geschreven en marktonderzoek had gedaan, zag Rabobank kansen voor het concept.

Resomeren is in Amerika al ruim twintig jaar gemeengoed, maar in Nederland vrij nieuw. De resomeermachine staat in een koele ruimte van het dierenuitvaartcentrum: een roestvrijstalen, afgesloten waterbassin, waar overleden honden, katten, cavia’s, reptielen, ja soms zelfs koikarpers, aan hun laatste reis beginnen.

In aparte compartimenten worden ze individueel geresomeerd, maar desgewenst kan ook gekozen worden voor een collectief proces. ‘Een solo-resomatie is ook mogelijk, dat is iets duurder. Dat gebeurt meestal bij grotere huisdieren. Maar veel mensen kiezen voor een gezamenlijk proces’, vertelt Boomsma.

De dieren worden in het bassin gelegd. Daar wordt water aan toegevoegd, dat tot 95 graden wordt verwarmd, en alkali ofwel kaliumhydroxide, een natuurlijke stof die helpt bij het afbreken van het lichaam. Het ontbindingsproces duurt ongeveer twintig uur. Daarna blijven er botresten over, die worden gedroogd en vergruisd. Boomsma: ‘Daarna houd je een wit poeder over. Dat kun je bewaren of uitstrooien.’

Niet alleen de methode, ook hun concept is bijzonder, leggen ze uit. Taekema: ‘Wij halen overleden huisdieren bij de eigenaren op. Ook op zondag of, als het moet, ’s nachts. Je wilt niet dat een dier uren bij iemand thuis blijft liggen. Voor kinderen is dat ook geen fijn gezicht.’

Boomsma: ‘We willen mensen een prettige herinnering geven aan een toch heel verdrietige periode. Een huisdier is tegenwoordig een volwaardig gezinslid’, weet hij. ‘Het is een huisgenoot, een kameraad. Soms staat zo’n dier dichter bij je dan een familielid. Een waardig afscheid is dan heel belangrijk.’

Dat afscheid vindt plaats in een sfeervolle ruimte, met gedempte verlichting, een bank en een tafel met stoelen. Op een verhoging is plek voor het dode huisdier. Taekema steekt aan weerszijden kaarsen aan. ‘Mensen kunnen hier in alle rust afscheid nemen. Dat kan vijf minuten zijn, maar het mag ook een uur zijn.’ Boomsma: ‘We horen soms dat ze het hier fijner vinden dan in een crematorium voor mensen.’