‘Als je als vrouw boegbeeld kunt zijn, moet je het doen’

‘Ik hoop niet dat de fotograaf vandaag komt’, zegt Carolien Nijhuis lachend nadat we elkaar een hand hebben gegeven. ‘Ik loop namelijk in mijn kloffie, want na dit interview ga ik wegens drukte meehelpen in de werkplaats. Montagewerk, dingen inpakken of de vloer aanvegen, dat moet ook gebeuren.’

Nijhuis (47), sinds 2008 directeur-eigenaar van de Nijhuis Group in Winterswijk, voldoet niet bepaald aan het standaardbeeld van de directeur die een bedrijf leidt vanachter een bureau. ‘Natuurlijk moet ik regelen, maar toen ik in het bedrijf kwam, heb ik eerst geleerd hoe de machines werken. Zo kan ik bij­springen als de nood hoog is.’

Nijhuis stond als jongere niet te popelen om aan de slag te gaan in het bedrijf van haar vader, dat machineonderdelen ontwikkelt en produceert voor de voedingsmiddelenindustrie. ‘Zeker niet! Na de middelbare school wist ik niet hoe snel ik weg moest komen uit Winterswijk.’ Ze ging naar Groningen om Bedrijfskunde te studeren en werkte in de Randstad achtereenvolgens bij een uitzendbureau, bij een uitvoeringsorgaan van het ministerie van Verkeer en Waterstaat en bij een groot accountantskantoor. ‘Maar ik had overal het gevoel dat ik een marginale toegevoegde waarde had. Omdat ik altijd een commerciële blik heb gehad, heb ik op een gegeven moment besloten om in de eenmanszaak van mijn vader te stappen. Om mijn ouders te helpen het bedrijf uit te bouwen.’

Er volgden pittige jaren. Terwijl Nijhuis met haar partner nog in Utrecht woonde, werkte ze in Winterswijk. Omdat ze geen leaseauto meer had, moest ze een lening afsluiten om een eigen auto te kopen. En haar vaste salaris ruilde ze in voor veiligheidsschoenen en nul inkomen. ‘Want er konden in het begin nog geen twee salarissen uit het bedrijf worden betaald. Als er wat geld over was, maakte ik een paar honderd euro over naar mijn rekening.’ Zes dagen per week werkte ze, op zondag deed ze de boekhouding. Een keer in de week ging ze terug naar Utrecht.

Na vijf jaar vonden Nijhuis en haar partner een huis in Winterswijk. ‘Achteraf weet ik niet hoe we die eerste jaren zijn doorgekomen, want in die tijd kregen we ook nog twee kinderen. Maar alles moest wijken voor de zaak, de Nijhuis Group moest een wereldspeler worden. Op sociaal vlak waren het schrale tijden, maar een eigen bedrijf is nu eenmaal geen baan die je opzegt als het niet bevalt. Gelukkig heeft mijn man in 2017 zijn bedrijf verkocht en konden wij na bijna negen jaar als gezin weer op één adres wonen. Hij is in Winterswijk een CrossFit sportschool begonnen.’

Haar allereerste intentie was om drie jaar mee te werken bij de Nijhuis Group en het dan te verkopen. ‘Maar na zeventien jaar zit ik hier nog. Als je ziet dat je inzet zich vertaalt in groei, nieuwe producten, een ruimere locatie en een fantastisch team, dan weet je waar je het voor doet.’

In juni 2024 werd Nijhuis gevraagd als voorzitter van ondernemersvereniging VNO-NCW Achterhoek. ‘Eerst dacht ik: wat moeten ze met mij als eigenaar van een klein bedrijf? Maar ook: als je als vrouw boegbeeld kunt zijn, moet je het doen. Bovendien snap ik wat de pijnpunten en uitdagingen van bedrijven zijn, en willen we meer vrouwen in de techniek. Dus ja, dat rolmodel wilde ik wel zijn.’

In haar nieuwe functie heeft ze veel contact met ondernemers, bestuurders, het onderwijs en andere denktanks. ‘Ik heb nog nergens zo’n goede samenwerking gezien als in de Achterhoek. Hier ziet men het belang van samenwerken.’ Er wordt nagedacht over actuele ontwikkelingen als het tekort aan vakmensen, innovatie, verduurzaming en cybercrime. ‘Mijn doel is ondernemers verder te helpen. Ik ben niet zozeer de beste visionair, de beste techneut of de beste onderhandelaar, maar ik ben wel heel goed in dingen voor elkaar krijgen en richting geven aan processen.’

Wat haar zorgen baart, is dat ze veel ondernemers ontmoet die hun werkvreugde kwijt zijn en hun zaak willen verkopen. ‘Ze moeten in deze tijd snel bijsturen en dat is niet altijd haalbaar. Daarnaast zien ze de waarde van hun bedrijf verdampen door hoge lasten, terugbetaling van coronaleningen, kampen ze met een vergrijsd personeelsbestand en hebben ze last van een zwabberende overheid. Wist je dat de helft van de ondernemers minder dan het minimumloon verdient?’

Iets anders wat haar bezighoudt is de scheiding tussen de koplopers en de achterblijvers in de regio: enerzijds bedrijven die voorop lopen als het gaat om aanpassingen aan de moderne tijd, anderzijds ondernemers die nieuwe ontwikkelingen niet kunnen of willen volgen. Hoe je die laatste groep meekrijgt?

‘Ik denk dat we onze hoop moeten vestigen op mkb’ers die van elkaar leren, op de voortrekkers die de achterblijvers op sleeptouw nemen. Tegen hen zou ik willen zeggen: maak gebruik van netwerken, laat je de weg wijzen naar subsidies en blijf niet steken op je eiland. Samenwerking maakt je beter bestand tegen de steeds snellere veranderingen en het is oké om in deze complexe tijd hulp te vragen.’

Als ze vooraf alles had geweten, was ze dan ook teruggekomen om de Nijhuis Groep over te nemen? ‘Ja’, zegt ze vol overtuiging. ‘Ik kan een boek schrijven over alle obstakels die ik ben tegengekomen, maar het heeft me veel over mezelf geleerd: wie ik bijvoorbeeld ben als ik financiële zorgen heb en hoe ik functioneer ondanks slaaptekort door twee kleine kinderen. Ik weet nu: wat er ook gebeurt, ik red het vast wel.’