Mosterdmakerij De Braakhekke blijft vernieuwen

Alleen in de keuken van Gerard en Janneke Zoetbrood is nog plek om het interview te houden. De rest van de voormalige boerderij staat vol: met lege potten, verpakkingsmateriaal, rollen etiketten en voorraden voor de Landwinkel en de mosterdmakerij. ‘Zelfs de slaapkamer is nu opslagruimte’, lacht Janneke.

Het is dan ook hoog tijd voor de verbouwing die dit voorjaar begint. De Landwinkel, de mosterd- en mayonaisemakerij en de horeca worden groter en Janneke krijgt meer ruimte voor haar bloembinderij. De productie van soepen, pastasauzen en stoofpotten, die nu wegens ruimtegebrek plaatsheeft bij een zwager, komt terug naar de boerderij.

‘Kunnen we straks efficiënter werken’, zegt Gerard. ‘Nu komt het wel eens voor dat ik een krat mosterd maak en die ergens neerzet waar nog plaats is. Maar doordat we geen overzicht hebben, kan een ander die soms niet terugvinden en dan maak ik nog maar een krat. Kort daarna komen we natuurlijk die eerste krat weer tegen.’

Inmiddels is zoon Peter aangeschoven. Toen zijn ouders hem vroegen of hij op termijn het bedrijf wilde overnemen, zag hij dat wel zitten. ‘Ik heb een horeca-opleiding gedaan en gewerkt bij een hotel-restaurantketen, in een hotel in Londen en bij een wellnesscentrum. Maar ik wilde graag voor mezelf beginnen en dan het liefst horeca bij mijn ouderlijk huis. Die kans heb ik gekregen.’

Peter introduceerde de ‘boerderijhoreca’: koffie, thee, frisdrank en een ‘kleine kaart’. Dat bracht ook zijn ouders op ideeën. Janneke: ‘Na de verbouwing wil ik graag workshops bloemschikken geven met daarbij een high tea of high wine.’ Gerard: ‘En ik zou het leuk vinden om kaas- en wijnproeverijen te gaan organiseren.’

De familie woont en werkt al sinds 1929 op deze locatie net buiten Harfsen. Toen kochten Jannekes grootouders hier boerderij De Braakhekke. Gerard: ‘De grootouders van kok Joop Braakhekke hebben hier als pachters geboerd.’ In 1988 kwamen Gerard en Janneke er wonen. Zij begon er haar bloembinderij, hij was destijds hoofd inkoop en planning van een groot vleesbedrijf. Samen runden ze de kleine camping naast de boerderij.

‘In 2012 ben ik per ongeluk de mosterdmakerij ingerold’, vertelt Gerard. ‘Omdat we wat ruimte over hadden, begonnen we een uutblaos-rustpunt, een terras met koffie, thee en sanitair voor fietsers en wandelaars. Een buurvrouw vond het leuk om daar zelfgemaakte jam te verkopen en zelf gingen we kerstpakketten maken. Daar deden we onder andere mosterd uit de regio in, maar de leverancier stopte ermee. Toen ben ik het zelf gaan maken, van regionaal geteeld mosterdzaad. Twintig tot dertig kilo per week, in de keuken.’

Het liep steeds beter: de familie sloot zich aan bij de Vereniging van Streekproducenten, die elkaars producten verkopen, en Gerard ging regelmatig naar de Pure Markt in Amsterdam, met ambachtelijke producten. ‘Zo ontstond het idee om een Landwinkel te beginnen’, vertelt Janneke. In 2014 werd de deel ingericht als winkel en de oude afkalfstal en de melkput werden omgebouwd tot mosterdmakerij. Gerard: ‘Toen heb ik ontslag genomen bij mijn werkgever.’

Vijf jaar geleden nam de familie Zoetbrood receptuur en label over van de Zutphense mosterdfabriek Cornegoor. Gerard: ‘We maken steeds meer mosterd voor andere labels.’ Inmiddels worden er duizenden potjes mosterd per week gemaakt, in tien smaken, die onder andere worden verkocht in de bijna honderd Landwinkels in Nederland. Er komen nog steeds huisgemaakte producten bij, zoals tapenade van pompoenpitten en koolzaadolie uit de Achterhoek.

Met de komst van Peter in het bedrijf werden zaken gedigitaliseerd en geautomatiseerd. Janneke: ‘Voorheen noteerde ik alle reserveringen nog in een schriftje.’ Ook maakt de familie nu eigen stickers voor alle potten en komt er een nieuwe inpakmachine.

Een strikte taakverdeling is er niet in het familiebedrijf. ‘Wie tijd heeft, pakt de klus op’, aldus Janneke. ‘Al is het wel zo dat ik me vooral bezighoud met de winkel en de bloemen en dat Gerard en Peter de mosterd maken. Gerard doet de administratie en de horeca wordt straks Peters ding. Na de verbouwing komt misschien ook onze jongste zoon, Jeroen, erbij. Hij springt nu al soms bij in de administratie.’ En dan ligt er nog een vergunning om een wijngaard van 6,5 hectare te beginnen. ‘Maar dat is iets voor de lange termijn’, lacht Gerard.

Hij en Janneke zijn blij dat hun zoons interesse hebben in het bedrijf. ‘Zonder hen was het hier als een nachtkaarsje uitgegaan en hadden we op de lange termijn een Te Koop-bord in de tuin moeten zetten. We zijn heel gelukkig dat de boerderij in de familie blijft.’