De mobiele badkamer

Kijk, zegt Olivier Sikking, directielid bij Kip, terwijl hij naar iets toeloopt wat nog het meest lijkt op een kledingkast. Hij zwaait de deuren open en aan de linkerkant komt een wastafel tevoorschijn, in het midden hangt een douche, daarnaast een beugel.

‘De wastafel kan worden opgeklapt’, zegt Sikking, terwijl hij de daad bij het woord voegt. ‘Zo is er meer ruimte voor het geval er bijvoorbeeld een thuiszorgmedewerker mee moet onder de douche.’ Aan de wand hangt, behalve een plankje voor flesjes shampoo, een extra houder voor de douchekraan en er is ruimte voor een douchestoel.

De meeste mobiele badkamerunits van Kip Care, zoals dit onderdeel van het bedrijf heet, zijn ook nog voorzien van een toilet. ‘Maar deze klant had zelf al een toegankelijk toilet, dus die heeft ’m zonder besteld’, vertelt Albert Harms, die al heel wat mobiele badkamers bouwde en installeerde. ‘Zo heb je net iets meer ruimte.’

Het begon met een Kip-medewerker die wat materialen meenam om voor zijn ouder wordende moeder een badkamer te bouwen in de woonkamer. ‘Daarna is een stagiair gaan tekenen en ontwerpen. Toen hebben we een prototype gebouwd en thuiszorgmedewerkers uitgenodigd om erop te schieten – zij moeten er tenslotte mee werken en zien dingen waar wij niet bij stilstaan.’

‘Dat hebben we geweten: hoe gingen we dit schoonmaken en vonden we dát nou echt handig? We konden helemaal opnieuw beginnen’, grinnikt Sikking. Maar, voegt hij toe, daar stond dan weer tegenover dat alle kinderziektes eruit waren toen de units echt gebouwd werden.

Exclusief installatie staat zo’n badkamer er in twee uur. Het installeren is het meeste werk, vertelt Sikking, terwijl hij de deur naar de technische ruimte opent. Hij laat de boiler zien, het afwateringssysteem, de vermaler met de pomp. Alle techniek is weggewerkt; geen wirwar van snoeren, de aansluitingen zijn gelijk aan die van een wasmachine, de Kip Care kan daarom overal staan.

‘In de woonkamer, in de bijkeuken, in de garage’, somt hij de plekken op waar ze de mobiele badkamer al plaatsten. ‘De gekste plek was in een smalle gang’, valt Harms bij. ‘Daar moest een inloopkast uit en op die plek hebben we de badkamer neergezet.’

Als er een mobiele badkamer nodig is, zit daar altijd een verhaal achter. Het betekent dat de bewoner de gewone badkamer niet meer kan gebruiken. Vaak vanwege ouderdom, soms door een ziekte. Voor de mannen van Kip is het plaatsen van de units ‘business as usual’. Voor klanten betekent plaatsing vaak dat ze wat langer thuis kunnen blijven wonen, dat de gang naar een verpleegtehuis of revalidatiecentrum is uitgesteld of misschien wel voorkomen.

Dat geeft rust, zowel bij de hulpbehoevenden als bij hun naasten – er moet al zoveel geregeld worden. ‘Ik hoor al die verhalen aan’, glimlacht Harms. ‘En bied een luisterend oor.’ Hun klanten zijn gemeenten en zorgverzekeraars, vertelt Sikking; via hen komen de mobiele badkamers in woonhuizen terecht. De vindbaarheid is nog lastig, want waar zoek je op? Op mobiele badkamer? ‘Daar komt nog bij’, valt directielid Thomas Gunnink bij, ‘dat mensen niet weten dat het bestaat en al helemaal niet dat ze het nodig hebben.’