‘Niet teveel uitstellen naar de toekomst’

‘Ik wilde van jongs af al dokter worden, eigenlijk al vanaf de kleuterschool. Ik heb me daar ook altijd op gericht, mijn vakkenpakket op het Atheneum, Natuur&Gezondheid, heb ik daar ook op uitgekozen. Als ik als kind in het ziekenhuis was, bijvoorbeeld voor een zieke opa of oma, dan was ik enorm geïnteresseerd in de verhalen die achter de patiënten scholen. Een hart ontleden op school vond ik geweldig, terwijl veel anderen dan afhaakten. Daarnaast vind ik het mooi om mensen te kunnen helpen, die tref je als arts vaak op kwetsbare momenten. Het was een opluchting dat ik één van de 400 opleidingsplaatsen kreeg voor de studie Geneeskunde in Groningen, er waren 1400 aanmeldingen!’

‘In mijn middelbareschooltijd heb ik jarenlang bij de broodafdeling van een supermarkt gewerkt. Dat werd enorm gestimuleerd door mijn ouders. Zo leerden ik en mijn broers de waarde van geld kennen: met het loon op jonge leeftijd duurt het langer iets te verdienen. En dan let je wel op met wat je uitgeeft. Ik was niet zo erg van dingen kopen, maar ging liever op reis, daar spaarde ik voor. In mijn studietijd heb ik de eerste vier jaar in de horeca gewerkt.’

‘Ondertussen was daar ook nog de corona-epidemie, die zowel studeren als werken extra complex maakte… Daarna had ik het te druk met coschappen lopen én studeren. Nu ben ik afgestudeerd en heb ik sinds een paar maanden een baan als basisarts en een écht salaris. Over twee jaar wil ik graag de huisartsenspecialisatie gaan doen. De diversiteit van dat vak, de kleinschaligheid van de teams en meer contact met de patiënt passen goed bij mij.’

‘De eerste twee jaar woonde ik nog thuis. Ik ben precies van de ‘pech-generatie’, ben begonnen met mijn studie toen de basisbeurs net was afgeschaft. Voor de huur van mijn kamer in Groningen en later in Almelo heb ik deels geleend bij DUO. Dat was eerst tegen nul of minimale rente, maar die werd later ook flink verhoogd. Pech op pech.’

‘Voor de coschappen woonde ik nog een jaar in Almelo en mijn sociale stage liep ik op Curaçao, bij een consultatiebureau. Als je coschappen loopt, werk je vijf dagen in de week. De vergoeding daarvoor was eerst 100 euro per maand, dat werd later verhoogd naar 150 euro.’

‘Dat zijn onze vaste lasten. Sinds anderhalf jaar woon ik samen met Jesper. Spullen zijn minder belangrijk, we hebben ons huurhuis leuk ingericht met vondsten van Marktplaats. Wél heb ik van mijn eerste salaris een mooie racefiets gekocht. Ik wil graag meer sporten, maar met mijn beroep met onregelmatige werktijden is een teamsport haast niet haalbaar.’

‘Ik kan nog maar net, sinds ik ben begonnen met werken, spaargeld opbouwen. We willen graag een eigen huis kopen, het liefst ergens in een dorp onder Groningen. We waren recent bij een hypotheekadviseur. Maar mijn inkomen wordt bekeken over de afgelopen drie jaar, en met de 100 euro vergoeding voor voltijd coschappen lopen is dat
dus niet zoveel. En ook de DUO-schuld speelt mee. Toch is mijn baanperspectief natuurlijk prima, het zou moeten kunnen. We bespreken nu een maatwerk-voorstel.’

‘Dat vind ik lastig om te zeggen. Vanuit mijn ouders heb ik meegekregen om geld bewust uit te geven, maar ook leuke dingen te doen. Wanneer je iets graag wilt en het kán, dan niet te veel uitstellen naar de toekomst.’