‘Mijn kinderen zeggen: je hoeft niks voor ons te bewaren’

‘Jazeker, al 86 jaar. Van mijn grootouders kreeg ik een spaarbankboekje bij mijn geboorte, toen nog van de Coöperatieve Centrale Boerenleenbank. Ik ben altijd bij Rabobank gebleven, hoewel ik lang in het buitenland heb gewoond.’

‘Mijn man was automonteur en het bedrijf waar hij werkte hield ermee op. In de krant zag hij een advertentie van een Nederlands echtpaar dat personeel zocht voor hun garagebedrijf in voormalig Rhodesië, wat nu Zimbabwe is. We besloten te gaan. Het was 1958 en de emigratiedienst vond het allemaal wat raar, dus mijn man ging eerst. Drie maanden later ging ik hem achterna, met de boot, samen met onze kinderen van 1,5 jaar en drie maanden oud. Later kreeg mijn man een eigen garage. Ons derde kind is daar geboren. Uiteindelijk zijn we twaalf jaar gebleven.’

‘Heerlijk. We hadden niet veel nodig en toch voelde het alsof we veel hadden. Ik deed de financiën van ons bedrijf, boeren uit het dorp kwamen vaak een kopje koffie drinken als ze een rekening kwamen betalen. We hadden veel vrienden, vooral Nederlanders en Engelsen. Eens per jaar gingen we met een paar gezinnen een week naar Mozambique. Dan sliepen we in houten huisjes op het strand en speelden de kinderen de hele dag buiten. Het waren de mooiste jaren van mijn leven.’

‘Gek, want in Rhodesië hadden we altijd veel mensen om ons heen. Hier kwamen we in een rijtjeshuis in Swifterbant terecht en zag ik bijna niemand. Niet lang na onze terugkeer zijn mijn man en ik in goed overleg uit elkaar gegaan en ben ik naar Dronten verhuisd. Ik ben een echt poldermens.’

‘Het was moeilijk, maar het alleenstaand ouderschap ging me prima af doordat het nooit vervelend was tussen mijn ex-man en mij.’

‘Een vetpot was het niet, maar we hadden te eten en te drinken en zijn nooit iets tekort gekomen. In Rhodesië hebben we geleerd snel tevreden te zijn. Ik had geen recht op partneralimentatie, omdat ik veertien dagen voordat de echtscheiding officieel werd een baan kreeg. Het was ook niet nodig: ik heb nooit financiële moeilijkheden gekend. Ik ben altijd blijven huren, dus ik heb geen grote uitgaven rondom een huis hoeven doen. En ik ben nooit hertrouwd, dat heeft me ook financiële vrijheid gegeven. Ik verdiende mijn eigen geld en heb kunnen doen en laten wat ik wil.’

‘Ik deed de salarisadministratie van de kraamverzorgsters bij stichting Kruisvereniging Flevoland. In het begin was het moeilijk, want ik was al wat ouder en had geen computeropleiding. Ik ben wel eens in huilen uitgebarsten omdat ik het zo ingewikkeld vond! Maar ik leerde snel en heb er uiteindelijk dertig jaar gewerkt, met veel plezier. Ik ben daarna nog tien jaar vrijwilliger geweest op de poli. Op mijn tachtigste moest ik eruit, heel jammer vond ik dat. Als ik achter een rollator had gelopen, had ik het begrepen, maar ik ben nog hartstikke fit.’

‘Aan de reizen naar mijn kinderen, alledrie zijn ze de wereld ingetrokken. Ik ben ze altijd heel veel blijven opzoeken. Vorig jaar is mijn kleindochter getrouwd in Zimbabwe en ben ik er weer een maand geweest. Ik blijf het er geweldig vinden. Het is wel veel duurder, ze betalen tegenwoordig met Amerikaanse dollars. Van wat wij in de jaren zestig verdienden, zou je nu niet meer kunnen leven.’

‘Geef niet meer uit dan je hebt en probeer elke maand een beetje te sparen. Doordat ik in het buitenland heb gewoond, krijg ik 25 procent minder AOW. Doordat ik heb gespaard, heb ik daar geen last van. En mijn kinderen zeggen altijd: je moet ervan genieten, je hoeft niks voor ons te bewaren.’