‘Ik besloot al heel jong: ík bepaal mijn waarde, niet een cijfer of systeem’

Het levensverhaal van Zeynep Dag (35) klinkt als een Hollywood-film, maar zelf blijft de Brabantse nuchter onder alles wat ze heeft meegemaakt. ‘Ik heb hard moeten vechten voor mijn plek, daar is niks romantisch aan. Ik kreeg een te laag schooladvies en werd gepest op het vmbo omdat ik zo serieus met school bezig was. Ik wist dat ik meer kon, maar dat werd niet gezien. Toen besloot ik: ík bepaal mijn waarde, niet een cijfer of systeem. Ik ging nog harder mijn best doen.’

Die vechtstand werd onderdeel van wie ze was. Het zorgde ervoor dat ze slaagde voor de havo, de Hogeschool voor de Kunsten, een master kunst­geschiedenis én een docentenopleiding. ‘Toch heb ik pas sinds een paar jaar het gevoel dat ik niets meer hoef te bewijzen. Ik ben goed zoals ik ben – het voelt fijn om dat uit te spreken.’

Dag werd geboren in Stratum. Haar ouders waren 14 en 18 toen ze trouwden en van Turkije naar Nederland verhuisden. ‘Ze zijn al 37 jaar gelukkig samen’, vertelt ze. ‘Ik werd beschermd opgevoed, ik mocht nooit alleen de straat op. Maar binnen was er heel veel liefde. Mijn moeder vertelde me voor het slapengaan regelmatig dat ze eigenlijk kinderarts had willen worden. ‘Mama heeft haar droom niet kunnen najagen, maar jij kunt dat wel’, zei ze dan.’

En dromen had de kleine Dag wel. Ze wist al vroeg dat ze de mode in wilde. ‘Van het eerste geld dat ik verdiende in een supermarkt kocht ik prachtige, paars-gouden pumps. Daar was ik zó blij mee, ik heb ze nog steeds. Hakken geven me kracht, ik voel me sterker als ik ze draag.’

Op de Tilburgse Hogeschool voor de Kunsten begon ze haar eigen schoenen te ontwerpen. ‘Ik zat altijd te tekenen. Bijzondere, maar betaalbare hoge hakken; dat was het idee.’ Na haar studie werkte ze enkele jaren bij grote schoenmerken om ervaring op te doen. In 2015 besloot ze dat de tijd rijp was voor haar eigen merk, Alzúarr. Haar schoenen waren echte kunstwerkjes: zilveren hakken, orchideeën op de wreef, lange leren veters om de enkels. ‘Alles was handwerk – hartstikke duur om te maken. Maar ik wist zeker dat het een succes kon worden.’

Toen Dag met twee stagiaires en een kofferbak vol proefmodellen naar een fotoshoot in Amsterdam reed, gebeurde er iets bijzonders. ‘Ik was bijna blut, dus ik stelde het tanken zo lang mogelijk uit. Toen we uiteindelijk toch stopten, werden we aangesproken door een cameraploeg van het tankstation, een grote multinational, die klanten op doorreis interviewde voor een advertentiecampagne op YouTube’, vertelt ze.

‘We trokken ieder een paar hakken aan en ik vertelde enthousiast over mijn missie. De video werd wereldwijd verspreid en veel bekeken. Kijkers zochten mijn website op en de bestellingen stroomden binnen. Maar ik had alleen die proefmodellen nog maar! Daarom bood ik klanten aan een pre-order te plaatsen, zodat ik tijd en geld had om de schoenen te laten maken. Ze betaalden zonder morren vooruit en vonden het ook niet erg om enkele maanden op hun schoenen te moeten wachten. Dat was fantastisch natuurlijk, al had ik er ook veel stress van. Nu moest ik het waarmaken.’

Toch moest de grootste klapper voor Dag nog komen. ‘Ik had voor vijftig euro een advertentieplek gekocht op een Instagram-pagina van zangeres Rihanna. Ik vond dat mijn schoenen echt bij haar pasten, dus plaatste ik er een foto van, in de hoop dat ze die zou zien. Kort daarna mailde haar personal assistent: Rihanna wilde de helft van de collectie kopen. Ik dacht eerst nog dat mijn vriendinnen een grap uithaalden, maar het bleek echt waar.’

Wat er daarna met de verkoop gebeurde, laat zich raden. ‘Het ontplofte. Beyoncé, Mary J. Blige, Cardi B., Jennifer Lopez, Sarah Jessica Parker – de hele wereld wilde mijn schoenen. Ik was 27, had nauwelijks geld en deed bijna alles zelf: van inpakken tot klantenservice, van marketing tot nieuwe schoenen ontwerpen. Ik werd uitgenodigd voor modeshows, de hele wereld lag aan mijn voeten. Ik was dag en nacht aan het werk.’

In 2020 besloot ze met een investeerder in zee te gaan, die de dagelijkse leiding op zich nam, zodat zij zich op het ontwerpen kon richten. ‘Het klonk hemels, maar dat was het niet. Ik merkte dat ik het zakelijke stuk helemaal niet aan een ander wilde overlaten.’ Drie jaar later nam ze een drastisch besluit: ze verkocht haar aandelen in fasen aan de investeerder. ‘Het gaat te ver om te zeggen dat Alzúarr mijn kind was. Alzúarr was mijn meisjesdroom. Nu die was uitgekomen, kon ik het loslaten.’

Het duurde even voordat Dag was bijgekomen van de achtbaan waarin ze had gezeten, maar in een zwart gat viel ze niet. ‘Ik heb jarenlang lesgegeven op de Hogeschool voor de Kunsten, naast mijn bedrijf. Maar ik had zulke andere ideeën over talent­ontwikkeling, dat ik al in 2019 mijn eigen Business Fashion Academy (BFA) had opgericht. Bij ons ontdekken studenten in één jaar waar hun kracht ligt en hoe ze geld kunnen verdienen met hun talent. Alle kennis die ik zelf niet had toen ik doorbrak – van belastingen en auteursrecht tot onderhandelen en verdienmodellen – geven wij ze mee.’

‘Daarnaast benadruk ik voortdurend dat ze niet hoeven te wachten tot iemand ze toestemming geeft om hun dromen waar te maken. Het zou mij heel gelukkig maken als ik de nieuwe generatie meer zelfvertrouwen kan meegeven, zodat ze niet zo hard hoeven strijden als ik. Dit is mijn lotsbestemming, dat voel ik heel sterk.’