‘Vanaf het moment dat mijn dochter op G-hockey ging: hockey voor verstandelijk beperkte mensen. Voor corona was ik manager van een G-team. Toen de drie coördinatoren stopten, vroegen ze mij om die rol over te nemen. Ik dacht: als ik nee zeg en het valt om, neem ik het mezelf kwalijk. Dus ik ben het gewoon gaan doen – en ik vind het leuk.’

‘In het begin bracht en haalde ik mijn dochter en ik raakte aan de praat met andere ouders. Van het een kwam het ander. Ik merkte al snel dat ik het leuk vond om betrokken te zijn.’

‘Dat wisselt, maar regelmatig wel een paar uur per week. Ik regel van alles: overleg met de hockeybond, rijdiensten, materiaal en fluiten. Soms coach ik een wedstrijd als iemand niet kan. Ik ken de teamleden goed en weet waar hun kracht ligt. Dat is een voordeel – ik loop al zo lang mee.’

‘Er is niet één moment, ik geniet eigenlijk continu. Zoals bij sinterklaashockey, als de pieten langskomen en het team uit zijn dak gaat. Of als ze elkaar high fives geven tijdens een wedstrijd. Die blije gezichten zijn goud waard. Wat mij drijft, is hun plezier. De onderlinge band is sterk. Of ik nu langs de lijn sta of even bijspring als coach – ik haal er elke keer energie uit. We zoeken nog vrijwilligers, dus voel je je aangesproken? Meld je aan! Ook zijn we altijd op zoek naar nieuwe teamleden.’