‘Vanaf ’92. Mijn overbuurman was penningmeester van De Vrienden van Wilberthof, een stichting die zich inzet om het verblijf van de bewoners wat aangenamer te maken. Toen hij ziek werd vroeg hij of ik dat wilde overnemen. Dat is nu 33 jaar geleden.’

‘Omdat we mensen helpen die echt iemand nodig hebben om nog te kunnen genieten, even weg van de dagelijkse dingen. Tijdens de actie 'Doe een wens' werd dat nog eens duidelijk. De bewoners van Wilberthof hebben geen ingewikkelde wensen, ze willen gewoon graag een keer winkelen, naar een bedevaartsplaatsje in de buurt of naar een film. Een ander is al blij met een stukje rijden op onze duofiets of de rolstoelscooter die speciaal voor ons is gemaakt. Even naar buiten is soms al genoeg.’

‘Ik gok op 20 uur per maand, maar ik pas me aan aan het programma en kijk niet op de klok. Als er een evenement is, ben ik erbij. Als we bij goed weer een middagje naar buiten gaan of binnen een dagdeel zitten te kienen, ben je zo een tijdje zoet.’

‘We namen de bewoners van het verpleeghuis een keer mee naar de bioscoop waar we een filmzaal hadden afgehuurd. Veel mensen wilden André Rieu en zijn orkest een keer zien, maar helaas was een bezoek aan Maastricht niet haalbaar. Toevallig is er recent een film gemaakt van André Rieu in Dublin. Die werd vertoond en daar hebben ze ontzettend van genoten. Een van de mensen zei zelfs: ‘André heeft me gezien, want hij knipoogde naar me.’ Net echt dus. Zo brengen we een beetje geluk.’