‘Wonen zou geen luxe moeten zijn’

Bob Sikkes is een zondagskind. Letterlijk, want de aannemer en tv-persoonlijkheid werd geboren op een zondag in Delft. Maar ook in figuurlijke zin: bij veel bepalende gebeurtenissen in zijn leven kwam een beetje geluk kijken. Dat zegt-ie althans zelf, als we hem spreken in het kantoor van zijn bedrijf Flow Works, tegenover het Vondelpark in Amsterdam.

Neem de aankoop van zijn huis in Baambrugge. Sikkes heeft vrienden die in het plaatsje wonen. Toen hij daar een keer op visite was, zei hij dat hij verderop in de straat het allerleukste huisje ever had zien staan. En dat hij het graag zou kopen, mocht het ooit op de markt komen. Zijn vrienden hielpen hem direct uit die droom. ‘Ze kenden de eigenaren en zeiden: die mensen gaan daar echt nooit weg’, vertelt hij. Om met een grote grijns te vervolgen: ‘Drie dagen later belden ze me op. Bleken de eigenaren verhuisplannen te hebben.’

Sikkes nam contact op met de makelaar en nog voor hij de woning bezichtigd had, legde hij een bod op tafel. Nu is het van hem. Sikkes: ‘Ik geloof heel erg in het uitspreken van je wensen en dromen. Dat heeft mij in elk geval altijd veel gebracht.’

Sikkes televisiecarrière kwam op zo’n zelfde, ogenschijnlijk toevallige manier tot stand. Hij vertelde op een borrel dat hij een bouwbedrijf had. Een van de toehoorders werkte bij een productiebedrijf dat toevallig net op zoek was naar mensen voor een nieuw televisieprogramma, genaamd Bouwval gezocht. ‘Ze heeft toen mijn naam doorgegeven en zo is het balletje gaan rollen.’

Inmiddels is Sikkes een van de vertrouwde gezichten van Kopen zonder Kijken, een ander woonprogramma van RTL dat inmiddels zijn achtste seizoen achter de rug heeft. In het programma laten deelnemers de aankoop van hun huis over aan een makelaar. Als de aankoop rond is, gaan Sikkes en zijn team met het overgebleven budget het huis verbouwen, zodat het aansluit bij de wensen van de nieuwe eigenaren.

Dankzij die tv-optredens wordt hij regelmatig herkend op straat. ‘Ik vergeet altijd dat ik bekend ben. In Amsterdam spreekt niemand je aan, maar daarbuiten wel. Gelukkig is het altijd positief. In Maastricht kwam er een man naar me toe die vertelde dat zijn vriendin en hij tijdens hun verbouwing bij alles zeiden: “Wat zou Bob doen?” Nou, daar werd ik verlegen van.’

Sikkes’ liefde voor alles wat met wonen en interieur te maken heeft, kwam al vroeg bovendrijven. ‘Als mijn ouders op visite gingen, ging ik mee als ik wist dat die mensen een leuk huis hadden. Ik koos zelfs mijn vriendjes uit op het huis waar ze in woonden.’

Toen hij als tienjarige een tijdschrift abonnement mocht kiezen, werd het Eigen Huis & Interieur. ‘Terwijl dat maar eens per maand uitkwam en de Donald Duck wekelijks.’ Alle edities werden gelezen ‘tot ze uit elkaar vielen’ en daarna zorgvuldig bewaard in stapels onder zijn bed. Sikkes: ‘De meeste reportages uit die bladen zou ik nu nog herkennen.’

Na de middelbare school begon Sikkes aan een kortstondige opleiding architectuur, maar het vooruitzicht van de hele dag binnen zitten om aan hetzelfde project te werken, leek hem ‘onbegrijpelijk saai’. Hij switchte naar de opleiding bouwkunde, had nog jarenlang bijbaantjes in de horeca en mode tot hij, als eind dertiger, de knop omzette en zich volledig op het ondernemerschap stortte. Met Flow Works richt hij zich op verbouwingen en bouwbegeleiding in het hogere segment. Om een beeld te geven: de kleinste klus van het bedrijf is een verbouwing van anderhalve ton, de grootste eentje boven de drie miljoen.

Kopen zonder Kijken trekt al jaren zo’n anderhalf miljoen kijkers. Erg verbaasd over dat succes is Sikkes niet. ‘De televisie die wij maken is vrij echt. Echte mensen, echte huizen, echte budgetten. Dat voel je als kijker. En het is natuurlijk ook gewoon een hot topic: wonen.’ De huidige crisis op de woningmarkt – het geschatte woningtekort is in 2024 opgelopen tot circa 400.000 woningen – is ook merkbaar in het programma. ‘Van alle deelnemers van het nieuwe seizoen is er maar één stel voor wie we een huis konden kopen zonder dat er extra concessies nodig waren.’ Hij zucht even. ‘Dat is wel een verschil met een aantal jaar geleden. Het gaat allang niet meer over een tweede badkamer. Mensen zijn al blij als ze iets kunnen vinden.’

Van de wooncrisis heeft Sikkes zelf geen last. In tegendeel, hij ervaart weleens iets wat hij ‘woonschaamte’ noemt. Bijvoorbeeld op de momenten dat hij het kantoor uitloopt en zijn jonge collega’s, die veelal noodgedwongen buiten de stad wonen, plagend vragen naar welke van zijn huizen hij die avond gaat. Naast de woning in Baambrugge is er namelijk ook nog het appartementje aan de grachten, waar hij veel tijd doorbrengt. En een huis in Spanje, dat deels wordt verhuurd.

‘Een onwijs geluk’, geeft hij meteen toe. Toch knaagt het, ook omdat een oplossing voor het huizentekort nog niet in zicht is. ‘Kijk naar Amsterdam. Een hele generatie verdwijnt, omdat ze geen passende woonruimte kunnen vinden. Dat is niet goed voor de stad. Wonen zou geen luxe moeten zijn.’

Dit jaar vierde de ondernemer zijn zestigste verjaardag. Een moment waarop veel mensen het rustiger aan gaan doen. Dat merkt Sikkes ook aan vrienden die richting hun pensioen gaan. Zelf moet hij er nog niet aan denken. ‘Ik zou niet weten wat ik met mijn tijd moest doen.’

Plannen voor grote reizen, verbouwingen of nieuwe avonturen zijn er altijd, maar het hoéft allemaal niet. ‘Wat ik een heel gerust­stellende gedachte vind, is dat ik heel erg tevreden ben met het leven dat ik leid. Natuurlijk wil ik graag naar, pak ’m beet, Japan, maar als het niet meer gebeurt, is het ook goed. Ik vind het leven gewoon heel fijn zoals het nu is.’