‘Pa moet een klant mogen om zaken te doen. Ik slik liever een paar keer’

Bertho Veltink kwam in 2015 als derde generatie in het bedrijf. Dat was een beetje tegen wil en dank, geeft hij toe. ‘M’n opa vroeg me of ik niet ook in het bedrijf wilde komen. Hoefde voor mij niet zo, want ik had het als telefoonverkoper in Tubbergen goed naar m’n zin. Ik heb er vervolgens drie weken goed over nagedacht en heb uiteindelijk maar toegehapt.’

Het bedrijf Veltink werd in 1973 in Hardenberg opgericht door opa Egbert. Die was rem- en koppelingspecialist en zijn bedrijf werd steeds een beetje groter. Jan Veltink: ‘Dat begon in het schuurtje van z’n vader tot schuurtjes en schuren bij een oom en tante en een neef. Tot we – ik werkte hier inmiddels ook in de zaak – in 1989 besloten om in Vroomshoop een nieuw pand neer te zetten.’

Veltink was toen nog een bedrijf dat louter in automaterialen deed. ‘Ik had eigenlijk niks met auto’s’, bekent Jan, ‘al heb ik hobbymatig wel een paar oude exemplaren, zoals een oude VW-bus en een oud Japannertje. Ik werkte hier in de weekenden al wel, en toen het erg druk begon te worden, zei m’n vader: kom er maar bij. Zo ben ik erin gerold.’

Van generatieconflicten was binnen het bedrijf nooit sprake. Jan: ‘Ik lees vaak genoeg over familiebedrijven, waarbij de oudere generatie zaken blijft tegenwerken en in stand wil houden, maar dat was hier nooit aan de orde. Mijn vader en ik waren twee handen op één buik. Al hadden we elkaar best eens bij de kop, hoor. Dan vonden we elkaar een week lang niet zo lief. Zoals Bertho en ik ook weleens onenigheid hebben.’

‘Maar: mijn pa liet mij altijd vrij. Ook toen hij de boel aan mij verkocht, in 2008. Natuurlijk gaf hij zijn mening, maar daarbij bleef het. ‘Het zijn jouw centen, ik heb de mijne gebeurd’, zei hij. Zo sta ik er met Bertho ook in.’

Het bedrijf bestaat tegenwoordig uit twee afzonderlijke bv’s. ‘Op papier is het gescheiden, maar in de praktijk loopt er nog veel door elkaar.’ Vader Jan runt het automotive-gedeelte, zoon Bertho heeft sinds een jaar de leiding over de bedrijfskleding. Junior heeft zijn draai inmiddels gevonden. ‘Dat heeft wel een jaar of drie geduurd’, bekent hij.

‘Ik vond het aanvankelijk vreselijk, ik moest er echt even doorheen. De jongens beschouwden me als het zoontje van de baas dat het hier wel even kwam vertellen. En het werk vond ik eigenlijk ook niks. Maar na die eerste drie jaar ben ik samen met een collega de webshop gaan opzetten. Daar kon ik mijn ei wat meer in kwijt.’ En de samenwerking met ‘de jongens’? ‘Dat gaat inmiddels goed, hoor. Ze accepteren me nu, haha.’

Met de huidige verdeling is iedereen blij. ‘Kleding is meer mijn ding dan auto’s’, zegt Bertho. Jan: ‘Het contact met klanten is ook heel anders bij beide takken. Als garagehouders per telefoon hun order bij mij plaatsen, zeggen ze vaak niet eens hun naam. Ze gaan ervan uit dat je ze kent en dat je snapt wat ze willen. ‘Remblokjes, dat en dat merk, zoveel’.’

Bertho: ‘Dat gaat aan de kledingkant toch even anders. Daar bouw je echt een band op met een klant.’ Jan: ‘Het product is ook anders, hè. Een oliefilter is nu eenmaal een oliefilter.’

Bertho: ‘Bij mij moet de kleding bedrukt worden, of geborduurd. Je maakt er iets moois van en ziet wat je verkoopt. Aan mijn product zit vaak wel twee weken werk.’

Jan bemoeit zich niet met wat er ‘aan de andere kant’ gebeurt. ‘Nee hoor, dat is nu zijn zaak. Bertho overlegt veel met zijn medewerkers, onder meer met Rudie, die hier al bijna veertig jaar werkt. Die jongens weten precies hoe de hazen lopen. Jullie komen niet uit een ei, regel het maar, heb ik ze gezegd.’

Bertho: ‘Hoewel pa en ik over best wat zaken verschillend denken.’ Jan: ‘Ik vind het assortiment dat ze daar verkopen bijvoorbeeld veel te breed.’ Bertho: ‘Als pa iets heeft gekozen, dan blijft het daar bij. Terwijl ik er nog wel eens wat leveranciers bij wil nemen. Ik wil alles wel aanpakken.’ Jan: ‘Ik zeg altijd: als het goed is, moet je het goed laten. Maar hé: zijn toko, zijn regels.’

De manier van leidinggeven tussen vader en zoon verschilt ook. ‘Ik ben misschien wel wat harder, wat korter door de bocht’, zegt Bertho. Jan: ‘Ik ben inderdaad wat gemakkelijker. Hoewel: ik moet iemand wel mogen, wil ik met iemand zaken doen. Als ik je niet mag, blijf dan maar weg. Zo nam ik een paar jaar geleden afscheid van een paar klanten, hoewel me dat een ton handel kostte. Koop je onderdelen alsjeblieft ergens anders, zei ik.’ Bertho: ‘Dat zou ik niet kunnen. Dan maar een paar keer extra slikken.’