Het is een misvatting dat de spaarrente in het buitenland altijd hoger is. De rente in Nederland ligt rond het gemiddelde in West-Europa en is hoger dan die in België en Frankrijk. Maar de rente van grote Nederlandse banken kan wel afwijken van de rente van kleinere banken of van banken in het buitenland. Dat heeft verschillende oorzaken.

Allereerst is het een kwestie van vraag en aanbod. Banken gebruiken spaargeld om geld uit te lenen aan anderen. Als daar meer geld voor nodig is, stijgt de rente op het spaargeld. Maar als een bank al voldoende geld heeft, zal de rente mogelijk lager zijn. Ze hebben het geld van spaarders dan immers niet echt nodig.

Ook het vertrouwen van spaarders speelt een rol. De ene bank is financieel gezonder dan de andere, maar ook de economische omstandigheden in het betreffende land spelen mee. Soms moeten banken een hogere spaarrente geven omdat klanten hun spaargeld daar anders niet willen stallen, bijvoorbeeld uit angst voor een faillissement. Wel is het zo dat spaarders in Europa tot 100.000 euro zijn beschermd via het Europees depositogarantiestelsel.

Daarnaast maakt ook de manier waarop de bank het spaargeld gebruikt, verschil. Rabobank investeert in langlopende leningen, zoals hypotheken en bedrijfsleningen. Dit zorgt voor een stabiele spaarrente. Andere banken investeren op de kortere termijn. Daardoor stijgen en dalen de rentes mee met de markt.

Ten slotte kiezen banken ook hun eigen strategie, wat kan leiden tot een andere rente. Rabobank kiest voor service en een breed aanbod aan producten. Sommige andere aanbieders proberen klanten er met een aantrekkelijke rente van te overtuigen bij hen te bankieren, omdat ze willen groeien. Zij richten zich wellicht meer op specifieke klantgroepen en onderscheiden zich minder qua service.