Waarom voelt de wereld zo unheimisch momenteel? Je kunt het heel simpel zien. Net na de Tweede Wereldoorlog (en ruim daarvoor) was de wereld klein en de verhalen groot. De wereld was klein: de meesten van ons keken niet verder dan het dorp of de naaste familie. De verhalen waren groot: we geloofden in God, Jezus, vrijheid of de Internationale. De twee stonden in een prettige verhouding: de problemen konden in de gemeenschap worden opgelost en waar dat niet kon, had je verhalen om onder te schuilen.

Nu is het precies andersom: onze wereld is groot en de verhalen zijn klein. De wereld is groot: Oekraïne, Gaza, Iran; ze komen in dagelijkse stromen je smartphone binnen. Technologische, geopolitieke, klimatologische bewegingen vormen samen een wervelwind zoals we in geen tijden hebben gezien.

Maar veel mensen hebben geen grote verhalen meer om die bewegingen een plek te geven. God heeft voor veel mensen afgedaan. Om nog maar te zwijgen van de Internationale. De verhalen die worden aangehangen, zijn te klein om onder te schuilen. Dat leidt tot gevoelens van onmacht.

In het midden van de negentiende eeuw was er ook een gevoel van onmacht. Kleine boeren konden geen geld of steun vinden om hun bedrijf te beginnen of voort te zetten. Rabobank-oprichter Friedrich Wilhelm Raiffeisen bedacht de coöperatie. Vanuit het eenvoudige principe dat kleine beetjes helpen. Als mensen samenwerken, de handen ineenslaan en invloed krijgen op de ontwikkeling van het collectief.

Raiffeisen predikte geen religie. Maar hij bracht een verhaal om onder te schuilen. Een verhaal dat het kleine groot maakt. En dat het leven van veel mensen heeft verbeterd. En blijft verbeteren tot de dag van vandaag.

Een verhaal dat relevanter is dan ooit. Dit is de tijd om dat verhaal nieuw leven in te blazen. Om te beginnen door als enige bank in Nederland een zeer substantieel bedrag terug te geven aan de samenleving. De afgelopen twee jaar was dat in totaal 700 miljoen euro aan maatschappelijk dividend. Op die manier kunnen we elkaar versterken.