‘Ik heb een hekel aan schulden’

‘In mijn ULO-tijd heb ik diverse baantjes gehad, om een zakcentje te verdienen. Eerst had ik een krantenwijk, later werkte ik bij de oliebollenbakker. Ook heb ik nog in zomervakanties op een camping in Lauwersoog geholpen, onder andere met het organiseren van droppings. Na de politieacademie kon ik direct als agent in Groningen terecht. Ik wilde uiteindelijk graag bij de recherche en dat is ook gelukt.’

‘Dat was in 1988, het aangaan van onze eerste hypotheek voor een huis in Winsum. Mijn vrouw en ik hadden tot dan gehuurd, maar ik voorzag dat het kopen van een eigen huis voor ons beter zou zijn. Ik vond het toen wel een spannende beslissing: je gaat uiteindelijk toch een schuld aan. Dat was ik niet gewend, mijn vrouw ook niet. Ik heb een hekel aan schulden. Maar dit is een goed besluit geweest.’

‘Die was vrij conservatief, en dat heb ik eigenlijk ook overgenomen. Daar hoorde ook bij dat je geen schulden moet maken. Ik leerde sparen en dat zijn we ook altijd blijven doen. En dat hebben we onze beide dochters ook geleerd.’

‘We hebben altijd voor de studies van onze kinderen gespaard. We wilden graag dat ze na hun studie geen studieschuld zouden hebben. Zodat ze de zorgen over aflossing daarvan ook niet zouden hebben, met een blanco lei konden beginnen. Dat is ook gelukt. En toevallig weet ik dat onze dochters nu ook weer voor hun kinderen sparen, met hetzelfde doel.’

‘Ja, we sparen nog steeds. Onder andere op een speciale autorekening, zodat we als het nodig is een nieuwe auto kunnen kopen. We hadden een kleine aandelenportefeuille, maar dat leverde teveel stress op. Verder heb ik een beetje crypto: meer uit nieuwsgierigheid en als hobby. En ik heb nog een klein adviesbureau. Ik begeleid bedrijven met bijvoorbeeld problemen rond het verkrijgen van uitbreidingsvergunningen of doe onderzoek naar problemen met personeel.’

‘Dat is toch wel aan leven en wonen. Het leven is wel duur geworden. Nadat de kinderen zelfstandig gingen wonen, besloten wij in 2001 vanuit Winsum naar een appartement in Groningen te verhuizen. Tot dan reden we allebei voor ons werk elke dag met een eigen auto naar Groningen. We hebben nog een kleine hypotheek, maar ook de bijdrage VVE, verzekeringen en belastingen tellen flink door. We willen wel graag een beetje comfortabel leven.’

‘Na mijn pensioen ben ik voor Landschapsbeheer Groningen markeringen van routes gaan controleren. Daarnaast ben ik nog drie jaar regiocoördinator/wensvervuller geweest van ‘Make a wish’, een organisatie die de missie heeft om de liefste wens van ernstig of ongeneeslijk zieke kinderen te verwezenlijken. Ik heb in die periode zo’n 25 wensen helpen vervullen. Je realiseert je dan extra dat het echt niet alleen om geld draait in het leven.’

‘Iedereen moet doen wat hem of haar goeddunkt. Ik verbaas me er wel over dat sommige jeugd zoveel geld omhanden heeft. Dan zie je toch dat een bepaalde categorie het risico loopt om te ontsporen. Daar maak ik me wel zorgen over.’