‘Die spanning, die druk – ik heb dat nodig’

Zijn agenda zit vol, vertelt Nigel Otermans (23) in zijn kantoortje op een bedrijfsterrein in Weert. Met wekelijkse optredens in het Almelose Preston Palace tot 2028, een theatertour door heel Nederland, nachtclubshows in de Harbour Club in Amsterdam, kindershows en bedrijfsevents. Zeventig optredens per maand is hem niet vreemd, soms drie op één dag.

‘Ik rij tienduizend kilometer per maand. Het is pittig, maar ik zou niet anders willen. Het schakelen tussen doelgroepen vind ik het leukste: de ene dag sta ik in een nachtclub, de volgende dag speel ik voor kinderen en weer een dag later sta ik in het theater.’

Een werkdag voor Otermans en zijn team bestaat uit spullen laden, reizen, opbouwen, optreden en weer door. De logistiek vormt een uitdaging. ‘Sommige trucs hebben we dubbel of zelfs driedubbel, zodat een team vooruit kan rijden naar de volgende locatie. Ik kom soms letterlijk vijf minuten voor showtime binnen. Even bijpoederen en meteen het podium op. Die spanning, die druk – ik heb dat nodig.’

Meestal rijdt de illusionist na een voorstelling naar huis. ‘Vaak ben ik onderweg met een team. Als ik voor mijn team dan zeven of acht hotelkamers moet boeken… Dan is een beetje diesel toch iets goedkoper. Maar als ik ’s nachts uit Groningen kom en de dag erna heb ik een voorstelling in Friesland, dan neem ik een hotel.’ Fit blijven is essentieel, benadrukt Otermans. Hij drinkt niet, rookt niet en sport meerdere keren per week. ‘En ik eet zo gezond mogelijk. Je moet fit zijn, anders hou je dit werk niet vol.’

Vrije tijd heeft hij nauwelijks, beaamt hij. ‘Klopt. Ik heb altijd een ander ritme gehad dan leeftijdgenoten. Terwijl zij gingen studeren of stappen, stond ik op het podium. Maar dit is mijn passie. Eerlijk gezegd: het voelt nooit als werk. Van elke truc, van elk optreden krijg ik energie. Wat me drijft? Die combinatie van spanning, techniek, creativiteit en energie. Elke show moet perfect zijn en het publiek mag niets doorhebben. Die mix houdt me scherp.’

Zijn fascinatie voor goochelen begon rond zijn tiende, toen een klasgenoot een muntje liet verdwijnen. Thuis experimenteerde hij met kaarten en kartonnen dozen, tot hij Hans Klok op YouTube zag. ‘Dat was een openbaring’, vertelt hij. De eerste keer dat hij Klok live zag, samen met zijn ouders in Heerlen, wist hij het zeker: ‘Dit wil ik ook.’ Zijn vader drong erop aan dat hij eerst de havo afmaakte. ‘Dat heb ik gedaan, met vallen en opstaan. Daarna ben ik meteen begonnen. Er is geen opleiding voor wat ik doe. Je leert het door te doen, door te kijken naar anderen, door fouten te maken.’

Toen hij achttien werd, vroeg Otermans of Klok hem wilde helpen. Dat wilde hij wel. Klok schonk hem zelfs enkele illusies uit Las Vegas. ‘Echt topstukken’, zegt Otermans trots. ‘Ik heb nog altijd goed contact met Hans. Het gevoel van bewondering blijft.’ Vanaf maart krijgt Otermans een vaste show in de Harbour Club in Amsterdam, waar hij door de tijd reist langs historische episodes van de hoofdstad. Dankzij ledtechniek en special effects wordt het een filmische mix van grote illusies en visuele vondsten.

Nieuwe trucs bedenken blijft een uitdaging. ‘Dat is het moeilijkste onderdeel van het vak. Creativiteit kun je niet afdwingen. Ineens, onder de douche of onderweg, komt er een idee. Illusies kun je ook kopen, maar ik bouw er altijd iets omheen, zodat het helemaal van mij wordt.’ Daarna volgt een lang proces van finetunen, legt hij uit. ‘Voor een nieuwe illusie heb ik een paar jaar nodig om hem precies zo te maken als ik wil. In het begin is het van: Oké, het kan ermee door. Maar om echt die snelheid erin te krijgen, dat vergt jarenlang oefenen.’

Tijdens optredens gaat er weleens iets mis, zoals zijn grote voorbeeld Hans Klok afgelopen zomer overkwam. In diens circustent in Scheveningen kreeg de illusionist een sabel dwars door zijn arm heen. ‘Er zijn trucs waarbij een fractie van een seconde het verschil maakt’, legt Otermans uit. ‘Een assistente heeft tijdens een show eens bijna haar arm uit de kom gehad. Ze moest daarna nog één truc doen en toen pas konden we naar het ziekenhuis. Dat zijn momenten waarop je beseft dat het écht geen kinderspel is. Je moet geconcentreerd blijven. De meeste ongelukken gebeuren wanneer iets routine wordt en je te veel vertrouwen krijgt. Trouwens, de illusies die gevaarlijk ogen, dat zijn meestal de minst gevaarlijke.’

Als gevolg van de nodige media-aandacht wordt Otermans in Limburg regelmatig op straat herkend. ‘Jongeren roepen dan “doe eens een truc”. Dat vind ik alleen maar leuk. Het hoort erbij.’ De jonge illusionist droomt intussen verder dan Nederland. Hij wil naar Dubai, naar Las Vegas – en zijn grootste wens is optreden tijdens de Super Bowl Halftime Show, de finale van het football-seizoen in Amerika. ‘Ik zie die shows elk jaar en ik denk: hoe vet zou het zijn als een artiest ineens spectaculair verschijnt of verdwijnt? Een illusie op dat niveau, dat zou geweldig zijn.’