‘Half werk zou geen verandering brengen’

‘Ik ben opgegroeid in deze HEMA. Mijn vader opende 49 jaar geleden de winkel en was destijds de jongste HEMA-ondernemer van Nederland. Toen ik acht was, sloeg ik hier letterlijk de eerste paal voor een aanbouw. Maar ik wilde het eigenlijk niet overnemen. Dan zou ik namelijk ‘het zoontje van’ zijn. Daarom werkte ik eerst bij verschillende HEMA’s door het hele land, zonder dat mijn vader het wist. Pas in 2024 werd deze vestiging van mij.’

‘De timing klopte niet. Rond 2010 zat HEMA in zwaar weer. Investeerders trokken geld uit de organisatie, de schulden liepen op en er werd jaarlijks tientallen miljoenen aan rente betaald. Ik had toen wel het franchisecontract kúnnen overnemen, maar vond het risico te groot. Ondernemen is durven, maar ook weten wanneer je niét instapt.’

‘Toen de organisatie weer een gezicht kreeg. Jumbo werd eigenaar en samen met de nieuwe CEO Saskia Egas Reparaz, zorgden zij ervoor dat het vertrouwen bij de klanten terugkeerde. De afgelopen jaren verbeterden de resultaten. Toen HEMA richting het honderdjarig bestaan ging, wist ik: als ik het doe, dan nu. En dan ook helemaal.’

‘Half werk zou geen verandering brengen. Ik wilde direct mee met het nieuwe HEMA-100-concept. Dat is ontwikkeld ter ere van het honderdjarig bestaan. Daarmee gaan we voor een eigentijdse winkel met meer aandacht voor beleving, duurzaamheid en ontmoeting, en horeca die uitnodigt om te blijven zitten. Bovendien was er al 30 jaar niets gedaan. Conclusie? Alles ging eruit. Plafond, verlichting, interieur, horeca, installaties. We verduurzaamden waar we konden, stapten over op ledverlichting, plaatsten zonnepanelen en verminderden het energieverbruik fors.’

‘Slopers haalden boven het plafond ineens bekabeling weg die had moeten blijven. Een ongelukje dat tijd en geld kostte. Maar het hoort erbij – dat weet ik nog van toen ik mijn vorige huis in Mijdrecht bouwde. Daarvan leerde ik: heb altijd een buffer én een post ‘onvoorzien’. Die ervaring was in dit geval erg waardevol.’

‘Goede mensen om me heen. Ik werkte met lokale ondernemers die weten wat ze doen. Ook Rabobank speelde een belangrijke rol. Bij veel andere banken was ik vooral een dossier. Hier werd naar mij als persoon gekeken. De eerste periode kreeg ik zelfs ruimte om weer een buffer op te bouwen. Dat gaf lucht en vertrouwen. Maar de meeste steun kreeg ik van mijn vrouw. Vijfenhalve week werkte ik van vroeg in de ochtend tot laat in de avond. Zij hield ondertussen alles thuis draaiende, met twee jonge kinderen en haar eigen fulltimebaan. Zonder haar had ik dit niet kunnen doen.’

‘Ik ben er echt trots op. Het voelt niet alleen als mijn winkel, maar als ónze HEMA. Van het dorp. Dat hoor ik ook terug van klanten. Sterker nog, dat merkte ik al toen de verbouwing bezig was. Menig buurtbewoner kon het niet laten om even binnen te gluren en ongevraagd advies te geven. Ik vind dat mooi. Het was toen al een verbindende factor in de buurt. En nu het HEMA Café open is, is het hier al helemaal een fijne ontmoetingsplek. Uiteindelijk gaat het er niet om wat het voor mij betekent, maar om wat deze plek betekent voor de omgeving.’

‘Niks. Ik heb nergens spijt van. Alles pakte uit zoals ik had gehoopt. En als er iets anders was gelopen, had ik daar ook van geleerd. Vraag je naar mijn wijze les? Dan is het: stilstaan is achteruitgaan. Je moet blijven bewegen, blijven vernieuwen en blijven kijken wat de buurt nodig heeft. Dan zet je de klant voorop en dat is het beste wat je kunt doen.’