‘Als je de eigenheid van mensen omarmt, groeit hun zelfvertrouwen vanzelf’

Het was een goede vriend die profkeeper Jeroen Verhoeven (45) in 2017 aan het denken zette. Fysiek was hij zo langzamerhand wel uitgespeeld: beide achillespezen waren naar de gallemiezen, de schouders gesloopt. En ook met de mentaliteit op het voetbalveld was hij eigenlijk wel klaar. ‘Ik stelde mezelf altijd in dienst van het team, ik leefde voor de volgende wedstrijd. Maar om me heen zag ik spelers steeds individualistischer worden. Dat je uit eigenbelang kiest voor een zware krachttraining en vervolgens op de wedstrijddag met papbenen op het veld staat, gaat er bij mij niet in. Op mijn 36ste vond ik het mooi geweest.’

Tijd voor iets anders dus. Van een goede vriend die destijds een jeugdzorgorganisatie leidde, wist Verhoeven dat er door bezuinigingen van de overheid nauwelijks nog werk- of dagbestedingsplekken waren voor jongeren die waren uitgevallen op school. Hoewel de jeugdzorg onbekend terrein was voor Verhoeven, voelde hij een vuurtje oplaaien in zijn binnenste. ‘Als aanvoerder vond ik het mooi om alle karakters in mijn team tot hun recht te laten komen: als iedere speler kan doen waar hij goed in is, kom je samen tot het beste resultaat. Op die manier zou ik deze jongeren misschien ook kunnen helpen.’

De vriend gaf Verhoeven een lijstje met criteria waaraan een goede dagbesteding en/of werkervaringsplek moet voldoen: de deelnemers voelen zich er veilig en worden écht gezien, ze doen er sociale contacten op en werken aan hun zelfredzaamheid. Bovendien moeten ze er overdag en voor een langere periode terecht kunnen. Onder het motto ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’, begon Verhoeven aan zijn nieuwe avontuur.

‘Ik had geen idee wat ik allemaal nodig had. Ik ben gewoon ergens begonnen en vroeg iedereen die meer wist dan ik het hemd van het lijf. De spelersvakbond VVCS hielp me met een businessplan – ik geloof dat ik zo’n 38 versies heb geschreven –, ik volgde computercursussen en liep mee in een zorginstelling. Zo leerde ik hoe de zorg werkt; van zorgcontracten en kwaliteitskeurmerken tot administreren en automatiseren. Ik had alleen nog geen idee in welke vorm ik de dagbesteding het best kon gieten.’

Toen Verhoeven met zijn eigen kinderen in een indoorspeeltuin zat, wist hij: dit is het. In 2018 opende indoorspeeltuin Plezier in Soesterberg zijn deuren. ‘Je zou denken dat al die spelende kinderen voor veel te veel prikkels zorgen bij onze deelnemers, maar het blijkt juist een goede combinatie. Omgaan met kinderen is veel minder spannend dan omgaan met volwassenen’, vertelt hij.

‘Bovendien zoeken we met iedere deelnemer naar een plek die echt bij diegene past. De een verkiest de luwte van de spoelkeuken, de ander staat juist graag in de drukte achter de kassa. Wat kun je wél – als je dat als startpunt neemt, groeit het zelfvertrouwen vanzelf. Ik blijf me verbazen over de ontwikkeling die onze deelnemers doormaken. Zo blijkt een jongen die regelmatig tegen zijn eigen grenzen aanloopt, geweldig te kunnen koken. En een jongen die hier op zijn dertiende onzeker binnen kwam, heeft sinds kort een reguliere baan. Geweldig. Maar hij mag altijd terugkomen, onze deur blijft openstaan. Net als thuis.’

De instelling die Verhoeven had als aanvoerder, blijkt ook te werken in de zorg. Door ieders eigenheid te omarmen en in te zetten voor een groter doel, komt hij tot unieke resultaten. ‘In 2023 openden we brasserie Tuinzicht op Landgoed Zonnestraal in Hilversum. De brasserie is onderdeel van woonzorglocatie Zonnehoeve van HilverZorg, waar ouderen met dementie wonen. Het blijkt een perfecte, veilige werkplek voor onze jongeren, want ze krijgen hier alle ruimte om te groeien. Bovendien wordt het door de zorgmedewerkers enorm gewaardeerd als ze bijvoorbeeld een verdwaalde bewoner begeleiden naar zijn kamer. In plaats van deze jongvolwassenen te beschouwen als een doelgroep die zorg nodig heeft en geld kost, zien wij hen als jonge mensen die de samenleving iets te bieden hebben.’

Brasserie Tuinzicht verhuist dit jaar samen met Zonnehoeve naar een andere locatie, maar Verhoeven blijft actief op het landgoed, als onderdeel van de samenwerking Campus Zonnestraal: ‘Op onze campus verzorgen wij de catering voor allerlei bijeenkomsten. Maar er is ook een buurthuis, waar mensen uit de wijk welkom zijn. Hoe mooi zou het zijn als we daar samen met wijkbewoners iets kunnen opzetten? Door welzijn en zorg te combineren, ontstaan nieuwe perspectieven.’

Het enige wat Verhoeven weleens frustreert, zijn de systemen waarin hij zijn weg moet zien te vinden. ‘Beleidsmakers willen altijd alles kaderen, maar daarmee smoren ze alle vernieuwing in de kiem. Ik kan en wil niet alles voorfinancieren uit eigen middelen, daardoor moet ik soms goede mensen laten gaan of kansen laten schieten. Zo zou ik ook graag mensen die onder de Participatiewet vallen aan een werkplek helpen, maar het lukt natuurlijk nooit om in dezelfde maand een begeleider aan te nemen én voldoende deelnemers te vinden. Dat ons zorgsysteem in zo’n opstartperiode totaal niet flexibel is, vind ik doodzonde. Op deze manier krijgen lokale initiatieven nauwelijks de kans om van de grond te komen en gaat al het geld naar de partijen met een grote financiële buffer. Geef mij gewoon het vertrouwen!’

Ondanks het rigide systeem waartoe hij is veroordeeld, volhardt Verhoeven in zijn missie. Terugverlangen naar het voetbalstadion doet hij niet. ‘Vroeger deelde ik mijn succes met duizenden toeschouwers en hield ik een grote, glimmende schaal boven mijn hoofd. Nu is succes een briefje van ouders die schrijven: “Bedankt, dat we weer gezin mogen zijn”. Het is een veel kleiner moment, maar uiteindelijk is het veel meer waard.’