Irene wil met stichting Delen is helen eilandjes van verdriet voorkomen

Enkele jaren geleden werd een meidenvoetbalteam in de omgeving van Irene Kersten stiekem gefilmd tijdens het douchen; niet veel later pakte de politie een trainer op voor bezit van kinderporno. ‘Het hele dorp stond op zijn kop’, herinnert Kersten zich. ‘Van alle kanten werd hulp aangeboden. Ik dacht: die meiden hebben nu vooral elkáár nodig.’ Kersten besloot een stichting op te richten die bij zo’n ingrijpende gebeurtenis de helende kracht van de groep centraal stelt. Voor dit voetbalteam organiseerde ze een groepsgesprek, bewust óp de voetbalclub. ‘We liepen zelfs de douches in, dat hielp om de emoties te verwoorden en te verwerken. Degenen die door deze nare ervaring gestopt waren met voetballen, zijn inmiddels weer begonnen.’

Het voorbeeld beschrijft de werkwijze van Delen is helen in een notendop. Met de groepsgerichte aanpak worden ‘eilandjes van verdriet’ voorkomen. ‘Jongeren worstelen vaak met schuldgevoelens: het idee dat ze met iemand mee naar huis hadden moeten fietsen bijvoorbeeld’, legt Irene uit. ‘Soms trekt iemand zich daardoor terug of verliest hij zich in drank en drugs. “Laat maar, hij is geen prater”, zegt de familie dan. Maar ik denk dat iedere jongere wil praten. Dat lukt beter in groepsverband. En als het daarna nog nodig is, ondersteunen we bij het vinden van individuele hulp.’

Verschillende ledenraadsleden van Rabobank – onder wie Miranda van Bussel en Fieke van Groningen-Zweegers – voelen zich zeer betrokken bij Delen is helen: zij zetten zich in als vrijwilliger en zorgden voor een financiële bijdrage uit het Rabobank Coöperatiefonds. Daarmee wordt een preventief lesprogramma ontwikkeld voor groep 8, het middelbaar onderwijs en het mbo. Een pilot op het Delta College in Helmond werd enthousiast omarmd. ‘Iedereen heeft een rugzak. Het is belangrijk om die soms te openen. Ik heb jongeren heel mooi, recht uit het hart horen spreken.’