‘Mijn leven is hier, in de Achterhoek’

NOG MAAR VIERENTWINTIG jaar en al wereldberoemd. Dat overkomt doorgaans alleen een enkele popartiest. Maar ook de Achterhoekse street art kunstenaar Rosalie de Graaf, alias RoosArt, is inmiddels in binnen- en buitenland bekend.

Ze maakte voor farmaciebedrijf Organon in Oss de grootste muurschildering van Nederland. In Aalten beschilderde ze vier voersilo’s op een boerenerf en in haar geboorteplaats Doesburg bracht ze een in de oorlog verwoeste molen weer tot leven. Maar ook in Barcelona, Maleisië, Oostenrijk, Oeganda en op Bali is werk van RoosArt te vinden.

Zelf is Rosalie de Graaf niet erg onder de indruk van het feit dat ze zó jong al zó succesvol is. ‘Ik vind het wel leuk dat mensen je werk waarderen en alle deuren voor je opengaan. Toen ik op Facebook vroeg of iemand een atelier voor me wist, had ik al een dag later deze loods aan de rand van Doesburg. De ruimte is slecht te verwarmen, dus maar voor weinig bedrijven geschikt’, vertelt ze met haar jas aan.

Haar enorme werkruimte, die ze zelf heeft verbouwd, is de droom van elke creatieve geest: ze mag de wanden en plafonds beschilderen, ze heeft er een tattooshop ingericht, er is een winkeltje waarin ze zelfbeschilderde kleding verkoopt, ze geeft er workshops en kinderfeestjes via haar RoosArt Academy, er staat een paaldanspaal en ook haar zeven katten hebben er alle ruimte.

Als kind was Rosalie al creatief, ‘maar niet dat je dacht: wauw, dat is de nieuwe Rembrandt’, lacht ze. Haar kunstzinnige leven begon serieuzere vormen aan te nemen toen ze veertien was. ‘Op YouTube zag ik street art, zo vet! Ik heb vervolgens honderden video’s bekeken en ben toen zelf schilderingen gaan maken in de schuur en de serre van mijn ouders. Alles zat onder: de bank, de gordijnen…’

Toch ging Rosalie niet naar de kunstacademie, maar schreef ze zich in voor de studie geneeskunde in Nijmegen. ‘Ik heb veel met het menselijk lijf, met sport en voeding.’ Op haar studentenkamer ging ze door met kunst maken. Na een jaar vertelde ze haar ouders in tranen dat ze wilde stoppen met haar studie. ‘Studeren kostte te veel tijd naast het schilderen, bovendien droomde ik ervan ondernemer te worden. Ik kan gewoon niet zo goed luisteren naar mensen met gezag, ik weet het zelf vaak beter, haha!’

Inmiddels is RoosArt zelf iemand ‘met gezag’. Ze heeft drie stagiairs die haar met van alles helpen: afplakken bij de opdrachtgever, schilderen, ‘eigenlijk alles wat ik ook doe’. ‘Het voelt best raar, hoor, om ‘de baas’ te zijn. In het begin was ik maar één jaar ouder dan mijn stagiair.’

Haar carrière begon turbulent. Een van haar eerste werken was een portret van een kussende Trump en Poetin. De video van het maakproces ging viral en leverde veel negatieve reacties op, tot doodsbedreigingen aan toe. ‘Dat is heftig op je achttiende’, herinnert ze zich. ‘Toen heb ik besloten om nooit meer politiek werk te maken.’

Ze werkt nu in opdracht van gemeenten, bedrijven, organisaties en particulieren. Zo maakte ze schilderingen voor Tele2, ABN Amro en een portret van horecafamilie Van der Valk. Voor dit jaar heeft ze een viaduct in Aalten op het programma staan. Op haar to do-lijst staan verder nog een muurschildering voor een Ferrari-verzamelaar en een reis naar Qatar, waar ze een werk mag maken in een nieuw museum. ‘En ik wil graag naar Frankrijk, daar heb ik nog niets gemaakt.’

Rosalie houdt van reizen. ‘Het is vet om nieuwe culturen te leren kennen, ik leer er veel van. Hoe goed we het hebben in Nederland, bijvoorbeeld.’ Haar bijzonderste reis tot nu toe was naar Oeganda, vertelt ze met een kat op schoot. Veel mensen leven daar in hutjes, terwijl ik in een resort verbleef, waar ik in opdracht van de Nederlandse eigenaar een muurschildering maakte. Terwijl ik zat te klagen over de slechte wifi, hadden ze honderd meter verderop geen eten.’

Toch reist ze de laatste tijd wat minder. ‘Vóór corona was ik ruim de helft van het jaar van huis, nu eens in de paar maanden een week of twee. Anders kom ik niet tot rust en dat is nodig, want als ondernemer ervaar ik chronische stress. Ik heb zoveel opgebouwd, dat ik ook veel te verliezen heb.’

Daarbij is ze een workaholic, zegt ze zelf. ‘Als ik overdag bij een opdrachtgever heb gewerkt, ga ik ’s avonds in mijn atelier weer verder, met ontwerpen of klussen. Ik probeer nu wel de weekenden vrij te houden, want het werd allemaal een beetje te veel.’ Ze werkt ook niet meer met harde deadlines. ‘Ik doe opdracht voor opdracht, want de planning kan makkelijk spaak lopen door slecht weer of een evenement dat er tussendoor komt. Als het einde van een opdracht in zicht komt, bel ik de volgende op de wachtlijst dat ik eraan kom. Dat geeft rust.’

Waarom woont een kunstenaar als RoosArt niet in Londen of New York? Daar kan ze kort over zijn: ‘Mijn leven is hier, in de Achterhoek. Het is hier veel goedkoper dan in een wereldstad, ik kan hier voor de deur laden en lossen en doordat er minder concurrentie is, liggen hier meer kansen.’ Toch zal ze op een dag wel in de VS belanden, vermoedt ze. ‘Omdat mijn partner daar vandaan komt. Maar als ik miljonair ben, koop ik gewoon twee huizen. Een paar maanden daar, een paar maanden hier, dat lijkt me ideaal.’