Na de camping de wijde wereld in

DE FAMILIE BERGS - vader Wim, moeder Truus en zoon Richard - vertellen over vervlogen tijden op camping De Heelderpeel in Midden-Limburg alsof het gisteren was. Het moet een prachttijd zijn geweest, zo vaak wordt er gelachen. Ze woonden destijds in Wessem. Aan reizen werd niet gedacht, zelfs niet van gedroomd. Weekenden, vrije dagen en vakanties spendeerde de familie Bergs - ook hun tweede zoon Roger (40) ging mee - zoveel mogelijk op de camping, een paar kilometer verderop. Op De Heelderpeel viel zeker tijdens de zomervakantie veel te beleven.

Truus: ‘Er werd veel georganiseerd. Biertapwedstrijden, missverkiezingen, playbackshows, kienen.’ ‘En veel kaarten’, knikt haar man. Truus: ‘De kinderen waren vaak in het water bij het zandstrand.’ Richard: ‘Veel Duitsers hadden er een caravan staan. Het animatieteam reed in een auto over de camping om het dagprogramma aan te kondigen. Hun Duits was niet geweldig. Dat ging dan van “Heute abond um acht stunde ies er de mini playbackshow”, hahaha.’ Truus: ‘Misschien dat ik die tijd nu nog leuker vind dan toen.’

Hoe het begon? Een collega van Wim had eind jaren zeventig een stacaravan die hij verhuurde. Dat bracht aardig wat op. Dus kochten Wim en Truus er ook eentje, samen met haar ouders, zus Els en haar man Jack. Truus: ‘Een paar keer hebben we de stacaravan verhuurd. Dat vonden we niks. We wilden er zelf in.’ Wim: ‘De caravan werd uitgebreid met twee slaapkamers en centrale verwarming, zodat we er ook in het najaar naartoe konden.’ Truus: ‘Later, toen de kinderen kwamen, kochten we er eentje voor ons eigen gezin. Els en Jack hielden samen met mijn ouders die eerste stacaravan.’

Richard, terugblikkend: ‘Mijn neefje en ik haalden wel eens kattenkwaad uit. Zo stond er al een paar jaar een caravan leeg. Als we die eens, euh, con-fis-queerden? Zo gezegd, zo gedaan. Onze ouders wisten niet waar we waren; zaten we in die caravan.’ Truus: ‘De drang naar avontuur zat er al vroeg in.’ Wim: ‘Stilletjes aan werd het minder op de camping. Minder activiteiten. De jongens waren inmiddels dertien, veertien jaar. Die wilden wel eens iets anders.’

Richard was nog nooit verder geweest dan Luxemburg toen de stacaravan in 1995 werd verkocht. Dat zou snel veranderen. In 1999 mocht hij met tante Els en ome Jack mee op rondreis door Amerika. ‘Ik weet nog dat ik dacht: Ik moet mee, want deze kans krijg ik nooit van mijn leven meer. De Grand Canyon, Las Vegas, San Francisco, de nationale parken, machtig mooi allemaal. Heel wat anders dan De Heelderpeel.’

Het reizen nam een vlucht toen hij zijn vrouw Miranda ontmoette. In 2010 vierden ze samen hun eerste vakantie, op Curaçao, waar zijn tante een woning had. ‘We wilden meer zien van de wereld. Daar dachten we hetzelfde over. Het werd steeds avontuurlijker, steeds een beetje gekker.’ Er volgden reizen naar Thailand, de oostkust van Amerika, India, Nepal, Canada, Egypte, Midden-Amerika, Zuid-Afrika, Patagonië, IJsland en Oostenrijk/Slovenië.

Fraaie fotoboeken vertellen de avonturen van ver weg. Zo is er een foto van een ring om de vinger van Miranda. ‘Dat was in Patagonië in december 2016. Daar is het zo mooi. Het ideale plaatje om haar ten huwelijk te vragen, vond ik. Miranda wist van niks. Toen gebeurde het. Ik raakte mijn portemonnee kwijt. Wij samen zoeken. Zij was met mijn rugzak bezig. Ik dacht: ze maakt toch niet het zijvakje open, want daar zit de ring in! “Denk je nu echt dat mijn portemonnee in dat zijvakje zit?”, zei ik. Het klonk overtuigend genoeg. Ze liet het erbij zitten. O ja, de portemonnee is gevonden.’

In 2018 vinkten ze Georgië af. Miranda was toen zwanger van hun dochter Elize. Er volgde een spannende tijd. De veel te vroeg geboren Elize had een ernstige hartafwijking. Trots laat Richard een foto zien van hun dochtertje nu. Vijf jaar inmiddels en kerngezond. ‘Dankzij de doktoren is het helemaal goed gekomen. En weet je: zij heeft het reisvirus ook!’

Het fotoboek Canada gaat open. Een beer die zalm aan het vangen is in een rivier. ‘Natuurlijk vroegen we ons af: kunnen we wel zo’n grote reis maken met een kind van drie jaar? Maar het ging wonderwel goed. Het beste moment om beren te spotten is rond schemertijd. Dus wij kijken, met Elize in de rugdrager. Vond ze supermooi. Ook van IJsland, een jaar later, heeft ze fantastisch genoten.’

Wim: ‘Dit kun je niet met alle kinderen doen.’ Richard: ‘Ze is heel flexibel.’ Vorig jaar maakte het gezin een camperreis door Oostenrijk en Slovenië. ‘Ook hartstikke mooi, maar voor ons een beetje te braaf. Ik vroeg Elize: zullen we volgend jaar naar een camping gaan met een zwembad? “Nee, dat is saai”, zei ze. Het wordt Sri Lanka. Weer nieuwe cultuur en natuur ontdekken.’