‘Vraag het mijn ouders: als kind was ik al een baasje’

Robitex werd onlangs door de branche van promotionele producten alweer voor het derde achtereenvolgende jaar uitgeroepen tot Leverancier van het Jaar. ‘Dat is toch een teken dat je iets goed doet’, zegt Daniëlle Kaspers in het nagelnieuwe pand op bedrijvenpark Josink Es. ‘Dit pand is twee keer zo groot als het vorige, elfhonderd vierkante meter’, zegt ze niet zonder trots.

Die uitbreiding was nodig, want Robitex barstte uit z’n voegen. ‘Met twee van onze webportals, de Altijd Attentshop en de InOneshop, zijn wij sinds een aantal jaren heel succesvol. Vooral de Attentshop, waar bedrijven een kleine attentie kunnen bestellen voor hun personeel, ging tijdens corona sky high. Dat vertienvoudigde! Want waar andere bedrijven kopje onder gingen door corona, daar gingen wij juist floreren. Behalve door keihard werken en jarenlang geld opzij leggen, hebben wij door corona dit nieuwe pand kunnen neerzetten.’

De groei die Robitex doormaakte tijdens corona was exceptioneel, maar los daarvan is het bedrijf eigenlijk altijd gestaag gegroeid. Op een jaar of twee na dan. Na de bankencrisis volgden enkele zware jaren door het verlies van enkele grote klanten: OAD ging failliet en FC Twente trok de broekriem aan. ‘Verliesjaren overkomen je, maar daar moet je weer uit zien te komen’, zegt Kaspers. Dat gebeurde door hard te werken en door te innoveren. ‘Die webshops kostten een paar ton. Maar door te durven investeren, zijn we er weer bovenop gekomen.’

Met dank ook aan enkele ‘zekerheidjes’, waar Kaspers altijd aan vast is blijven houden. ‘Ik doe nooit iets zonder m’n accountant. Ik heb een hele goeie, nog altijd dezelfde, sinds de eerste dag. Met hem overleg ik alles. “Kan het?” Ja, het kan. “Oké, dan gaan we het doen”.’ Maar, zegt ze: ‘Het is ook geluk hebben af en toe. Het is niet alléén maar slim nadenken.’

Robitex werd opgericht in 1993 door Robin Vogel, Kaspers ging er acht jaar later werken. ‘Ik solliciteerde op de vacature van commercieel medewerker binnendienst. Een bedrijf in relatiegeschenken en cadeautjes, dat leek me fantastisch. Ik had havo gedaan, maar had mijn hbo small business niet afgemaakt. Ondernemen zat er echter altijd wel in. Vraag m’n ouders, die zullen zeggen dat ik als kind al een baasje was. Ik zie dat bij m’n eigen dochter Jacky inmiddels ook. Die is pas vierenhalf, maar da’s ook al echt een baas.’

Vier jaar later al, in 2005, werd Kaspers gevraagd het bedrijf over te nemen. ‘Ik was 27 en had mezelf inmiddels opgewerkt tot accountmanager. Robin had het bedrijf een paar jaar eerder verkocht aan Robert Kerkhoff. Of ik het niet wilde overnemen, vroeg hij op een gegeven moment.’

Dat vond ze, heel eerlijk gezegd, geen gekke vraag. ‘Ik stond zelf namelijk al op het punt om het hém te vragen. Ik was best vooruitstrevend, bemoeide me overal al wel mee. Ik deed de sollicitaties, haalde veel nieuwe klanten binnen. Ik zie het haar wel doen, zal hij hebben gedacht. Nou, dat had-ie goed gezien. Los van het product dat we verkopen, vind ik het heerlijk om een organisatie neer te zetten, om concepten te bedenken, om kansen te zien en te benutten.’

Wat is het stempel dat ze in de loop der jaren op haar bedrijf heeft gedrukt? ‘Enthousiasme. Gedrevenheid. Professionaliteit. Als je dat vergelijkt met twintig jaar geleden, nou! Het moet altijd goed zijn. Intern zullen ze ook nog zeggen: gezelligheid. Ja, het is hier bij Robitex gezellig. Gezelligheid is belangrijk.’

Dat ze alweer voor de zevende keer in de top 100 van Women Next staat is geen toeval. ‘Is toch leuk? Toch een vorm van erkenning, zoiets.’ Dat er zo’n lijst is, betekent dat dat vrouwen het in de top nog altijd wat moeilijker hebben dan mannen? ‘Is me vaker gevraagd. Maar dat ligt niet aan de kwaliteiten van die vrouwen, maar aan het feit dat vrouwen kinderen baren en moedergevoelens krijgen.’ Erg veel verschil tussen leidinggevende vrouwen en mannen is er ook niet, voor zover ze dan kan beoordelen. ‘Misschien dat wij net wat beter zijn in onze sociale communicatie.’

Kaspers is intussen al een tijdje een beetje aan het afbouwen. ‘Een aantal grote klanten doe ik nog zelf – dat vind ik leuk en dat vinden zij leuk – maar andere grote klanten binnenhalen doe ik niet meer. Ik heb vier jaar geleden een kleine gekregen, waardoor m’n tempo al wat anders is geworden.’ Ze heeft geleerd te delegeren.

‘We hebben hier een fantastisch managementteam, dat bestaat uit vier man. Ik heb Monique, m’n rechterhand en we hebben een geweldig salesteam. Want we blijven natuurlijk wel gewoon een verkoopkantoor, omzet- en klantgedreven. En m’n partner Marcel werkt ook in het bedrijf, waarbij we onze rollen goed hebben verdeeld. Of je dan thuis alleen nog maar over het werk praat? Ja, heel eerlijk gezegd wel.’

Als het aan Kaspers ligt, blijft het bedrijf de komende jaren rustig doorgroeien. ‘Op een normale manier. Elk jaar tien à vijftien procent groter, zoals het eigenlijk altijd – los van corona – is gegaan.’ Klein probleempje: nieuw personeel is bij Robitex niet zo maar een, twee, drie ingewerkt. ‘Daarvoor is ons assortiment te groot en we hebben aardig wat leveranciers over de hele wereld. Daar is nogal wat productkennis voor nodig. Daar gaat vaak bijna een jaar overheen. Maar: áls ze er eenmaal zijn, dan blijven ze ook.’