‘Wij zijn ons eigen merk’

KANSEN GRIJPEN, DAT is het adagium van Koos Prenger (82). Zo besloot hij op een dag, midden jaren zeventig, een pand te kopen. Zonder plan, zonder geld. Hij had toen net de schoenenzaak in de Steentilstraat van zijn vader overgenomen, een paar deuren verderop, en toen kwam dat hoekpand te koop. ‘Had ik ineens twee zaken.’

Koos en zijn vrouw Annie werden gewezen op Roots, gezondheidsschoenen, waarvoor mensen destijds in de rij stonden. In Amsterdam, welteverstaan, want in Groningen waren ze niet te koop. Pogingen om een Rootswinkel te beginnen in het nieuwe pand in Groningen strandden. Maar met de concurrent, het iets goedkopere merk Spurs, kon Prenger wél een deal sluiten. ‘Ik werd het enige Spurs-verkooppunt in de stad. Dat was een gigantisch succes.’

Koos, Annie (80) en zoon Chris (54) vertellen aan de ouderlijke eettafel in Hoogkerk. Koos laat de plakboeken zien met foto’s en krantenknipsels uit de begintijd van de winkel. Koos’ vader was in de jaren twintig per ongeluk in de schoenenwereld beland. ‘Hij wilde mijn opa’s boerderij overnemen, maar kreeg verkering met mijn moeder en die wilde geen boerin worden. Hij moest dus óf een andere vrouw zoeken óf ander werk. Het werd de schoenmakerij van zijn schoonvader. Maar hij had er niets mee.’

Dat Koos de zaak aan de Steentilstraat in Stad overnam, was een vanzelfsprekendheid. En toen kocht hij ineens dat opvallende Amsterdamse Schoolpand met die blauwige tegeltjes op de hoek. Twee had Koos er al uit gesloopt, maar hij bedacht zich en nam een adviseur in de arm die hem aanraadde de mooie, oude sfeer te behouden. ‘Het waren de jaren zeventig, de tijdgeest schreef voor dat alles modern moest zijn. Maar wij gingen opknappen. De oude, hoge, houten banken en de zwevende lampen zijn er nog steeds. Nu zeggen mensen in de winkel: “Goh, wat is het hier mooi!”’

Schoenwinkel Happy Walker heeft veel vaste klanten. Annie: ‘Er zijn mensen die hier vroeger klant waren, die niet meer in Groningen wonen, maar nu even binnenwaaien als ze hun studerende kinderen bezoeken.’ Dat komt, zeggen Chris en zijn ouders, door de gemoedelijke sfeer. En door de strakke lijn die ze nooit hebben losgelaten: sportief comfort, vaste merken, niet in de verleiding komen om trends te volgen. Soms deed dat pijn. Toen iedereen op dure Mexicaanse puntlaarzen liep, keken ze knarsetandend toe hoe de guldens bij de concurrent werden gespendeerd. En toch hielden ze stand. ‘Die laarzen pasten gewoon niet bij onze klanten.’

Misschien kwam het wel doordat hij zelf geen keus had gehad, maar Koos deed juist zijn best zijn eigen kinderen bij de zaak weg te houden. Maar ja, het bloed kroop waar het niet gaan kon. Op zeventienjarige leeftijd kwam dochter Yvonne in de zaak werken; zij zou nooit meer weggaan. En sinds 2000 is Chris de baas bij Happy Walker. Hij had gekozen voor een sportopleiding, was gymnastiekleraar geworden. Toen hij een vacature zag bij Nike, noemde hij in zijn sollicitatiebrief uiteraard zijn schoenenfamilie. Als productexpert ging hij vertegenwoordigers trainen in de hele Benelux. Maar intussen leerde hij ook de winkel waarderen. Hij maakte een afspraak met zijn ouders: als Koos eraan toe was om te stoppen, zou hij Chris bellen.

Inmiddels was Chris’ tweede kind onderweg, voor de baan bij Nike was hij veel van huis, wilde hij dat nog wel? En zo kwam hij na acht jaar bij Nike in de winkel. ‘Ik was ineens die nieuweling die niets wist’, lacht hij. ‘Dat was even wennen.’ Chris en Yvonne bleken zakelijk een goede klik te hebben. Zij zag overname niet zitten, met drie kinderen en een man met een eigen bedrijf was het al druk genoeg. Dus nam Chris de zaak over. Tot op de dag van vandaag doen broer en zus samen de inkoop.

Vroeger kwamen de vertegenwoordigers ’s avonds aan huis en aten ze mee met het gezin, nu bekijken Chris en Yvonne de nieuwste modellen van merken in de showroom. Klanten oriënteren zich nu in eerste instantie online en niet meer in de winkel. Maar de grootste verandering is de automatisering. ‘Zij deden inkoop op gevoel’, zegt Chris, knikkend naar zijn ouders. ‘Pa had zijn eigen administratie op papier en een mapje met polaroids. Zo wisten ze precies wat ze inkochten. Maar ze wisten ook dat ze mee moesten met de tijd. Vroeger had je geen idee wie je klanten waren en waar ze vandaan kwamen. Je zette een advertentie en hoopte maar dat die werd gelezen. Nu kunnen we klanten zelf benaderen.’

Wat hetzelfde bleef, is de gemoedelijke familiesfeer. En de eigenwijsheid, de strakke keuzes. Als een merk zodanig de koers verlegt dat het niet meer past bij Happy Walker, aarzelt Chris niet om afscheid te nemen. ‘Ik snap die merken wel, maar als winkelier moet je ook eigen keuzes durven maken. Wij zijn geen doorgeefluik van merken. Wij zijn ons eigen merk.’