‘Zonder klant geen eten, zo simpel is het gewoon’

Trots laat Mient de Vries (68) de nieuwe ruimte in de fietsenwinkel zien. Schilders zijn de plafonds aan het sauzen. ‘Het oppervlak gaat van vijfhonderd naar achthonderd vierkante meter’, vertelt hij. ‘We krijgen een veel grotere werkplaats, zodat we reparaties sneller kunnen uitvoeren.’ De nieuwbouw is een van de laatste klussen voor Mient de Vries. Nog dit jaar stappen hij en zijn vrouw Hilda (65) uit het bedrijf. Daarna willen ze er veel op uit met hun campertje. Hun zonen Riemer (41) en Antoon (38) runnen de winkel dan met zijn tweeën.

Mient de Vries werkt ruim een halve eeuw in de rijwielbranche. Als jongen hielp hij al mee in de fietsenzaak van zijn vader en oom in Leeuwarden. In 1980 opende hij zijn eigen fietsenwinkel in de wijk het Nijlân. ‘De winkel was vrij klein, honderd vierkante meter’, vertelt hij in de knusse kantine. ‘We verkochten twee merken. De fietsen hadden drie versnellingen en een terugtraprem. De kleuren waren bruin, zwart en groen metaal.’

Tot 2000 was de branche, achteraf gezien dan, vrij gezapig, stelt hij. ‘Veranderingen volgen elkaar nu veel sneller op.’ Zoon Riemer knikt. ‘Nu verkopen we zes, zeven merken in zo’n 25 verschillende uitvoeringen. Met veel versnellingsopties en in alle denkbare kleuren.’

Begin jaren negentig van de vorige eeuw verhuisde Mient de winkel, waar Hilda toen al fulltime in meewerkte, naar de nieuwe groeiwijk Camminghaburen. Daar zouden ze ruim dertig jaar blijven. Acht jaar geleden werd de huidige zaak aan de Pier Panderstraat aangekocht. Kort daarvoor polste Mient of zijn zoons er iets in zagen om in het bedrijf te komen en het te zijner tijd over te nemen.

Riemer en Antoon hadden toen vaste banen elders. ‘Onze ouders hebben ons nooit aangemoedigd om zelfstandig ondernemer te worden’, vertelt Antoon. ‘Ga maar lekker voor een baas werken, zeiden ze.’ Antoon werkte als IT-beheerder, Riemer was actief in de wereld van de callcenters, waar hij nieuwe afdelingen opzette en trainingen gaf. ‘We zagen hoe hard onze ouders werkten’, vertellen ze. Antoon: ‘Soms repareerde mijn vader zelfs ’s avonds of in de weekenden nog fietsen. Vakanties schoten er vaak bij in.’

Toch, na meerdere gesprekken, ging er bij Antoon iets borrelen. ‘In de weekends en vakanties hielpen wij vroeger al mee in de fietsenzaak. Dus helemaal vreemd was het vak voor ons niet.’ Ook Riemer zette alles op een rijtje: ‘Wij kregen een unieke kans om voort te zetten wat onze ouders hadden opgebouwd. En de fiets is natuurlijk een fantastisch product. Je helpt mensen hun mobiliteit te vergroten.’ Ze traden in 2016 toe tot het bedrijf en nemen dat dit jaar over van hun ouders.

Zijn ervaring met klantcontacten in zijn vorige baan komt Riemer goed van pas. ‘Ik weet nog dat ik een klant een hand gaf en hem feliciteerde met de aankoop van een nieuwe fiets. Keken ze hier een beetje vreemd van op, haha.’ Met zijn IT-achtergrond is Antoon dan weer een kei in het oplossen van problemen met elektrische fietsen. ‘Ik vind het leuk om uit te zoeken wat er aan de hand is. Waar ligt het aan? De bekabeling, de sensor?’

‘Ik ben blij met zo’n handige broer’, lacht Riemer. ‘We zijn een winnend team. Al ben ik klantadviseur, toch plak ik ook weleens een band en helpt Antoon mensen in de winkel. We leren van elkaar en houden elkaar scherp.’ Zoals ze ook veel hebben geleerd van hun ouders. Mient: ‘Ik bracht ze bij dat wij eten bij de gratie van de klant. Zonder klant geen eten, zo simpel is het.’ Antoon: ‘Als we een klant wat vriendelijker te woord hadden kunnen staan, kregen we dat te horen’, herinnert hij zich. ‘Niet dat we op onze kop kregen, maar het werd wel benoemd.’

Veel later leerde Mient op zijn beurt weer van Antoon. ‘Moest ik van hem weer een nieuw digitaal archiveringsprogramma leren. Dan had ik weleens iets van: hoho, alweer?’, schertst hij. Toch is zijn vader altijd digitaal vaardig geweest, sluit Riemer aan. ‘Hij had al heel snel, midden jaren tachtig, een IBM-computer.’ Mient glimlacht. ‘Ik kon toen digitaal factureren. Handig, want dan hoefde ik niet meer eindeloos terug te bladeren als ik een rekening zocht. Nu is alles online. Daarbij krijg ik dus veel support van Antoon. Laatst kwam hij met een programma dat al je wachtwoorden opslaat. Hoef je er maar één te onthouden.’

Terugblikkend vindt Mient de komst van de elektrische fiets de grootste revolutie. ‘Zo’n driekwart van de fietsen die we verkopen is elektrisch. Ze kosten zo’n 2.500 à 3.000 euro per stuk. De omzet die we nu op een zaterdag halen, daar deed ik in de jaren tachtig bijna een jaar over.’ Riemer: ‘Hoge omzetten motiveren en stimuleren. Geld steken we in de zaak, zoals nu met de verbouwing. Fietsen verkopen en repareren is een dynamisch, afwisselend en prachtig vak.’ Daar kunnen Antoon, Hilda en Mient het alleen maar mee eens zijn.