‘Het voelt verstandig om de risico’s te spreiden’

Wie het erf van melkveebedrijf Hakkesteegt in Groot-Ammers betreedt, treft geen koeien, maar wordt enthousiast begroet door een grote hoeveelheid honden. Ze drukken nieuwsgierig hun neus tegen het gaas. ‘De koeien lopen nu verderop, in het weiland’, zegt Theodora Hakkesteegt (41).

Ruim tien jaar geleden begon ze naast het melkveebedrijf hondenhotel ‘Het ooievaarszicht’. Een groot succes. ‘We begonnen met twee benches in de keuken, met plaats voor zo’n vijf honden. Inmiddels bieden we wekelijks dagopvang aan circa zestig honden. Per dag kunnen er hier vijfenveertig terecht, dat is een mix van dag- en nachtopvang. In de vakanties zitten we altijd vol. De vraag naar hondenopvang is groot. Van de mensen die hun hond hier in de zomervakantie willen onderbrengen, moet ik bijna veertig procent teleurstellen.’

Het is een grote verandering geweest voor het bedrijf dat Theodora samen met haar man Jan (46) runt. ‘Voorheen draaide alles om de koeien’, zegt Jan. ‘Ik werkte eerst in het bedrijf van mijn ouders, met veertig koeien. Dat namen wij in 2010 over. We groeiden door naar negentig koeien.’

Jan bouwde daarnaast als zzp’er bruggen bij een aannemersbedrijf en werkte bij andere boeren. Theodora was secretaresse bij een agrarisch toeleverancier. Nadat hun oudste dochter Janiene was geboren, stapte Theodora ook in het melkveebedrijf.

‘Jan was vanwege melkcontrole bij andere boeren veel weg. Ik voerde de kalveren en deed verlossingen bij de koeien. Met de babyfoon bij me, zodat ik het hoorde als Janiene wakker werd.’ Na Janiene (18) volgden nog drie dochters: Wilvira (16), Rosalie (12) en Heidi (9).

Melkveebedrijf Hakkesteegt heeft geen medewerkers. Wel werkt Janiene sinds corona mee. ‘Ik vond het altijd al leuk om mee te helpen bij de koeien’, vertelt ze. ‘Voor ik het doorhad, was ik er al mijn vrije tijd mee bezig.’ Na de havo koos ze voor de mbo-opleiding Veehouderij 4+. ‘Het was voor mij meteen duidelijk dat ik deze opleiding wilde doen. Ik weet zeker dat ik het bedrijf in wil. Het melkveebedrijf dan, met het hondenhotel heb ik minder.’

‘Janiene is de enige die nu zo betrokken is’, zegt Theodora. ‘Onze andere dochters hebben weer andere talenten en interesses.’ Net als de ouders zelf, zo blijkt. Naast al het werk op de boerderij doen ze er nog van alles naast. Zo werkt Jan bij de vrijwillige brandweer.

‘Dat is goed te doen, hoor’, vertelt hij nuchter, ‘Theodora doet pas echt veel.’ Ze haalt haar schouders op. ‘Ik was zondagsschooljuf en kwam daarna in het bestuur van de school, als secretaresse en penningmeester. Ook de Vakantie Bijbel Week is heel gezellig om te doen. Nu ben ik vooral bezig met de honden.’

Theodora kwam op het idee door kennissen die een hondenopvang hadden. ‘Na ons laatste nest labradorpups besloten we in de vakantie honden op te vangen. Daar bleek grote behoefte aan. In coronatijd lag alles stil en toen zei Jan: ‘Nu gaan we verbouwen!’ ‘Terwijl er minder inkomsten zijn?’ antwoordde ik. Maar hij zei: ‘Dat komt wel goed’ en hij kreeg gelijk. Het hondenhotel loopt als een trein. Erg prettig, want het melkveebedrijf staat onder druk, het voelt verstandig om de risico’s te spreiden.’

Het is hard werken. Met vakantie gaat het gezin nooit. ‘We gaan wel dagjes uit, bijvoorbeeld naar een pretpark’, aldus Theodora. Bij de opvang en het uitlaten van de honden heeft ze tegenwoordig wel hulp.

‘Er werken zo’n vijftien jongeren uit het dorp. Daardoor kan ik me richten op de organisatie, de klantenapp en de pr. Ik doe bijvoorbeeld veel op Facebook en Instagram. Daar promoot ik niet alleen het hondenhotel, maar ook de melkveehouderijsector. De boer staat nu vaak in een negatief daglicht, ik laat de mooie kanten van dit vak zien. Een filmpje van de geboorte van een kalf werd 800.000 keer bekeken.’

‘Ook Jan spint soms garen bij de inzet van sociale media voor de promotie van zijn melk. ‘Het merendeel van de melk wordt verwerkt tot melkpoeder. In de fabriek hebben we een apart afzetkanaal naar China. De Chinese influencer Coco is twee keer bij ons langs geweest. Een filmpje dat zij maakte, dreef direct de online verkoop in China op.’

Het melkveebedrijf kent wel grote uitdagingen, vertelt Jan ook. ‘Tien jaar geleden werd je voor gek verklaard als je niet groeide, nu moet je inkrimpen. De stikstofreductie is bij alles leidend, waardoor veel niet meer kan. De regeldruk is zo sterk toegenomen, dat verpest het plezier soms een beetje. De marges zijn klein, terwijl de kosten stijgen.’

Dochter Janiene beaamt dat, maar droomt er toch van het bedrijf over te nemen. ‘Hopelijk is er tegen die tijd wel een melkrobot’, besluit Theodora. ‘Want als vrouw elke ochtend om vijf uur de koeien melken, terwijl je misschien ook zelf een baby hebt, dat lijkt me heel erg zwaar.’