‘Je kinderen zijn belangrijker dan je bedrijf, daar moet je alert op blijven’

‘Kijk, via die deur op de eerste verdieping kom je bij de slaapkamers’, wijst Jos Goijer (34), terwijl hij bekertjes koffie neerzet. Zijn vader Gerard (72), moeder Trudy (67) en echtgenote Rosanne (30) laten nog even op zich wachten; dat heb je met een eigen zaak, er moet altijd nog iets worden afgemaakt. ‘De drukkerij was voor mij als kind onderdeel van de woonkamer, ik was hier altijd welkom. Mijn vader werkte veel, maar toch zag ik hem vaak. Hetzelfde geldt nu voor mijn kinderen.’

Het verhaal van TGO begint in 1982, toen Gerard naast zijn werk als politieagent in Mill een drukkerijtje begon. ‘Onze eerste drukpers stond in de woonkamer. Ik kom van een boerderij, ik ben gewend om hard te werken. Ik had naast het boeven vangen nog genoeg energie over’, vertelt hij. Omdat agenten destijds echter geen bedrijf mochten hebben, zette Gerard de drukkerij op naam van zijn vrouw: TGO staat voor Trudy Goijer Offset. Zij vond dat prima: ‘Ik werkte vanaf het begin mee.’

In 1992 verhuisde het gezin met vier kinderen naar het huidige bedrijfspand met woning in Uden. Vooral Gerard maakte lange dagen. ‘Ik werkte ’s avonds vaak door. Maar ik kon van hieruit rechtstreeks naar mijn bed, dat scheelde.’ Dat zijn ouders hun klanten nooit ‘nee’ verkochten, vindt Jos hun kracht. ‘Ze vinden het fijn om klanten blij te maken, die instelling hebben wij allemaal.’

Toch stelt zijn echtgenote Rosanne wel een grens aan die werklust. ‘Ik zou eigenlijk het bedrijf van mijn eigen ouders overnemen, maar toen Jos deze kans kreeg, zijn we samen hiervoor gegaan. We hebben twee kleine kinderen; met twéé bedrijven blijft er geen vrije tijd meer over. Ik probeer niet meer dan twee avonden per week in de drukkerij te zijn.’ Trudy staat vierkant achter de keuze van haar schoondochter. ‘Bij ons ging alles hapsnap, snel tussendoor. Rosanne is beter georganiseerd, dat scheelt heel veel.’

Toen Jos en Rosanne in 2024 het bedrijf overnamen van Gerard en Trudy, kochten ze ook de bedrijfswoning. ‘Een flinke investering, waar we samen met Rabobank een mooie constructie voor hebben gevonden’, vertelt Jos. ‘Mijn ouders houden een minderheidsbelang in het bedrijf. Daardoor werd de aankoop voor ons haalbaar en hebben zij nu een mooi pensioen.’

Nu kan Het Grote Loslaten beginnen voor Gerard en Trudy. ‘Ik werk nog drie dagen per week’, vertelt Trudy. ‘Over twee jaar wil ik volledig stoppen.’ Ook voor Gerard is de druk eraf: ‘Ik móet niks meer, ik mág. Het is veel rustiger nu de loop naar de drukkerij weg is.’

Dat Jos en Rosanne de bedrijfswoning ingrijpend hebben verbouwd, vinden ze niet lastig, maar juist geweldig. Trudy mist alleen haar grote tuin. ‘We wonen nu in een tweekapper, ik ben van vijfhonderd naar zestig vierkante meter tuin gegaan. Dat is wennen, maar wel beter te behappen.’

Rosanne voelt zich inmiddels helemaal thuis in de bedrijfswoning. ‘We hebben alles aangepakt: de vloeren, de keuken, het sanitair, het stucwerk. Ook hebben we zonnepanelen en airco geïnstalleerd. Het is echt ons huis nu.’

Zowel de oudere als de jongere generatie Goijer kijkt met vertrouwen naar de toekomst. ‘We hebben onze offsetdrukkerij al in 2015 verkocht, we hebben op tijd gekozen voor verandering. Deze branche is veel leuker’, zegt Gerard.

Jos is het met zijn vader eens: ‘We zijn steeds meer opgeschoven naar belettering, lichtreclame en interieur signing; ook produceren we veel akoestisch vilt en naadloos behang. Het is altijd mooi als je ergens je eigen werk terugziet; van een spandoek tot een mooi restaurant-interieur.’

Het TGO van nu is inderdaad heel anders dan het TGO van vroeger, vindt ook Trudy. ‘Maar wat gelukkig niet is veranderd, is dat er nog steeds kinderen rondbanjeren. Nu zijn het mijn kleinzoons Mats en Loek. Je kinderen zijn belangrijker dan je bedrijf, daar moet je alert op blijven. Maar dat is Jos en Rosanne wel toevertrouwd. Gerard ging vroeger nooit mee naar zwemles, maar Jos gaat elke week.’

Die kleine dingen blijven een kind bij, weet haar schoondochter: ‘Mijn ouders konden op zaterdag nooit komen kijken als ik ging sporten. Ik vind het belangrijk dat wij de kinderen niet alleen op de zaak zien. Er is meer in het leven dan werk.’