‘Zonder corona hadden we deze stap niet gezet’

Jeanne: ‘Ons cateringbedrijf liep als een tierelier. In maart 2020 zouden we zelfs een topomzet draaien. Maar door corona waren er geen feesten en partijen meer en sloten bedrijfskantines hun deuren. Alle opdrachten vielen weg.’

Anton: ‘Al snel belde een oudere dame uit een nabijgelegen aanleunwoning: ‘Maken jullie ook eenpersoonsmaaltijden?’ Voorheen at ze mee in het bejaardenhuis, maar dat mocht vanwege corona niet meer.’

Jeanne: ‘Eén maaltijd werden er al snel tien, tot we op 120 per dag zaten. Die maaltijden brachten we rond. Daar, aan de voordeur, hoorden we de verhalen van deze mensen. Ze voelden zich eenzaam, soms ook al vóór corona. Dat raakte me. Deze mensen hebben hard gewerkt en verdienen een fijne oude dag. Dat zette ons aan het denken.’

Jeanne: ‘Bij ons komen mensen zónder zorgindicatie. Ze koken hier samen, eten, doen een spelletje, knutselen en gymmen, en bij goed weer maken we een wandeling.’

Anton: ‘We zetten dagbeleving 8rDeMolen op, terwijl we ook ons cateringbedrijf nog runden. Dat deden we bewust, om financiële zekerheid te hebben. Dat maakte het ook lastig. De gemeente wilde ons subsidiëren, maar stelde als voorwaarde dat we afscheid namen van het cateren. Dat is gelukt: begin dit jaar zijn we volledig gestopt.’

Jeanne: ‘Ik denk dat we wel drie jaar gesprekken met beleidsmedewerkers en wethouders hebben gevoerd. Dat is ook logisch, want een dagbeleving als de onze is uniek. We moesten hier samen onze weg in vinden. Na veel overleg zijn we er toch in geslaagd onze droom te verwezenlijken.’

Jeanne: ‘Zeker! De reacties van deelnemers zijn geweldig. Een dag bij ons voelt voor hen als een verjaardagsfeestje. In ons cateringbedrijf miste ik steeds vaker de verbinding met anderen. Dat heb ik nu volop, en daar ben ik heel blij mee.’ 

Anton: ‘Het is hard werken – we zijn ’s avonds kapot – maar het levert ook heel veel voldoening op als je ziet hoe gelukkig mensen hier zijn.’ 

Anton: ‘Dat we vanuit het niets zo’n mooi bedrijf van de grond hebben gekregen. De commissaris van de Koning kwam hier zelfs kijken toen zij op werkbezoek was in Geldrop-Mierlo.’ 

Jeanne: ‘Ik ben er ook trots op dat we al snel veel vrijwilligers hadden: 25 in totaal en héél betrokken.’

Anton: ‘Ik leerde veel over zorgindicaties en wet- en regelgeving in de zorg.’

Jeanne: ‘In het cateringbedrijf deed ik veel taken alleen, nu zijn er vrijwilligers. Om hulp vragen durf ik steeds beter.’

Jeanne: ‘Sommige deelnemers reizen onnodig lang om hier te komen. Ik zou graag een eigen bus met rolstoelplek hebben, zodat we onze deelnemers zelf kunnen halen en brengen. We hebben er ook weleens over nagedacht om verder uit te breiden, maar daar zijn nog geen concrete plannen voor.’

Anton: ‘We gaan ook richting de 67. Dan denk je wel: gaan we ons dat nog op de hals halen? We weten niet of een van onze kinderen het bedrijf straks wil overnemen. Als we dat wél wisten, maak je zo’n keuze makkelijker. Dat we wel over uitbreiden nadenken, zegt wel iets over hoeveel plezier en voldoening we hieruit halen. We bieden graag zo veel mogelijk mensen een fijne dag.’