‘De tijd is voorbij dat je nog iets op een sigarenkistje kon uitrekenen’

THEO VISSER MAAKTE vroeger nog zelf kozijnen voor woningen. ‘Je kreeg een stuk hout in handen gedrukt en maakte er een mooi eindproduct van. Daar was je soms wel een week mee bezig. Nu komt er een auto voorrijden en worden er kant-en-klare kozijnen afgeleverd. Binnen een halve dag zitten ze in de nieuwe huizen.’

Ja, er is veel veranderd sinds Theo begin jaren tachtig het bouwbedrijf van zijn vader Eelze overnam. ‘Op de bouwplaats is amper meer sprake van bouwen, maar meer van monteren. Een dakkapel maak je niet meer ter plekke, maar wordt er in één keer op gezet.’

Dat wil niet zeggen dat het vroeger beter was. Het was anders, concludeert Theo. Hoe mooi het echte ambachtelijke werk ook was, fysiek was dat wel zwaarder. ‘Wij moesten dag in dag uit zware dingen sjouwen. Nu komt er een kraantje of shoveltje dat de materialen brengt.’

Een bijkomend voordeel is dat er daardoor nu minder verloren uren zijn, stelt zoon Edwin. ‘Alles is strak gepland.’ Bovendien kan er vlot worden doorgewerkt. ‘Als het regent, heeft dat nu minder invloed op de productie op de bouwplaats. Prefab-onderdelen worden binnen gemaakt. En we kunnen nu in kortere tijd een woning bouwen. Ook prettig voor de klant.’

Bouwbedrijf Visser B.V. (25 werknemers) is actief in de woning- en utiliteitsbouw en in de agrarische bouwsector. Het verzorgt voor zijn klanten het hele proces: van ontwerp tot de uiteindelijke oplevering van het project. De onderneming, die klanten heeft in heel Noord-Nederland, verhuisde in 2010 van Eastrum naar een gloednieuw pand in Dokkum. De omzet uit de agrarische tak nam de afgelopen jaren geleidelijk af. ‘De grote groei is eruit’, constateren vader en zoon. ‘Mede door het stikstofbeleid. We hebben de bakens verzet en concentreren ons nu meer op woning- en utiliteitsbouw, zoals bedrijfspanden.’

Theo’s vader zette zijn timmermansbedrijf in 1929 op in Ie. Later verhuisde het gezin naar Eastrum, waar de werkplaats aan huis was. Eelze had vooral agrariërs als klanten, waar hij onder meer stallen, loodsen en sorteermachines voor bouwde. Ook het onderhoud daarvan nam hij voor zijn rekening.

Theo: ‘Mijn vader deed veel in agrarische bouw en daar groeide ik mee op. Ik hielp ook al jong mee en wilde altijd al een eigen bouwbedrijf hebben.’ Die wens kwam uit toen Theo de zaak in 1982 overnam. ‘We bouwden stallen en kelders, een tak waar we ons in specialiseerden, maar ook koelcellen, bergingen en opslagloodsen. Verbouwingen op veehouderijen deden we ook.’

Ook naar Edwin lonkte de bouw al vroeg. Theo: ‘Hij wilde al jong mee naar de bouwplaats. ‘Dan plofte hij naast me in de auto. Hij was toen een jaar of dertien.’ Edwin: ‘Ja, ik vond het werk leuk. Ik groeide natuurlijk op met de werkplaats aan huis.’ Vrij logisch dus dat Edwin een opleiding bouwkunde volgde en zijn aannemersdiploma haalde. In 2001 ging hij in het familiebedrijf aan de slag. Eerst op de bouw, later als tekenaar en werkvoorbereider. In 2006 werd hij mede-vennoot. Sinds Edwin twintig jaar geleden in het bedrijf kwam, deden automatisering, digitalisering en sociale media hun intrede.

Vader en zoon vinden dat je als bedrijf moet inspelen op vernieuwingen. En dat deden ze met succes. Theo: ‘Edwin nam een groot deel van de automatisering en digitalisering van onder meer bouwtekeningen voor zijn rekening. Wij hoefden daarvoor geen expertise in te huren. Een voordeel, want je moet wel op de eurootjes letten. Ik ging vroeger met een meetlint op pad om de maten op te nemen van een woning die gerenoveerd moest worden. Nu gebeurt dat met een 3D-scan.’

Edwin: ‘Ik heb nog achter een gewone tekentafel gestaan, maar al snel kregen we digitale teken- en rekenprogramma’s.’ Theo: ‘Ja, een voordeel. De tijd is voorbij dat je nog iets op een sigarenkistje kon uitrekenen.’
Het elektronisch opslaan van gegevens biedt veel voordelen. Het werkbriefje bijvoorbeeld, waarop werknemers hun gewerkte uren invullen, maakte plaats voor een app. Edwin: ‘Het is veel gemakkelijker en het scheelt tijd.’

Toch zijn er ook zaken die vroeger eenvoudiger waren. Strakke wet- en regelgeving, hoe goed ook, leidt tot meer bureaucratie, meent Theo. ‘En daar willen we toch juist met zijn allen van af. Hoe dat vroeger ging? Je tekende een woninkje en maakte wat berekeningen. Daar stapte je mee naar de gemeente en binnen zes weken kon je aan de slag. Er waren minder eisen als je een huis wilde bouwen.’

Dat is zo, vindt Edwin. ‘Er komen steeds nieuwe regels bij. Zo moeten we straks tijdens het bouwproces van alles vastleggen. Welk kozijn je in een gevel monteert of welk isolatiemateriaal je gebruikt: het moet allemaal in een digitaal dossier met foto.’ Toch is dat niet alleen maar negatief. ‘De kwaliteit en duurzaamheid van woningen zijn zo wel gegarandeerd. Dus dat extra werk neem je op de koop toe.’