‘Werk voor je geld, maar laat het je leven niet beheersen’

‘Toen ik zestien jaar was en van school kwam, ging ik bij de bank werken. In het begin was het simpel werk. Geld tellen, girootjes op volgorde leggen en koffie naar de directeur brengen. Die riep dan, wanneer ik als boerenmeisje van het platteland dat chique kantoor van hem binnenliep: ‘Hé, daar heb je Greetje uit de polder!’ Maar spelenderwijs leerde ik wel het hele bankwezen kennen. Na een halfjaar mocht ik naar de balie.’

‘Mijn eerste loon was zeshonderd gulden per maand, dat werd gestort op mijn rekening. In die tijd had je nog veel mensen die hun loon contant kregen, maar een rekening openden om het daarop te storten. Die mensen waren nog gewend aan huishoudgeld, dus kwamen ze elke week naar de bank om een bedrag van hun rekening te halen. Het was net als bij de slager of bakker: iedere week zag ik dezelfde mensen aan de balie. En dat vond ik hartstikke leuk, want ik hou van interactie.’

‘Mijn moeder heeft maar vijf jaar lagere school gehad, maar ik zeg altijd: als ze in deze tijd had geleefd, had ze minister kunnen worden. Ze was heel slim, en goed met geld. Thuis beheerde ze onze huishoudkas en ze leerde me omgaan met geld. Elke week kreeg ik een bedragje dat ik kon uitgeven. Geld dat ik kreeg voor mijn verjaardag, rapport of door klusjes te doen op de boerderij, stopte ik in mijn spaarpot.’

‘Van mijn tweede partner, Gijs, heb ik geleerd dat het leven niet om geld draait. Hij wist dat er veel meer is: omkijken naar elkaar, het sociale. Dat was ook precies mijn uitgangspunt toen ik in 2015 op mijn 57e met pensioen ging. Gijs had een dubbele AOW-uitkering, een regeling voor mensen die vóór 1949 waren geboren. Ik kon dus ook met pensioen. Maar die regeling zou over een tijdje ophouden, dit was onze laatste kans om ervan te profiteren. Ik zei tegen hem: ‘Laten we een beetje genieten.’’

‘Met pensioen gaan dus. Want dat gaf me de kans om met Gijs te genieten van de kleine dingen: de tuin, fietsen, de kleinkinderen. Maar we zijn ook op vakantie naar Griekenland geweest. De tijd die Gijs en ik na mijn pensioen samen hadden, duurde jammer genoeg maar kort – in maart 2018 hoorden we dat hij longkanker had. We zijn daarna nog een jaar samen geweest. Een verdrietig, maar waardevol jaar.’

‘Van kinds af aan. Mijn spaargeld bracht ik elk jaar tijdens de spaarweek naar de bank. Daar werd het spaarpotje geleegd en kreeg je een cadeautje mee. Op deze manier werd het sparen je een beetje bijgebracht. Het scheelt ook dat ik nooit veel om luxe heb gegeven. Dus ik heb altijd kunnen sparen. En dat is fijn, want toen Gijs overleed, verviel zijn AOW en had ik nog geen aanspraak op mijn eigen pensioen. Dus toen moest ik op mijn spaargeld teren. Dat betekende dat ik niet te ruim kon leven.’

‘Toen ik uiteindelijk zelf AOW kreeg, voelde ik me de koning te rijk. Ik heb meteen mensen mee uit eten genomen als bedankje voor hun steun. En ik trakteerde mezelf op een e-bike. Verder doe ik nu vooral leuke dingen met Nico, mijn nieuwe vriend. We gaan graag samen naar het theater of een weekendje weg. Ook ben ik veel bij mijn kleinkinderen. Ik ben een praktische oma, dus ik overlaad ze niet met cadeaus. Liever geef ik ze een pyjama of nieuwe schoenen. En ik pas vaak op. Dan gaan we bijvoorbeeld samen boodschappen doen.’

‘Werk voor je geld, maar laat het je leven niet beheersen. Je hoeft ook echt niet in luxe te leven. Al is het wel leuk als je elkaar een beetje verwent.’