‘Ik wil gewoon de beste worden’

Hij heeft een rollercoaster van een seizoen achter de rug, met vooral veel hoogte-, maar toch ook dieptepunten. Een jaar lang vloog hij van trainingsstages naar wedstrijden, maar toen zijn lichaam hem een halt toeriep, moest hij een langere periode gas terugnemen. Even op krukken door het leven, veel fietsen en minder lopen dan hij zou willen. ‘Ik heb een vol jaar continu “aan” moeten staan. Ineens was ik favoriet bij wedstrijden. Daar moest ik van bijkomen, fysiek én mentaal.’

Niels Laros (20), de beste middellangeafstandsloper die Nederland ooit heeft gehad, brak in 2025 door tot de absolute wereldtop in de atletiek. Hij werd Europees kampioen cross in Turkije (onder twintig jaar), verpulverde het nationaal record op de 3.000 meter indoor en werd op de 1.500 meter de eerste Nederlandse man in de geschiedenis die de finale van de Diamond League won. En dat allemaal terwijl hij pas twintig jaar is.

Helaas maakte Laros daarna tijdens het WK atletiek in Tokio ook kennis met de minder leuke kant van topsport. Op de 1.500 meter ging hij als titelfavoriet van start, maar werd hij in de eindsprint door vier man voorbijgestreefd. Begin december, drie maanden later, is hij nog steeds niet helemaal over die teleurstelling heen. ‘Omdat ik vind dat ik daar meer in me had dan ik heb laten zien’, zegt Laros, gezeten aan een grote tafel in het restaurant van Hotel Papendal, zijn armen over elkaar, zijn woorden zorgvuldig afwegend. ‘Ik wil het hoogst haalbare bereiken. Want winnen, zeker in een stadion met 40.000 toeschouwers, is het beste gevoel van voldoening dat er is.’

Daarna wilde hij op de 5.000 meter revanche nemen, maar dat bleek te ambitieus. Halverwege de wedstrijd scheurde zijn achillespees in en zo liep zijn WK uit op een drama. ‘Ik had er al wat last van, maar de medische staf gaf me groen licht. Ik nam zelf de beslissing om nog een keer te gaan lopen. En daar heb ik geen spijt van. Zo vaak krijg je de kans niet om op een WK te lopen.’

Niels Laros is de jongste telg uit een topsportfamilie. Vader Marcel en moeder Sandra waren allebei topatleet op de middellange afstand. Marcel miste in 1996 op achthonderdste seconde deelname aan de Olympische Spelen van Atlanta op de 3.000 meter steeplechase. Hun oudste zoon, Lars, doet nauwelijks voor Niels onder. Hij combineert topatletiek met een studie in de VS. De broers zijn hecht, bellen dagelijks met elkaar. ‘Lars is tweeënhalf jaar ouder dan ik. Toen we klein waren, volgde ik zijn voorbeeld. Door hem ging ik op voetbal en toen hij op atletiek ging, wilde ik dat ook. Mijn familie is essentieel in mijn carrière. Zonder hen had ik dit niveau nooit bereikt. Ze staan altijd voor me klaar.’

Zijn vader liep op de 1.500 meter een scherpe tijd van 3.39 minuten en beloofde zijn zoons een auto als ze die tijd zouden verbeteren. Beiden hebben dat inmiddels gedaan. Laros, met een grijns op zijn gezicht: ‘Ik mag binnenkort afrijden. Dus dan gaan we er één uitzoeken.’

De broers Laros werden al jong lid van AV Scorpio in hun woonplaats Oosterhout. ‘Daar kreeg ik tot mijn vijftiende algemene training, dus ook de technische atletiekonderdelen, en daarna ben ik me op lopen gaan concentreren in een regionale selectie. Op mijn zeventiende kwam ik in contact met Thomas Lewandowski [coach middenafstanden Atletiekunie] en ben ik op kamers gegaan op Papendal. Ik heb mijn havo afgemaakt en werd fulltime atleet. Een opleiding is iets voor na mijn carrière.’

Sinds Laros samenwerkt met de Poolse succescoach heeft hij een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt. ‘We hebben een heel goede band met elkaar’, zegt hij. ‘Hij is een mensenmens en dat werkt bij mij goed. Omdat ik zo jong op mezelf ging wonen, had ik dat nodig. Iemand met wie ik over alles kan praten. Thomas heeft zelf een zoon van mijn leeftijd. Ik zie hem daarom een beetje als mijn tweede vader.’

Met zijn broer belt hij vrijwel dagelijks en Laros probeert elk weekend dat hij in Nederland is terug naar zijn ouders in Oosterhout te gaan. Dan traint hij ook weer even op zijn oude club. ‘Mensen komen soms naar me toe om te vertellen dat ze in het clubhuis met elkaar naar mijn races hebben gekeken. Dat vind ik leuk om te horen. Ik keek vroeger zelf tegen atleten op. Nu is het heel gaaf dat er jongens en meisjes zijn die tegen mij opkijken en zeggen: “Ik wil later net als hij worden”.’

De komende tijd gaat Laros op trainingskamp in Zuid-Afrika. Daar mag hij zijn achillespees voorzichtig weer gaan belasten, stap voor stap. Het indoorseizoen slaat hij over, zodat hij zich op outdoorwedstrijden kan focussen. Mondiale medailles zijn een groot doel voor Laros. ‘Ik wil de beste worden.’

Hij geniet volop van het leven dat hij leidt. ‘Ik heb van mijn hobby mijn werk gemaakt. Dat ik daar ook dingen voor moet laten, neem ik voor lief. Dit is duizend keer leuker dan elk weekend in de kroeg staan. Het vele reizen, de vriendschappen die ik sluit; ik zou het niet anders willen. Ik ben benieuwd waar mijn ontwikkeling gaat eindigen. Er zal ook weer tegenslag volgen. Dat zie ik niet als drama, maar als een les die ik kan gebruiken om nog beter te worden.’