Al framerunnend naar Den Bosch toe

Het is deze vroege zondagochtend in december een drukte van belang bij het FBK-stadion in Hengelo. Vandaag staat op het programma de eerste van vier ‘marathons’ die de Framerunners oet Twente deze maand gaan afleggen. Op vier zondagen gaat het in vier etappes van zo’n veertig kilometer al framerunnend naar Den Bosch, naar het vermaarde Glazen Huis van 3FM Serious Request.

Frame running? Eerst maar eens uitleggen wat dat precies inhoudt. ‘Frame running is de para-atletieksport waarbij de atleet met een runningframe op een atletiekbaan verschillende afstanden loopt of rent’, valt op de website van framerunning.nl te lezen. Dat zogenoemde runningframe is een driewielig loopframe zonder pedalen en met een borststeun en een stuur. In de catacomben van het FBK-stadion staan er zo’n dertig te blinken. Wat dat moet kosten? ‘Dan moet je al gauw denken aan zo’n vierduizend euro per stuk’, zegt Gerlinda Huizing. Nee, goedkoop is anders, moet ze toegeven.

Gerlinda Huizing is 51 jaar oud en heeft zelf ook een lichamelijke beperking. Alweer acht jaar geleden zocht ze een sport die ze ondanks haar beperking kon blijven doen. Al speurend op het internet stuitte ze op frame running. ‘Dat is eigenlijk hardlopen met een driewieler’, legt ze uit. ‘Er zit een zadel op en je steunt met je borst en buik op een borststeun. Het leuke van frame running is eigenlijk dat het voor heel veel mensen met uiteenlopende beperkingen geschikt is.’

Ze richtte de Framerunners oet Twente op toen ze van Drenthe naar Twente verhuisde. ‘Ik zocht hier mensen met wie ik deze sport kon beoefenen’, vertelt ze. ‘Maar op de club die ik vond, zaten vooral kinderen en mensen met een verstandelijke beperking. Dat was niet echt passend voor mij, omdat ik juist contact zocht met leeftijdgenoten, met volwassenen. Vandaar dat ik Framerunners oet Twente heb opgericht.’

De club begon met een handjevol leden, maar kreeg een behoorlijke boost toen de Special Olympics in 2021 naar Twente werden gehaald. Huizing: ‘Inmiddels hebben we 27 leden en zijn we al een aantal jaren onderdeel van atletiekvereniging MPM Hengelo. We trainen nu ook twee keer per week op de atletiekbaan van het FBK-stadion.'

Er beginnen deze zondag dertien framerunners aan de eerste etappe van dik veertig kilometer. Die gaat van Hengelo naar het Gelderse Vorden. ‘Er zouden eigenlijk zestien leden meedoen, maar er zijn er helaas drie ziek geworden’, zegt Gerlinda. Henk Huizing, de man van Gerlinda, pompt in de catacomben van het stadion nog wat banden op. Er wordt gerekt en gestrekt en er worden spieren losgeschud. Het is gelukkig droog, maar het is wel een tikje fris vandaag. Vijf graden, hooguit. En dus pakken sommige framerunners zich met soms wel drie lagen in. Gerlinda Huizing houdt alles en iedereen scherp in de gaten. ‘Gaat het goed?’, vraagt ze de andere deelnemers. ‘Ben je warm genoeg ingepakt?’ Ze knikken. Ja, dat moet helemaal goed komen. Ze hebben er zin in vandaag.

Annemiek Mulhof (25) uit Wierden doet al ruim drie jaar aan framerunning. Ze heeft een lichamelijke beperking en zocht een sport die ze in teamverband kon doen. ‘Dat laatste vond ik wel belangrijk, dat ik met anderen samen kon sporten’, zegt ze. ‘Frame running was perfect voor me. Dat kun je met anderen doen, maar ook alleen. Je krijgt echt het gevoel dat je aan het rennen bent, terwijl ik een paar jaar geleden nog dacht dat ik dat nooit meer zou kunnen.’

Hans Velers (53) uit Ootmarsum is nog niet eens een jaartje aan het framerunnen. Hij kreeg drie jaar geleden een herseninfarct en wilde weer meer gaan bewegen. Dankzij een rondje surfen op het internet stuitte ook hij op frame running. ‘En dat bevalt goed’, zegt hij. ‘Vóór mijn infarct deed ik altijd aan mountainbiken en wielrennen, en dit benadert het enigszins. Ik heb het plezier dat ik daarin had dankzij het framerunnen weer helemaal teruggevonden.’ Hoe precies? ‘Het sporten in de buitenlucht. Het in beweging zijn, al dan niet samen met anderen’, legt Velers uit. ‘Lichaam en geest die in beweging komen.’

Velers beoefent zijn nieuwe sport twee keer in de week. ‘Op dinsdag op de baan van het FBK-stadion in Hengelo, samen met de anderen, en dan op zondag nog een keer in de buurt van m’n huis, lekker in de natuur van Ootmarsum. Dat doe ik in m’n eentje.’

De sfeer op het plein voor het FBK-stadion is opperbest. Er worden fel oranje hesjes uitgereikt, want veiligheid gaat ook hier voor alles. De start staat gepland om negen uur precies, maar al om 8:52 uur staat iedereen dolenthousiast in de startblokken. Stuk voor stuk zijn ze er klaar voor. ‘Ho, stop!’, zegt iemand. Er ontbreken nog een opa en oma van een deelnemer, die de groep willen uitzwaaien. ‘Nou, dan wachten we nog een paar minuten’, zegt Gerlinda. Als om één minuut voor negen ook opa en oma zijn gearriveerd, wordt er onder het afsteken van een stuk vuurwerk en luid applaus gestart.

In de zomer van 2025 werd bekend dat Spieren voor Spieren als goed doel zou worden gekoppeld aan Serious Request, de traditionele eindejaarsactie van 3FM. ‘Omdat dat een doel is dat dicht bij ons staat, wilden wij daar als Framerunners oet Twente eigenlijk ook wel wat mee’, zegt Gerlinda Huizing. Maar wat, dat was de vraag. Ze wilden geld inzamelen, maar hoe?

‘Mijn man Henk, die niet-aangeboren hersenletsel heeft en ook framerunt, zei: statiegeld inzamelen zou kunnen, maar dat doet iedereen al. Wat nou als ik framerun van Hengelo naar Den Bosch, waar het Glazen Huis staat? Dat zou mooi in vier etappes kunnen. Allebei hebben we namelijk al eens een marathon geframerund. Maar al filosoferend dachten we: we maken er een groepsactiviteit van. Waarbij iedereen zoveel kilometers maakt als hij of zij kan. Zo kan iedereen op zijn of haar manier een steentje bijdragen.’

Annemiek Mulhof: ‘Toen Gerlinda zei dat ze iets voor Spieren voor Spieren wilde gaan doen, zei ik meteen dat ik mee wilde doen. Absoluut! Hoewel ik nog niet eens wist wat het plan was. Toen ze vertelde wát we gingen doen, werd ik alleen maar enthousiaster. Ja, leuk. Ik hou wel van een uitdaging. Al deed ik niet de volledige 42,5 kilometer op een dag. Ik keek gewoon hoe ver ik zou komen per keer. Erbij zijn vond ik al helemaal te gek.’ Dat gold ook van Hans Velers: ‘Iedereen zou wel zien hoever die zou komen, en daarom wilde ik ook wel meedoen. Ik heb ingezet op twintig kilometer per etappe.’

Dan gaat het oranje lint van frame­runnende Tukkers met een tempo van tien kilometer per uur door de straten van Hengelo, op naar Den Bosch. Gerlinda rijdt voorop, haar man Henk sluit de rij. Daarachter de bezemwagen-
plus-aanhangwagen, die de deelnemers en hun runningframes zullen oppikken als ze niet meer verder kunnen. Daarachter een tiental auto’s van ouders en begeleiders, die stapvoets volgen.

‘Het gaat mooi’, zegt Gerlinda tijdens de eerste pauze bij Sluis Delden. ‘We hebben mazzel met het weer. Er staat wel wat wind, maar daar hebben we eigenlijk nauwelijks last van. En: wát een saamhorigheid!’ Daarbij wordt het goede doel niet uit het oog verloren: geld ophalen voor Spieren voor Spieren. ‘Aanvankelijk hoopten we een bedrag van 1.500 euro bij elkaar te krijgen. Vervolgens leek 4.000 euro wel haalbaar, en uiteindelijk hoopte ik zelfs op 10.000 euro.’ Uiteindelijk leverden de Framerunners oet Twente een cheque van 18.575 euro bij het Glazen Huis af.