‘Ik heb een sterke bewijsdrang’

De Groesbeekse atlete Lara Baars verblijft op het moment van het interview in Stuttgart, waar ze sinds 2023 grotendeels woont en traint. ‘Mijn vaste trainer op Papendal ging weg en de trainingen brachten mij onvoldoende vooruitgang’, vertelt Baars via een videoverbinding. ‘In Stuttgart kon ik gaan trainen met een gespecialiseerde coach. Dan moest ik er ook gaan wonen, want het is veel te ver om steeds heen en weer te reizen. Dat was geen gemakkelijke beslissing. Mijn hele familie woont in de omgeving van Groesbeek en we zijn vrij hecht. Ik kan niet vaak naar huis, want het is vijfhonderd kilometer rijden. Inmiddels heb ik vrienden in Stuttgart, maar vooral in het begin voelde ik me best eenzaam.’ 

Baars heeft de erfelijke aandoening achondroplasie, die de groei verstoort. Daarom is ze 1 meter 24 lang en komt ze bij het kogelstoten uit in een categorie voor sporters met een groeistoornis. ‘De regels van het gewicht van de kogel zijn anders, maar dat is het enige. De hele beweging is hetzelfde’, legt Baars uit. ‘Ik hou er zelf helemaal niet van om anders te worden behandeld. Ik laat liever tot het bittere eind zien dat ik net zo sterk ben als andere sporters.’

Baars ontdekte het kogelstoten in 2013. ‘Ik kom uit een sportieve familie. Ik was al mijn hele leven met sport bezig. Ik deed aan ballet, turnen, zwemmen en handbal. Bij handbal merkte ik dat de andere meiden op een gegeven moment te groot werden.’ Baars ging samen met haar vader kijken tijdens een paralympische talentendag op Papendal. ‘Atletiek sprak me aan. Dat vond ik altijd al leuk. Al vrij snel bleek dat ik aanleg had voor de sport. Toen ik in 2015 werd gekwalificeerd voor het wereldkampioenschap en daar mijn eerste internationale zilveren medaille haalde, begon ik er zelf ook in te geloven en ben ik mijn leven volledig gaan inrichten op topsport.’ 

Tijdens de Paralympische Spelen in Parijs in 2024 won Baars goud. ‘In de ruim twaalf jaar dat ik nu bezig ben, heb ik veel bereikt, maar op die gouden medaille ben ik het meest trots. Deze overwinning volgde op de moeilijke overstap van Papendal naar Stuttgart. Het was voor mij een bevestiging dat ik de goede keuze had gemaakt.’

Baars is altijd bezig met haar sport. ‘In een gewone week train ik vier tot vijf uur per dag. Ik begin met een techniektraining van twee uur en verder ben ik veel bezig met krachttraining. Ook mijn privéleven draait om mijn sport. Ik spreek wel eens af met vrienden, maar ik moet er natuurlijk voor zorgen dat ik fit blijf, met voldoende rust, slaap en gezonde voeding.’ 

Het ging niet altijd vanzelf. ‘Ik heb verschillende blessures gehad. Die zijn lastig omdat je het vertrouwen in je lichaam kwijt raakt’, zegt Baars. ‘Vlak voor de Paralympische Spelen in Tokio in 2021 kreeg ik een heftige elleboogblessure. Ik werd daar zevende. Het hoogst haalbare op dat moment, maar wel een enorme tegenvaller. Ik raakte mijn A-status als sporter kwijt. Dat betekende ook dat mijn inkomen er enorm op achteruitging. Toch was ik heel gemotiveerd om erbovenop te komen. Het is weleens moeilijk geweest en er zijn echt wel momenten geweest dat ik het niet zag zitten, maar ik wilde toch niet opgeven.’ 

Anders dan op Papendal trainen de atleten en parasporters in Stuttgart gemengd. ‘Het is leuk dat het gecombineerd is. Zo leren we ook van elkaar.’ Baars vindt het jammer dat er voor paralympische sport minder aandacht is. ‘Het wordt gelukkig steeds beter, er worden meer wedstrijden uitgezonden door de NOS.’

Volgens Baars zijn er veel misverstanden over paralympisch sporten. ‘Mensen denken dat ze mij anders moeten behandelen omdat ik kleiner ben. Of ze denken dat paralympische sporters minder hoeven doen voor de sport. We staan vaak met 1-0 achter. Daar komt, denk ik, ook mijn bewijsdrang vandaan.’ 

Baars rondde naast de sport een studie in marketingcommunicatie af en werkte tot vorig jaar nog naast het trainen. ‘Ik deed websitebeheer en wat administratief werk voor het Sport Medisch Centrum Papendal. Het was leuk om te doen en ik kon mijn eigen tijd indelen. Maar de baan kostte steeds meer tijd en dat lukte mij niet, dus ik ben ermee gestopt.’ Baars is van plan in elk geval nog twee jaar door te gaan met topsport, tot de Olympische Spelen in Los Angeles, en misschien nog langer.

‘Mijn doel wordt komende tijd om mijn titels te verdedigen. Ook kan ik mezelf nog verbeteren in afstand. Mijn persoonlijk record is nu 9,77 meter, dus die 10 meter komt wel heel dichtbij. Dat is een soort magische grens.’ 

De sport heeft Baars veel gekost, maar ook veel gebracht. ‘Het geloof in jezelf, de mentaliteit om niet op te geven’, zegt Baars. ‘Dat is belangrijk voor de sport, maar je neemt het ook mee in je privéleven. Ook ben ik snel zelfstandig geworden doordat ik al op vrij jonge leeftijd de wereld over reisde voor wedstrijden.’ Baars heeft van het beoefenen van topsport geleerd om altijd haar eigen pad te kiezen en te bewandelen. ‘Dat heb ik gedaan door naar Stuttgart te verhuizen en dat heeft goed uitgepakt. Als je maar in jezelf blijft geloven en niet meteen stopt als het een keertje moeilijk wordt.’