‘Op stap met pap’, heet hun rubriek op Instagram. Marlot Akkermans: ‘Daar heb ik heel lang over nagedacht.’ Haar vader Titus schiet in de lach. ‘Niet dus.’ Het begon als experiment. Hoe Marlot, op de pabo waar ze lesgeeft, kon zorgen dat haar lesstof bleef hangen, vroeg ze haar leerlingen. Via social media, zeiden die. Ze ging het een halfjaar proberen, maakte filmpjes voor Instagram, bleek het leuk te vinden, TikTok volgde. Ook de studenten waren enthousiast, en niet alleen zij – want al snel steeg het aantal volgers: Groningers, ex-Groningers, studenten die door Marlots account de stad leren kennen.

Toen ze een keer de Martinitoren op ging, dacht ze: ik neem mijn vader mee, die is tenslotte al jaren stadsgids. En tada… ‘Op stap met pap’ was geboren. Ze kregen veel leuke reacties, meer vaderdochter-filmpjes volgden, een mediabedrijf benaderde hen, wilden ze geen podcast maken? Die kwam er, genaamd ‘Groningse Geschiedenis’.

Inmiddels geven Titus en Marlot ook lezingen en workshops. Titus lacht. ‘Het was niet de bedoeling dat het zo groot zou worden. Nu ontmoeten we de bijzonderste mensen.’ Burgemeester Kamminga bijvoorbeeld. Konden ze geen filmpje met haar opnemen, stelde haar woordvoerder voor, zodat ze zich laagdrempelig kon presenteren? Het filmpje waarin ze rond Groningens Ontzet met haar door de stad wandelen, terwijl ze vertellen over  28 augustus 1672, staat op YouTube. 

Voor een ander filmpje stonden ze met een bouwkundig expert boven op de gewelven van de Martinikerk en slopen ze door de catacomben van de Stadsschouwburg. ‘Ooit staan wij hier, pap’, zegt Marlot in de camera, wijzend op het podium. ‘En dan vertellen we iedereen over de geschiedenis van Groningen.’

Want dat is wat ze willen: zo veel mogelijk mensen vertellen hoe mooi, bijzonder en rijk Groningen – Stad én Ommeland – is. Ze werken daartoe samen met onder meer Groningen & Partners, voorheen Marketing Groningen. Titus: ‘We hebben al 9.000 mensen rondgeleid. Als die het ieder aan vijf anderen doorvertellen, bereiken we er 45.000.’

Laatst moesten ze in een boekhandel vertellen hoe het was om ‘als boomer en millennial’ samen te werken. Titus: ‘Ik wist niet eens wat een boomer was.’ ‘Dat ben jij, pap’, antwoordt zijn dochter. Hij grinnikt. ‘Ja, dat heb ik begrepen ja. Maar dat is niet alleen negatief, toch?’ Marlot: ‘Zeker niet. Boomers zijn harde werkers. Ze zijn trouw en hebben veel ervaring.’

Boomer of niet – ook Titus leert nog elke dag. ‘Voor de podcast moeten we echt de diepte in. Studeren dus. Hoe meer we in de geschiedenis duiken, hoe meer dwarsverbanden we zien. Zo werkt geschiedenis.’

Wat hun filmpjes populair maakt, denken ze hardop, is de vaderdochter-dynamiek. Ze kletsen, plagen, steken elkaar hier en daar de loef af. Soms zien ze pas in de filmpjes terug dat ze exact dezelfde blik in de ogen hebben, of dezelfde houding.

Titus zet voor een lezing steekwoorden op papier, zij gebruikt de aantekeningen in haar telefoon als ‘spiekbriefje’. ‘Marlot heeft veel meer verstand van didactiek’, aldus Titus. ‘En ik ben in het algemeen iets digitaler’, zegt Marlot. ‘Jij hebt een papieren administratie toch?’ vraagt ze haar vader. ‘Nee joh, dat doe ik op de computer. Kom op, zeg! Maar wat jij doet, dat editen en zo, daar heb ik geen verstand van.’

De overeenkomsten overheersen: de leergierigheid, het enthousiasme en de passie voor verhalen. Titus noemt het een ‘cadeau’, zo’n gedeelde passie. ‘Geschiedenis’, zegt Marlot, ‘heeft een stoffig imago, omdat in het onderwijs vaak de nadruk ligt op feiten en jaartallen. Maar als je daar nou eens van af durft te stappen en de verhalen gaat vertellen, dán komt geschiedenis tot leven.’

Neem dat monumentje aan de bosrand van Glimmen, ter ere van verzetsvrouw Anda Kerkhoven die in 1945 werd gefusilleerd. Iemand schreef dat ze dat al honderden keren had gezien, zonder het verhaal te kennen. ‘Maar nu loopt ze erlangs met de kinderen en kennen ook die het verhaal van Anda.’

Marlot: ‘Mensen die van geschiedenis houden, doen dat bijna altijd door “die ene leerkracht”. Bij mijn pabostudenten benadruk ik dat zíj die leerkracht kunnen zijn.’

‘Als ik nou op school van jou geschiedenis had gehad, zeggen leerlingen en volgers vaak tegen Marlot, dan had ik me er veel meer van herinnerd.’ Niet zij vertelt dit, maar haar vader – om eraan toe te voegen: ‘En dan ben ik zo trots als een aap met zeven staarten.’