Gek is dat: waar je als kind de grootste hekel aan had, kan later je grootste inspiratiebron blijken. Toen ik klein was, runden mijn ouders een biologisch-dynamische tuinderij in het illustere gehucht Kostverloren in Noordoost-Groningen. Romantisch als ze waren, probeerden ze het land te bewerken met zo min mogelijk zwaar materieel. In plaats daarvan ging mijn vader met paard en eg het land op en waren er altijd veel handjes aan de slag. Eigenlijk runden we het met een gemeenschap, waarvan in drukke tijden een deel bij ons logeerde.

Mijn weekenden waren gevuld met stallen uitmesten, tomaten dieven in de kas en onkruid wieden op de uitgeharde kleiakker. Mijn vriendinnen hadden medelijden met me, zoveel als ik mee moest draaien. Aan de andere kant was daar ook de vrijheid en het vertrouwen dat ik kreeg en waar ik van groeide; uitgaan mocht ik al jong. Wel nog even vijftien kilometer fietsen naar de dichtstbijzijnde disco.

Ik heb natuurlijk flink wat afgemopperd als tiener, to put it mildly. Het zware werk, de mislukte aardappeloogsten (hallo phytophthora), de geldzorgen. Als kind besloot ik al jong: dit ga ik anders doen. Ik verhuisde zodra het kon naar de stad en leidde een wervelend Amsterdams bestaan in de media. Tot zeven jaar geleden.

Op een helder moment besefte ik dat ik halverwege mijn carrière was en vroeg ik me af wat ik met het tweede deel zou willen doen. In de eerste plaats: mijn roeping hervinden. Ik besefte dat ik me wilde inzetten voor een meer gelijkwaardige woningmarkt. Boeren, Wonen & Natuur is daar wat mij betreft een mooi voorbeeld van.

Het is inmiddels 27 jaar geleden dat ik de deur van mijn ouderlijk huis achter me dichttrok. Met in mijn achterhoofd: dit ga ik anders doen. Maar vandaag de dag doe ik de deur bijna dagelijks weer een keertje open. Ik haal kracht en inspiratie uit het doorzettingsvermogen van mijn ouders. De creativiteit, de volhardendheid en het anders durven denken en doen. Mijn vader leerde me: alleen je eigen fantasie beperkt je.

Wat die fantasie voor mij is? Een platteland waar functies verweven zijn met elkaar, waar landbouw, wonen en natuur, zorg, recreatie en waterbeheer elkaar versterken. Dat kunnen we allang. De technieken bestaan. De innovaties zijn er. Nu de wil nog. Ik hoop dat het ons lukt om boerenerven weer als verbindende plekken te laten functioneren voor gemeenschappen. Waar wordt gewoond en gewerkt. Zoals het vroeger moet zijn geweest. En waar mijn ouders al een mooie blauwdruk van hebben achtergelaten in mijn fantasie.