‘Het is hout. Er zit een ziel in’

Het BehouT zit op het Alphense industrieterrein Rijnhaven. Je komt er via het parkeerterrein van de Praxis. ‘Mensen dachten dat de Praxis het nooit goed zou vinden dat wij hier gingen zitten, omdat we ook hout verkopen. Maar niks is minder waar. Ik ben met de eigenaar gaan praten en hij ondersteunt ons initiatief van harte. Wereldkerel. Hij kwam zelf met het idee om de ingang via zijn terrein te laten lopen.’

Buiten bij de ingang ligt de stam van een oude es in dikke brede planken gezaagd. ‘Die stond aan het Polderpad totdat hij sneuvelde in een storm. De planken zijn breed genoeg om een mooi aanrechtblad van te maken. Dat is toch fantastisch. Dat je een aanrechtblad uit je eigen buurt hebt.’

De werkplaats van Het BehouT is verdeeld in twee ruimtes. De kleinste ruimte is de winkel annex ontvangstruimte. Links een grote tafel met stoelen eromheen en een klein keukentje. Rechts houten meubels en accessoires, van bankjes en tafels tot ruwe houten tafelbladen, kweektafels, snijplanken en decoratieve houten vaasjes en kistjes. Troost wijst op een bijzettafeltje met een wijnrek eronder. Het tafeltje kan in tweeën gedeeld worden. ‘Dat is onze workshop “vriendentafeltje”. Je maakt met een vriendin of vriend samen één tafeltje, dat je aan het eind van de workshop met een bocht in tweeën zaagt. Ze passen daarna naadloos aan elkaar. Net als een goede vriendschap.’

In de andere ruimte ligt gebruikt hout metershoog opgestapeld. Ervoor staan werkbanken, machines en gereedschap. Bij de deur staan 22 oranje-witte bankjes, de kleuren van de plaatselijke tennisclub. ‘Van oude pallets gemaakt’, legt Troost uit. Hij sleept er een oude pallet bij en begint voor te doen hoe ze die uit elkaar trekken. Ondanks het stevige gereedschap valt dat niet mee. Er komt veel kracht en materieel aan te pas.

En dat is precies het punt dat hij wil maken. ‘Het aantal bewerkingen dat nodig is om gebruikt hout te kunnen hergebruiken, is belangrijk voor ons. Dat is bepalend voor de prijs van onze producten. Soms denken mensen dat iets wat al eerder is gebruikt nagenoeg gratis hoort te zijn. Maar zo werkt dat niet.’ Naast workshops en nieuwe producten maken van gebruikt hout, organiseert Het BehouT ook teambuildings-activiteiten voor bedrijven.

‘Dan heet ik het team welkom, breng ik ze naar een stapel hout en wens ik ze succes, want over drie uur verwacht ik een houten tafel. Gelijk een beetje druk op zetten dus. Geweldig om te zien hoe ze dat aanpakken. De vrouwen in het gezelschap gaan, tot nu toe althans, altijd gelijk aan de slag met het maken van een ontwerp. De mannen gaan het hout los trekken. Heel klassiek. Maar het gebeurt ook dat vrouwen meteen aan ’t zagen gaan. Zo’n team werkt dan weer eens op een andere manier samen. Daar leren ze van en het is gezellig. Met als resultaat een mooie teamtafel.’

Verderop in de werkplaats staat een ruwhouten grafkist. ‘Ik noem het zelf liever een uitvaartkist.’ Troost maakt deze kisten, of delen daarvan, met families of vriendenclubjes waarvan iemand terminaal ziek is. ‘Zo hebben we er een voor Kees gemaakt. Kees had al tig kuren gehad en nu was het einde in zicht. Samen met zijn gezin en broer, zus en vrienden hebben we zijn kist in elkaar gezet.

We waren met zijn veertienen plus Kees. Voor hem hadden we een goede stoel neergezet en af en toe hielp hij een handje mee. En dan komen de verhalen los, de mooie herinneringen. Dat is heel bijzonder om mee te maken. Eigenlijk ben je op die manier al samen aan het rouwen. Aan het afscheid nemen. Achteraf vertelde iedereen dat ze er als een berg tegenop hadden gezien, maar dat ze het heel mooi vonden. Verdrietig en zinvol. Ik ben zelf ooit ouderling geweest in de kerk, dan voer je soms ook zwaardere gesprekken. Daar deed mij dit aan denken.’

In Het BehouT komt alles samen van wat Troost tot nu toe in het leven heeft gedaan. ‘Concepten bedenken, teambuilding, workshops geven. Mijn visie op het leven… Het komt hier allemaal in terug. En af en toe schrijf ik daar een liedje bij, dat doe ik namelijk ook graag, of teken ik een ontwerp. Want ik ben mijn loopbaan ooit als reclametekenaar begonnen.’

‘Met wat wij doen, proberen we mensen ervan te doordringen dat we op een andere manier moeten gaan leven. We kunnen niet bezig blijven met nieuwe spullen kopen.’ Hij wijst op Earth Overshoot Day: de dag dat de grondstoffen die in een jaar kunnen worden geproduceerd voor dat jaar feitelijk op zijn. Dat was dit jaar 1 april en elk jaar schuift die dag verder terug richting de jaarwisseling. ‘Als de hele wereldbevolking als Nederlanders zou leven, hebben we vier aardbollen nodig. Het moge duidelijk zijn dat het anders moet. Hergebruik is noodzakelijk.’

Dan komt Richard Brand binnen, de voorzitter van Kledingbank Groene Hart. Hij drukt Troost sleutels in de hand en knikt naar buiten. ‘De wagen staat aan de overkant’, vertelt hij. Ze delen samen een vrachtwagentje, legt Troost uit. Het is een schenking van een garagehouder die net als Troost bij de Lions Rhijnhart is aangesloten. ‘In de wagen zat een fabrieksfoutje, hij bleek onverkoopbaar. Dus nu gebruiken wij hem.’

De Lions is een van de vele clubs waar Troost zich voor inzet. ‘Ik heb daardoor een behoorlijk netwerk. Ook bij Rabobank. Die heeft ons weer geholpen met haar Impactfonds. Met zo’n stichting komt dat erg goed van pas. Ik weet bij wie ik moet aankloppen. En dat weet het fonds ook. Ik help graag.’ Troosts leven draait niet om geld verdienen. Als hij genoeg verdient om rond te komen, is dat mooi. Hij is graag zinvol bezig. Het liefst met groepen. ‘Samen iets maken. Daar hou ik van.’

Hij heeft een christelijke opvoeding gehad. ‘Ik ben niet meer aangesloten bij een kerk, maar het verhaal van Jezus blijft mijn verhaal. Dat zit bij mij van binnen. Naastenliefde en goed voor de aarde zorgen, daar draait het leven om voor mij. Ik ben geen heilig boontje en leg niemand wat op, maar goed doen voor anderen en de aarde is mijn drijfveer.’

Dat geldt ook voor zijn twee medeoprichters, Gert-Jan den Hartogh en Joop van der Wijngaard. De laatste helpt in de winkel, Den Hartogh doet alles wat Troost niet kan. ‘We vullen elkaar echt aan. Gert-Jan is ongelooflijk handig. Hij kan elke machine repareren en weet alles van elektro. Hij is kaasboer van origine. Elke vrijdag stond hij bij mij op de hoek met zijn kar. Ik wist dat hij er ook iets anders naast wilde gaan doen. Nou ja, je ziet waar dat toe heeft geleid.’

Naast Den Hartogh en Van der Wijngaard zijn er nog enkele vrijwilligers die regelmatig meehelpen. ‘Zij zijn echt het goud van de stichting. Ik ben net een week wezen kamperen en zie hoe netjes het er allemaal bijstaat. Dat is toch heerlijk thuiskomen?’ Troost hoopt dat er nog wat ‘jong bloed’ bijkomt in Het BehouT. ‘Ik ben 62 en doe graag een stap terug om anderen de ruimte te geven om het groter te maken. Dan ga ik wat vaker naar mijn zes kinderen en acht kleinkinderen die over het hele land verspreid wonen. Dat schiet er nu helaas weleens bij in.’

Een toeter buiten herinnert eraan dat er gewerkt moet worden. Troost veert op. Een vrachtwagen van sociaal ontwikkelbedrijf Rijnvicus staat bij het hek. Twee mannen komen een vracht pallets afleveren. Op de blokjes tussen de latten staan de letters SWA. Dat is de oude naam van Rijnvicus: Sociale Werkvoorziening Alphen aan den Rijn. Het worden grote plantenbakken. ‘Zorgen we dat het oude logo mooi terugkomt in die bakken. Wordt hartstikke mooi. Zo kunnen zij hun kantoor vergroenen zonder dat daar nieuwe bomen voor hoeven te worden gekapt.’