In Katwijk is de derde helft altijd goed

In de keuken van de kantine van VV Katwijk is het deze zaterdagochtend een drukte van jewelste. Ongeveer tien mensen zijn bezig met de voorbereiding voor vanmiddag, als de moeder der voetbalderby’s, VV Katwijk-Quick Boys, gespeeld wordt. En ook in de keuken zijn ze competitief. Daar maken ze namelijk de lekkerste gehaktballen van Katwijk, vinden ze. In anderhalf uur tijd wordt er 30 kilo gehakt tot 180 ballen gedraaid.

‘Ze zijn echt heel lekker’, verzekert Bep van Rijn, die zich langs de gehaktballendraaiers werkt. Van Rijn regelt vandaag de lunch in de businessclub. Daar krijgt het bestuur van Quick Boys en VV Katwijk en andere gasten een viergangenlunch aangeboden. Weer iemand anders is bezig met de broodjes en de soep voor de verzamelde pers. In totaal zullen er zo’n vijftig verslaggevers, fotografen en cameramensen op de derby in de hoogste amateurklasse afkomen.

Voetbal is belangrijk in het dorp aan zee. Veel van de 43.000 inwoners houden hartstochtelijk veel van voetbal, en ze zijn óf voor VV Katwijk óf voor Quick Boys. Rijnsburg, legt Jonah van den Oever uit, is een ander verhaal. Dat behoort weliswaar tot dezelfde gemeente, maar het blijft een andere dorpskern. ‘Dat levert ook altijd spannende wedstrijden op. Maar VV Katwijk-Quick Boys is van een andere orde. Een buitencategorie.’

Van den Oever volgt ‘zijn’ club Quick Boys al van jongs af aan op de voet. Sinds een paar jaar is die liefhebberij uitgegroeid tot intensief vrijwilligerswerk in het mediateam van Quick Boys. Hij maakt voorbeschouwingen, reportages en interviewt de spelers en trainers tijdens de wedstrijdverslagen. In de aanloop naar wedstrijd VV Katwijk-Quick Boys vergt dit vrijwilligerswerk behoorlijk wat uren, lacht hij. De hele zaterdag is hij in de weer voor de uitzending van de wedstrijd en voor de voorbeschouwing op woensdag had hij eerder al een aantal reportages gemaakt.

Een daarvan ging over wedstrijdspanning op de werkvloer. ‘Bij veel bedrijven werken Quick Boys-supporters zij aan zij met Katwijk-supporters. Ik wilde uitzoeken hoe zij en hun werkgevers omgaan met oplopende wedstrijdspanning.’ Met veel rotte geintjes, zo blijkt.

Wilma Guijt, barvrouw bij VV Katwijk, kan daarover meepraten. Vroeger speelde een collega van haar in het eerste van Quick Boys. ‘Die lieten we in de week voor de derby een vracht naar beneden tillen. Dat kon ook prima in de week erop, maar als je je tegenstander kan verzwakken, grijp je die kans, hè’, lacht ze. ‘Pas toen de Quick Boys-speler de laatste baal naar beneden had getild, vroeg hij zich af waarom dit werkje niet had kunnen wachten.’

Er loopt geen strakke scheidslijn tussen de supportersschare van beide clubs. ‘De Rijn is de geografische scheiding’, legt VV Katwijk-bestuurslid Angeline van Duijn uit. ‘Quick Boys heeft zijn complex van oudsher bij de Zuidduinen en Katwijk in Noord. Maar Katwijk aan Zee is geen metropool hè, als je op jezelf gaat wonen of je verhuist een keer, dan woon je al snel aan de andere kant van het dorp. Dus het loopt behoorlijk door elkaar heen. Vaak heb je in één familie of vriendengroep mensen die voor Quick Boys zijn en mensen die voor Katwijk zijn.’ Zo ook in haar eigen gezin. Haar zoon Levi speelt in het eerste van Quick Boys, terwijl zij en haar man actief zijn bij Katwijk.

De clubs nemen vooruitlopend op de derby maatregelen om het gezellig te houden. Zo wordt het hoofdveld van VV Katwijk ’s nachts door een aantal trouwe supporters bewaakt om te voorkomen dat Quick Boys aanhang voor onaangename verrassingen zorgt. Tijdens deze zogeheten derby-dagen is er in de drie dagen voorafgaande aan de wedstrijd elke avond iets te doen bij de clubs, zodat fanatieke supporters elkaar niet tegenkomen in het Katwijkse uitgaansleven.

Zo is het bij de laatste training van de ploegen, op donderdagavond, traditiegetrouw volle bak in de supportershomes. De supporters betuigen hun steun aan het elftal met een mooie vuurwerkshow. Corrie van Wolveren, die sinds jaar en dag helpt in de kantine van Quick Boys, zet intussen de frituur aan. ‘Het team wil straks na de training een frietje.’

Van Wolferen had lange tijd helemaal niks met voetbal. Ze was een paardenmeisje. ‘Maar waar je mee omgaat, word je mee besmet, hè. Mijn man was altijd hier en toen onze kinderen ook steeds vaker bij Quick Boys waren, ben ik op een gegeven moment ook mee gaan helpen. Eerst met loten verkopen en veilingen organiseren. Na een tijdje vroegen ze of ik de snacks wilde doen. ‘Ja daag’, zei ik. ‘Ik boven de frituur en jullie zeker lekker op het strand. Ben d’r gek’. Maar ik heb het toch gedaan. Nu mijn man is overleden, ben ik helemaal blij dat ik destijds ja heb gezegd. Anders had ik nu de hele dag in mijn eentje thuis gezeten. Daar is toch niks aan. Hier ben ik onder de mensen. Mensen die lief en leed met elkaar delen, met je meeleven. Dat is fijn.’

Zo ervaren de vele vrijwilligers bij VV Katwijk het ook. Op de vraag waarom iedereen zich zo met hart en ziel inzet voor de club is het antwoord vaak dat ze een grote familie zijn. ‘Het eigen dorp is hier belangrijk’, vertelt Van Duijn. ‘Iedereen blijft in Katwijk wonen. De gemeenschapszin is groot. En dat maakt dat mensen graag onderdeel zijn van zo’n vereniging. En eenmaal actief wil je natuurlijk dat die club goed blijft draaien.’

Gerda Wijnands helpt al tientallen jaren tijdens de wedstrijden in de Mini-Tine, de kiosk, langs de lijn. Vandaag tijdens de derby krijgt ze hulp van haar echtgenoot en kleinzoon. Het is een moeilijke dag voor Wijnands. Haar vriendin Carla Noppen, met wie ze elke zaterdag de Mini-Tine runde, is twee weken geleden overleden. ‘We hebben hier decennialang samen gestaan. Thuis zeiden we: ‘We staan zes dagen van de week voor jullie klaar, maar zaterdag is voor ons’. Lachend: ‘Dan stonden we hier ons gezin te bedienen. Want iedereen speelt of helpt bij de voetbal, of is trouw supporter. Het is ons tweede huis. Of nee, het is ons thuis.’

Nu Noppen er niet meer is, vindt Wijnands het moeilijk om zonder haar vriendin de Mini-Tine te draaien. Maar de gedachte om te stoppen heeft ze terzijde geschoven. ‘Carla zou heel boos zijn als ik zou stoppen. Gelukkig helpen mijn dochter en kleinzoon mij en krijgen we heel veel steun van de mensen hier, dus dat is een troost. Iedereen voelt het verlies van Carla.’ Volgende week, als de wedstrijd minder beladen is, is er een minuut stilte voor Noppen. ‘Dat is een mooi eerbetoon.’

Tijdens een derby als deze is het risico op verstoring van zo’n eerbetoon te groot. Het is volgens de KNVB ook officieel een risicowedstrijd. Dat betekent dat slechts 350 supporters van Quick Boys mee mogen naar de uitwedstrijd 2,5 kilometer verderop. De blauw-witte supportersschare legt de acht minuten reistijd naar VV Katwijk verplicht onder begeleiding van de politie in bussen af.

Zo’n lokale combi-regeling heeft iets potsierlijks, maar ongeregeldheden in het verleden maken het helaas nodig, weten ze bij de clubs. De rest van de Quick Boys-supporters volgen de wedstrijd thuis of op Nieuw Zuid, zoals het Quick Boys-complex wordt genoemd. Meer dan duizend supporters volgen daar de wedstrijd op zo’n vijftien schermen die binnen en buiten staan. En ze hebben geluk. Want Quick Boys neemt al in de eerste helft een voorsprong die ze niet meer weggeeft. Het wordt 1-4.

Zuur voor de thuisploeg die tot dat moment maar twee punten achterloopt op koploper Quick Boys, de club die uiteindelijk kampioen is geworden. Maar de oranje-zwarte achterban draagt het verlies sportief. ‘Maandag op het werk is het wel even zuur’, voorspelt Wilma Guijt. Maar, besluit ze positief, ‘eerst hebben we nog de derde helft!’. En die, weet Angeline van Duijn, is altijd goed.