‘De zonnige gebeurtenis van de eeuw’

Het verhaal van Koninginnedag 1986 in Meijel ligt op zolder bij Linda Meulen, in Merselo. Een plakboek vol artikelen en foto’s uit dag- en weekbladen van het volksfeest op een overwegend bewolkte woensdag in Nederland. Behalve boven de Peel. Daar scheen de zon. ‘In de weken vóór Koninginnedag was ik erg nerveus’, herinnert Linda zich. ‘Mijn klasgenoot Charlotte van Bree en ik moesten geheim houden dat wij koningin Beatrix en prinses Margriet een bloemetje mochten aanbieden. We ontliepen andere kinderen door na schooltijd samen te spelen. Stel je voor dat we ons geheim per ongeluk zouden verklappen.’

Verslaggever Thijs Joosten werkte als regioverslaggever bij het Dagblad voor Noord-Limburg. Bij hem thuis in Amsterdam geen bewaarde artikelen. Terugblikken doet Joosten, nu reisredacteur bij Plus Magazine, aan de hand van zijn herinneringen. ‘Ik verheugde me op Koninginnedag. Dit was proeven van een wereld die groter was dan wat ik kende. Ik was een jaar of 24 en had zoiets van: ik blijf niet de rest van mijn leven in Limburg. Er waren in Meijel verslaggevers van het Algemeen Dagblad, De Telegraaf, noem maar op. Daar keek ik wel tegenop. Ik was minstens zo geïnteresseerd in mijn collega’s van de landelijke kranten als in het koningshuis.’

De hofauto, een cabrio limousine, arriveerde omstreeks half twaalf bij het schutterslokaal in Meijel, waar Linda en Charlotte klaarstonden met een bloemetje in de Meijelse kleuren, geel en blauw. Charlotte - zij was die dag jarig - overhandigde het boeketje aan de koningin. Prinses Margriet kreeg de bloemen van de op 31 januari - de verjaardag van Beatrix - negen jaar geworden Linda.

‘Burgemeester Kirkels had mijn ouders gebeld en gevraagd of ik een van de gelukkigen wilde zijn, omdat ik op dezelfde dag jarig ben als de koningin. Voor de gelegenheid had ik nieuwe kleren gekregen.’ Fotograaf Johannes Dalhuijsen maakte voor De Telegraaf het bijschrift bij zijn foto van de twee ‘volleerde dorpsvertegenwoordigertjes’. Hij noteerde wat ze zeiden. Charlotte: ‘Hartelijk gefeliciteerd, Majesteit. We zijn allemaal blij dat u hier in Meijel bent.’ En Linda: ‘Hallo prinses Margriet, ik vind het erg leuk dat u hier in ons dorp bent.’

Het was allemaal heel braafjes, weet Thijs Joosten nog. Hij paste er zijn schrijfstijl op aan. ‘Die prinsjes, het waren pubers, die zaten zich een beetje te vervelen tussen het koekhappen door. Ik hoorde ze praten over de hofauto: “Da’s een stoere bak”. Die typering paste niet in de sfeer van de reportage, waarin ik vooral de verbazing benadrukte. Zo van, goh, moet je eens kijken, de koningin komt naar Meijel toe. Voor Meijelnaren was het dan ook de gebeurtenis van de eeuw.’

Zo waren ‘de ah’s en de oh’s’ over de kleding van Beatrix niet van de lucht, schreef hij op Maartje van Weegen-achtige toon. ‘Met name de prachtige oranje mantel oogstte vele bewonderende blikken. De koningin droeg een klassieke, lichtbeige jurk met een ondergrond van zachte, oranje bloemetjes. Ze was getooid met een groenige, strooien hoed met een lint in diverse kleuren, waarin ook weer oranje.’

Eerder die maand maakte burgemeester Frits Kirkels het feestprogramma bekend. Hij zag in het koninklijk bezoek een beloning voor de in zijn gemeente bestaande traditie van een ‘luisterrijke viering’ van Koninginnedag 1986. ‘We hoeven niets extra’s te doen’, citeerde het Nederlands Dagblad de burgervader. ‘Het programma is ook voor deze gelegenheid heel bruikbaar en zeer aantrekkelijk.’

De twee schutterijen, Wilhelmina en Sint-Nicolaas, schoten als ouverture voor de ogen van de koninklijke familie om de Oranjebeker. Vervolgens trok de stoet, inclusief gouverneur Sjeng Kremers, naar het dorp. Prins Willem Alexander was er niet bij. En prins Floris, een van de zonen van prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven, liep met een blauw oog rond. Hij was kort daarvoor in Deurne van een fiets gevallen.

Duizenden mensen waren op de been. Luidkeels klonk het ‘Oranje boven’. Kinderen waren aan het straattekenen en deden mee aan allerlei behendigheidsspelen. Sportverenigingen gaven demonstraties. Burgemeester Kirkels, noteerde Thijs, ‘was zo trots als een aap’. ‘Ook de optredens van de Mèhlse Dörskes en de dansgroep van de bejaardensoos gingen erin als koek. Harmonie De Eendracht omlijstte het geheel met vrolijke muzikale klanken.’

Linda maakte het volksfeest in het centrum niet mee. Zij bleef met Charlotte achter op het schuttersterrein. ‘Op de televisie heb ik Koninginnedag teruggekeken.’ Thijs Joosten stond er met zijn neus bovenop. ‘Medewerkers van de binnenlandse veiligheidsdienst, met van die oortjes in, omringden de koningin. Dat vond ik wel spannend. Van tevoren hadden we het draaiboek gekregen. Daar stond precies in waar en hoe laat een en ander plaatsvond. De journalisten mochten meelopen. De fotografen niet. Die stonden in vakken van waaruit ze foto’s maakten.’

Bij haar afscheid, anderhalf uur later, tekende de koningin in het Oranjehotel het ontvangstboek van de gemeente Meijel. Waar het boek gebleven is? Heemkundevereniging Medelo verwijst door naar de fusiegemeente Peel en Maas. Helaas, laat de archivaris weten: ‘We hebben vier archiefbestanddelen. Er zit geen ontvangstboek bij.’ Thijs: ‘Daarna verlieten de koningin en haar gevolg Limburg naar Horst, waar de ene helft van het gezelschap op de trein stapte en voor de andere helft twee helikopters gereed stonden.’

De volgende dag vulden de verslaggever en fotograaf Jacques Peeters grotendeels de voorpagina van het Dagblad voor Noord-Limburg en een deel van de regiopagina’s. Andere kranten namen zijn verhalen over. ‘Daar was ik best wel trots op’, blikt Joosten terug. ‘Ik denk dat mijn enthousiasme doorklonk in de artikelen.’

Bijna veertig jaar later maken Linda en Thijs de balans op. Thijs: ‘Eerlijk gezegd gaat Koninginnedag nergens over. Dan schrijf je op dat de koningin een oranje mantelpakje draagt en je vraagt een mevrouw hoe het was om de koningin een bos bloemen te geven. De meest onzinnige details zijn dan “belangrijk”.’ Of er voor Linda Meulen op 30 april 1986 een speciale band is ontstaan met het koningshuis? ‘Ik vind het perfect zoals het is, maar ik heb er nooit echt iets mee gehad.’