‘In Brussel ligt de basis voor oplossingen van moeilijke vraagstukken’

Het is vrijdagmorgen. Ambachtsheem, de boerderij van Willemien Koning-Hoeve en haar man Kees in Oudkarspel, staat er vredig bij. De koeien staan nog op stal, de schapen lopen in de wei en in de gang van het woonhuis staan koffers. ‘Ik ben gisteravond teruggekomen uit Brussel’, verontschuldigt de vrouw des huizes zich. ‘Mijn collega’s in het parlement noemen me trouwens Willemien Koning. De H en de oe uit mijn meisjesnaam Hoeve blijken lastig uit te spreken voor anderstaligen.’

We nemen plaats aan de keukentafel met uitzicht over de weilanden. In de verte zie je de duinen. ‘Dit uitzicht is één van de redenen waarom ik op donderdagavond graag thuiskom. In Brussel kijk ik op grijze gebouwen’, lacht ze. ‘Maar op maandagmorgen rij ik weer met plezier naar het zuiden. En vergeleken met sommige collega’s heb ik niets te klagen. Iemand uit Zuid-Griekenland kan in het weekend niet naar huis.’ 

De veehouderij in Oudkarspel was voorheen van haar ouders, maar omdat het destijds ongebruikelijk was dat een dochter het boerenbedrijf overnam en omdat ze sowieso niet in haar eentje wilde boeren, ging ze journalistiek studeren. Tot Kees in haar leven kwam en ze besloten de boerderij over te nemen. Daarnaast bleef Koning als journalist voor onder andere het Noordhollands Dagblad werken.

Inmiddels heeft het echtpaar de melkveehouderij omgevormd tot een opfokbedrijf voor kalveren. ‘Ik hou van het agrarische leven. Het buiten zijn, de zorg voor de dieren. Niets zo ontspannend, zeker na een dag ingewikkelde dossiers lezen, als ’s avonds een rondje langs de beesten te doen. Wat dat betreft bevind ik me nu in een luxepositie. Wel de lusten, niet de lasten. Kees doet het zware werk.’ 

Behalve journalist en agrarisch ondernemer staat er nog meer op het cv van Koning. Een selectie: lid van de raad van commissarissen Rabobank Alkmaar, voorzitter LTO Vrouw en Bedrijf, voor het CDA lid van Provinciale Staten én bestuurslid bij de Copa Cogeca. Voor deze grootste belangenbehartiger voor de landbouwsector bij de EU-instellingen was zij voorzitter van het Women’s Committee en behartigde zij de belangen van 23 miljoen Europese boerinnen.

En sinds begin maart van dit jaar kan ze dus Europarlementariër aan haar cv toevoegen. Hoe is ze daar terechtgekomen? ‘Voor Copa Cogeca kwam ik geregeld in Brussel en ik merkte dat daar vaak de basis ligt voor oplossingen van moeilijke vraagstukken. Ook voor de problematiek waar de landbouwsector mee te maken heeft. Een plek in het Europees Parlement was dan ook mijn grootste droom. Dus toen ik de kans kreeg te solliciteren, twijfelde ik geen seconde.’  

Koning kwam als vierde op de lijst en viste na de verkiezingen net achter het net, doordat het CDA drie zetels kreeg. Tot Tom Berendsen begin dit jaar de overstap maakte van het Europees Parlement naar de landelijke politiek – hij werd minister van Buitenlandse Zaken – en er een plek vrijkwam. ‘Kees moest even slikken toen ik hem het nieuws vertelde, want gezellig is het niet, een weekendrelatie, maar ook hij vond dat ik deze uitdaging moest aangaan. Onze kinderen zijn het huis uit en hij wist hoe graag ik dit wilde. Anderhalve week later had ik mijn eerste vergadering en net voordat Berendsen op het bordes bij de koning stond, namen we samen zijn dossiers door.’

Alhoewel de landbouwportefeuille haar voorkeur had, kreeg ze, omdat ze op de plek van Berendsen kwam, zijn drie portefeuilles. Te weten Industrie, Onderzoek en Energie, plus Vervoer en Toerisme én China. ‘Toen drie weken later de portefeuille Landbouw en Visserij vrijkwam, heb ik die erbij genomen. Eén dossier meer of minder moest lukken, toch? Het mooie is dat ik nu mijn kennis als agrarisch ondernemer kan inzetten. Ik ken de praktijk en weet welke gevolgen beslissingen hebben op het erf.’

Dat Koning als één van de 720 Europarlementariërs – ‘Ik ken ze nog niet allemaal bij naam, hoor’ – iets kan betekenen voor de samenleving, vindt ze een eer. ‘Het is een uitdaging om de bestaande problematiek om te zetten in oplossingen en nieuw beleid te bepalen voor zaken die belangrijk zijn voor Nederland én Europa. Natuurlijk, het is hard werken, doordeweeks doe ik niets anders dan dossiers doornemen, vergaderen en veel kopjes koffie drinken met belanghebbenden. Maar gelukkig heb ik drie bevlogen persoonlijk medewerkers, hou ik van koffie én van vergaderen, ben ik een avondmens en heb ik weinig slaap nodig.’ 

De eerste maanden in Brussel zitten erop. Koning heeft niet stilgezeten. Zo heeft ze een 100dagen-plan opgesteld waarin staat met wie ze in gesprek gaat en welke knelpunten er op korte termijn behandeld moeten worden. Behalve voor eerdergenoemde dossiers maakt Koning zich ook al jaren hard voor de positie van de vrouw in de agrarische sector. ‘Veel vrouwen zijn ingetrouwd in het boerenbedrijf van hun man, al zie je dat nu wel veranderen. Om de partners vakkennis te leren en te voorkomen dat ze na een overlijden of scheiding onbemiddeld achterblijven, zetten we projecten op over het maken van goede afspraken en over technische en administratieve kennis.’

Voor de komende week is Konings agenda groen gekleurd. Een groene week houdt in dat de Europarlementariërs in eigen land werkbezoeken doen. En dan staat ook het weekend nog voor de deur. Heeft ze plannen? ‘Een beetje rommelen met de beesten, in de tuin werken, kinderen en kleinkinderen zien, koffiedrinken zonder dat er een agendapunt is, gewoon boodschappen doen en voor Kees koken. En verder zullen er in het weekend ook beleidsstukken gelezen moeten worden.’