Tarbotkweek

Eigenlijk wist Dave Bout (38) als kind al dat hij visser zou worden, net als zijn vader en opa. School vond hij maar zonde van zijn tijd. Als jochie mocht hij zo nu en dan mee op de kotter, als pa Adri bij Colijnsplaat op tong, schol, tarbot en garnalen ging vissen. De vrijheid van het ondernemen, in de natuur, wakkerde iets in Dave aan. Verloren uurtjes stak hij in het familiebedrijf. Hij draaide mee in de productie-binnendienst, verwerkte orders, mocht mee op zakenreis.

Maar Adri Bout wilde het zijn zoon niet te makkelijk maken; na zijn mbo-opleiding administratie moest hij eerst bij andere bedrijven meelopen om te zien of de visserij echt was wat hij wilde. Op zijn zeventiende begon Dave een handel in bromfietsonderdelen. Daarna runde hij een webwinkel.

Rond die tijd had Adri er een kwart eeuw op de Noordzee op zitten en zag hij de vangst teruglopen. Vooral tarbot werd schaarser. Hij zag een gat in de markt. Waarom ging hij geen tarbot kweken? Probleem was dat er in die tijd in Nederland nauwelijks vraag was naar kweekvis en dat die industrie amper bestond. Adri moest bij nul beginnen. Met drie compagnons richtte hij Seafarm op. Op de plek waar een werkhaven voor de Oosterscheldekering lag, liet hij een loods bouwen met kweekbassins en begon hij met het kweken van tarbot. ‘De koning van de vissen’, zegt Dave. ‘Zeer toegankelijk van smaak.’ Van groot belang zijn de temperatuur en de waterkwaliteit, vertelt hij. ‘Die moesten we constant zien te houden. Dat heeft jaren gekost.’

Vijftien jaar geleden stapte Dave in het familiebedrijf. Hij besloot ook in schelpdieren te gaan handelen, omdat hij in restaurants zag dat fruits de mer vaker op de kaart verscheen. ‘Ik ben commerciëler dan mijn vader’, zegt Dave. En de ligging van Seafarm, aan een pier, is ideaal. Er ligt een tachtig meter diepe kwel onder de loods waaruit zuiver, zout water naar boven komt van een constante temperatuur van twaalf graden. Daardoor kan Dave een groot assortiment schaaldieren – kokkels, alikruiken – uit Italië, Frankrijk en Portugal laten komen en langdurig opslaan in zijn loods.

Ook scheermessen uit de Noordzee, bij toeval ontdekt door zijn vader toen diens netten telkens kapot gingen aan de bodem, kan hij in dat schone water kwijt. Scheermessen is het enige product waar Seafarm zelf op vist. Dat doen ze sinds vorig jaar met een semi-elektrische boot, en uitsluitend op basis van de vraag. ‘De jagersmentaliteit van zo veel mogelijk vissen is verleden tijd’, aldus Dave.

Zes jaar geleden kwam hij op het idee om naast de kwekerij een restaurant te beginnen. Daar wordt behalve schelpdieren uitsluitend tarbot uit eigen kweek geserveerd. Een kortere lijn tussen leverancier en consument bestaat niet. ‘Gasten zorgen voor directe feedback’, zegt Dave. ‘Zo weten we precies wat nodig is om de kwaliteit hoog te houden.’ De volgende stap is om ook andere producten te verduurzamen. ‘Neem Argentijnse garnalen. Waarom moeten die per se uit Argentinië komen? En waarom eten we geen pasta kokkels in plaats van pasta vongole?’