‘We zijn één familie met twee ondernemingen op hetzelfde erf’

Op de boot naar Texel is het er meteen. Dat vakantiegevoel. En dat gevoel wordt nog sterker als je in De Cocksdorp bij de familie Langeveld op het erf komt. Het gezin zit in de boerderijkantine. Voor we beginnen, wie doet wat?

Vader Arnold (62): ‘Onze zoon Pieter (32) doet de boerderij en woont iets verderop in een boerderij waar zijn vrouw de boerderijcamping en B&B Slufterhoeve runt. Onze dochter Marianne (35) is eigenaresse van Boutique Hotel Texel hier op het erf. Mijn vrouw Annemieke (60) is gastvrouw voor onze boerderijcamping én vliegende keep. Onze zoon Marijn (26) werkt elders en ik doe op de boerderij vrij weinig meer, omdat ik in het bestuur zit van Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier.’

‘Ik ben hier geboren. Mijn ouders waren veehouders én akkerbouwers. Toen mijn oom, die ook op de boerderij woonde, overleed, kwam een deel van het huis vrij. Het was eind jaren vijftig, het toerisme was in opkomst op Texel, dus gingen mijn ouders kamers verhuren. Later werd de schuur omgebouwd tot pension en als ook dié kamers bezet waren, logeerden de gasten in mijn kamer en sliep ik in een tent. Prachtig vond ik dat. De gasten brachten reuring en ik sprak op mijn achtste al vloeiend Duits.’

Toch was het niet Arnold, maar zijn broer die zich later ging ontfermen over de gasten. Arnolds voorliefde lag bij de boerderij die hij, samen met Annemieke, onder zijn hoede nam.

Nu is het de beurt aan Marianne. ‘Toen mijn oom in 2007 aangaf dat hij het hotel wilde verkopen, zat ik in Australië. Dan ga ik het doen, zei ik. Ik was zestien, wist van toeten noch blazen, maar ik voelde meteen: dit is wat ik wil.’ Na de hogere hotelschool kwam Marianne terug naar Texel om haar plannen te realiseren.

‘Om het familiehotel van mijn oom levensvatbaar te maken, wilde ik niet alleen meer kamers, maar ook meer luxe bieden. Omdat we in het buitengebied zitten, was er ruimte voor een wellness en een restaurant. Inmiddels draaien we bijna tien jaar en de gasten weten ons te vinden.’

‘Ook het restaurant, dat vernoemd is naar mijn oma Gusta, die vroeger in de keuken van het pension stond, doet het goed. Onze chef-kok hanteert de filosofie van een ui. Hij werkt van binnen naar buiten, oftewel, hij bereidt gerechten van ingrediënten die hij van zo dichtbij mogelijk haalt. Eerst wat wij zelf verbouwen, en wat wij niet telen, haalt hij bij andere Texelse leveranciers. Pas dan kijkt hij wat er van het vasteland moet komen.’

Dan is het woord aan Pieter. Ook hij heeft veranderingen doorgevoerd. ‘Sinds 2013 werk ik hier en sinds 2023 staat de hoeve op mijn naam. Mijn vader had al een mooie basis gelegd, akkerbouwgrond aangekocht bijvoorbeeld en afstand gedaan van de schapen, waar ik op kan voortborduren. We zijn geen biologische boerderij, maar we telen wél bewust, oftewel, we maken keuzes die de natuur en de biodiversiteit ten goede komen. Natuurlijk zijn we zuinig op onze grond, we zijn ervan afhankelijk.’

Om het bodemleven te stimuleren, wordt gebruikgemaakt van organische mest. Het riet uit de sloten wordt gecomposteerd en het aan veehouders geleverde stro komt terug als vaste mest. Verder hebben ze ledverlichting en negenhonderd zonnepanelen, waardoor beide bedrijven energieneutraal zijn.

‘We gaan met onze tijd mee’, vervolgt Pieter. ‘We hebben zelfs een robot die goede aardappels van slechte onderscheidt. Een behoorlijke investering. We moeten er heel wat gasten voor in de watten leggen en aardappels voor rooien om deze Optica Q robot terug te verdienen.’

Er is nog een innovatie waar Pieter zich hard voor maakt. Het idee is afkomstig van Arnold. ‘Voor zoet water zijn we op Texel afhankelijk van regenwater. Normaliter regent het ’s zomers weinig en ’s winters veel. Dat teveel aan regenwater wordt weggepompt naar zee en dat is zonde. Daarom zijn we aan het onderzoeken of we het teveel aan regenwater hier in de grond kunnen opslaan, zodat we er in de droge periodes gebruik van kunnen maken. Dit project, dat De Zoete Toekomst heet, kan een mooie oplossing zijn voor klimaatadaptie, verzilting en droogte’, aldus Pieter.

Vader en moeder kijken trots naar hun kroost. ‘We zijn één familie op hetzelfde erf, met twee op zichzelf staande ondernemingen’, vertelt Annemieke. ‘Natuurlijk help ik daar waar nodig, het enige wat ik niet doe, is op de trekker rijden. Dat er zowel op Pieters erf als hier gasten welkom worden geheten, is alleen maar mooi. Als de één geen plek heeft, heeft de ander die misschien. We doen het samen.’

‘Wie niet kan delen, kan niet vermenigvuldigen’, voegt Arnold daaraan toe. En zo is het. Annemieke staat op. Er zijn gasten gearriveerd. Lachend neemt ze afscheid: ‘We mogen elkaar dan veel zien, zo lang als we nu met zijn vieren aan tafel hebben gezeten, dat komt zelden voor.’